ਭਵਿष੍ਯਦ੍ਦਣ੍ਡਪਤਨਂ ਸ਼ਰੀਰੇ ਤਸ੍ਯ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ। ਸਂਪਸ਼੍ਯਮਾਨਸ੍ਤਂ ਦੋषਂ ਘੋਰਂ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਰਾਘਵ
ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਦੰਡਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਵਿਪਤਿ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਗਲਤੀ ਨੋਟ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਰਘੁ ਵੰਸ਼ੀ।
ਸ ਵਿਂਧ੍ਯਨੀਲਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਰਾਜ੍ਯਮਸ੍ਯ ਦਦੌ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਸ ਦਂਡਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਾਜਾਭੂਦ੍ਰਮ੍ਯੇ ਪਰ੍ਵਤਮੂਰ੍ਦ੍ਧਨਿ
ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਂਧਿਆ ਤੇ ਨੀਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ; ਉਥੇ ਦੰਡਾ ਸੁੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ।
ਪੁਰਂ ਚਾਪ੍ਰਤਿਮਂ ਤੇਨ ਨਿਵੇਸ਼ਾਯ ਤਥਾ ਕृਤਮ੍। ਨਾਮ ਤਸ੍ਯ ਪੁਰਸ੍ਯਾਥ ਮਧੁਮਤ੍ਤਮਿਤਿ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਆਪਣੀ ਰਹਾਇਸ਼ ਲਈ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਇਆ; ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਨਾਮ ਮਧੁਮੱਤਤਾ ਰੱਖਿਆ।
ਤਥਾਦੇਸ਼ੇਨ ਸਂਪਨ੍ਨਃ ਸ਼ੂਰੋ ਵਾਸਮਥਾਕਰੋਤ੍। ਏਵਂ ਰਾਜਾ ਸ ਤਦ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਕਾਰ ਸਪੁਰੋਹਿਤਃ
ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਹ ਬਹਾਦਰ ਉਥੇ ਵੱਸਣ ਲੱਗਾ; ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੁੱਖ ਪੁਜਾਰੀ ਨਾਲ ਉਹ ਰਾਜ ਚਲਾਇਆ।
ਪ੍ਰਹृष੍ਟ ਸੁਪ੍ਰਜਾਕੀਰ੍ਣਂ ਦੇਵਰਾਜੋ ਯਥਾ ਦਿਵਿ। ਤਤਃ ਸ ਦਂਡਃ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਬਹੁਵਰ੍षਗਣਾਯੁਤਮ੍
ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਦੰਡਾ, ਹੇ ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ੀ,
ਅਕਾਰਯਤ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਨਿਹਤਕਂਟਕਂ। ਅਥ ਕਾਲੇ ਤੁ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਦ੍ਰਾਜਾ ਭਾਰ੍ਗਵਮਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਜਾ ਰਾਜ ਚਲਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ ਭਾਰਗਵ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਰਮਣੀਯਮੁਪਾਕ੍ਰਾਮਚ੍ਚੈਤ੍ਰਮਾਸੇ ਮਨੋਰਮੇ। ਤਤ੍ਰ ਭਾਰ੍ਗਵਕਨ੍ਯਾਂ ਤੁ ਰੂਪੇਣਾਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਭੁਵਿ
ਉਹ ਮਨੋਹਰ ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਸੁਹਣੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ; ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਭਾਰਗਵ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ।
ਵਿਚਰਂਤੀਂ ਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਦਂਡੋऽਪਸ਼੍ਯਦਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍। ਉਤ੍ਤੁਂਗਪੀਵਰੀਂ ਸ਼੍ਯਾਮਾਂ ਚਂਦ੍ਰਾਭਵਦਨਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੰਡਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ: ਲੰਮੀ, ਭਰੀ-ਭਰਕਮ, ਸਾਵਲੀ, ਚੰਗੀ, ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ।
ਸੁਨਾਸਾਂ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਂਗੀਂ ਪੀਨੋਨ੍ਨਤਪਯੋਧਰਾਮ੍। ਮਧ੍ਯੇ ਕ੍ਸ਼ਾਮਾਂ ਚ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਕੁਰੁਤੇ ਮੁਦਮ੍
ਸੁੰਦਰ ਨੱਕ, ਸੋਹਣੇ ਅੰਗ, ਭਰੇ ਤੇ ਉੱਚੇ ਸਿਨੇ; ਵਿਚੋਂ ਪਤਲੀ ਤੇ ਚੌੜੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਆਈ।
ਏਕਵਸ੍ਤ੍ਰਾਂ ਵਨੇ ਚੈਕਾਂ ਪ੍ਰਥਮੇ ਯੌਵਨੇ ਸ੍ਥਿਤਾਮ੍। ਸ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਤ੍ਵਧਰ੍ਮੇਣ ਅਨਂਗਸ਼ਰਪੀਡਿਤਃ
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੀ, ਇਕ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀ, ਨੌਜਵਾਨੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪੜਾਅ 'ਚ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੰਡਾ ਪਿਆਰ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ।
ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਸੁਵਿਸ਼੍ਰਾਂਤਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਕੁਤਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਕਸ੍ਯ ਚਾਸਿ ਸੁਸ਼ੋਭਨੇ
ਉਸ ਸੁਣੀ ਹੋਈ ਕੁੜੀ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਦੰਡਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੂੰ ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ? ਤੂੰ ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੀ?'
ਪੀਡਤੋਹਮਨਂਗੇਨ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਸੁਸ਼ੋਭਨੇ। ਤ੍ਵਯਾ ਮੇऽਪਹृਤਂ ਚਿਤ੍ਤਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦੇਵ ਸੁਂਦਰਿ
'ਪਿਆਰ ਦੀ ਪੀੜ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਸੋਹਣੀ; ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਲੁੱਟ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਸੋਹਣੀ।'
ਇਦਂ ਤੇ ਵਦਨਂ ਰਮ੍ਯਂ ਮੁਨੀਨਾਂ ਚਿਤ੍ਤਹਾਰਕਮ੍। ਯਦ੍ਯਹਂ ਨ ਲਭੇ ਭੋਕ੍ਤੁਂ ਮृਤਂ ਮਾਮਵਧਾਰਯ
'ਤੇਰਾ ਇਹ ਰਮਣੀਕ ਚਿਹਰਾ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵੀ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਾ ਕਰ ਸਕਾ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮਰਿਆ ਸਮਝ ਲੈ।'
ਤ੍ਵਯਾ ਹृਤਾ ਮਮ ਪ੍ਰਾਣਾ ਮਾਂ ਜੀਵਯ ਸੁਲੋਚਨੇ। ਦਾਸੋਸ੍ਮਿ ਤੇ ਵਰਾਰੋਹੇ ਭਕ੍ਤਂ ਮਾਂ ਭਜ ਸ਼ੋਭਨੇ
'ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਲੈ ਲਈ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ; ਮੈਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦਾਸ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਭਗਤ ਮੰਨ ਲੈ, ਚਮਕਦਾਰ ਸੁਹਣੀ।'
ਤਸ੍ਯੈਵਂ ਤੁ ਬ੍ਰੁਵਾਣਸ੍ਯ ਮਦੋਨ੍ਮਤ੍ਤਸ੍ਯ ਕਾਮਿਨਃ। ਭਾਰ੍ਗਵੀ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੇਦਂ ਵਚਃ ਸਵਿਨਯਂ ਨृਪਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਇੱਥੇ ਤਰੰਗ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭਾਰਗਵੀ ਨੇ ਨਰਪਤਿ ਨੂੰ ਬੜੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਭਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਯ ਸੁਤਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਯਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਃ। ਅਰਜਾਂ ਨਾਮ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਮਾਸ਼੍ਰਮਵਾਸਿਨਃ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਜਾਣ ਲਵੋ ਕਿ ਮੈਂ ਭਾਰਗਵ ਸ਼ੁਕਰ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ, ਜਿਸਦੇ ਕਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ। ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਅਰਜਾ ਹੈ ਤੇ ਮੈਂ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਹਾਂ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰਃ ਪਿਤਾ ਮੇ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਚ ਸ਼ਿष੍ਯੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਧਰ੍ਮਤੋ ਭਗਿਨੀ ਚਾਹਂ ਭਵਾਮਿ ਨृਪਨਂਦਨ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਸ਼ੁਕਰ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਹਨ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼ ਹੋ। ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਭੈਣ ਬਣਦੀ ਹਾਂ, ਨਰਪਤਿ ਨੰਦਨ।
ਏਵਂਵਿਧਂ ਵਚੋ ਵਕ੍ਤੁਂ ਨ ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਸਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਅਨ੍ਯੇਭ੍ਯੋਪਿ ਸੁਦੁष੍ਟੇਭ੍ਯੋ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਚਾਹਂ ਸਦਾ ਤ੍ਵਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਰਾਜਾ। ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ, ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੀ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹਾਂ।
ਕ੍ਰੋਧਨੋ ਮੇ ਪਿਤਾ ਰੌਦ੍ਰੋ ਭਸ੍ਮਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸਮਾਨਯੇਤ੍। ਅਥਵਾ ਰਾਜਧਰ੍ਮੇਣਾਸਂਬਂਧਂ ਕੁਰੁषੇ ਬਲਾਤ੍
ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹੈ; ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਰਾਜ-ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੁਸੀਂ ਜਬਰ ਨਾਲ ਅਣਚਾਹੀ ਜੋੜ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋ।
ਪਿਤਰਂ ਯਾਚਯਸ੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਦृष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ। ਵਰਯਸ੍ਵ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪਿਤਰਂ ਮੇ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛੋ। ਨਰਪਤਿ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਰਨੋ।
ਅਨ੍ਯਥਾ ਵਿਪੁਲਂ ਦੁਃਖਂ ਤਵ ਘੋਰਂ ਭਵੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਹਿ ਮੇ ਪਿਤਾ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਭਿਨਿਰ੍ਦਹੇਤ੍
ਅਜੇਕਾਂ ਹੋਰ, ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਦੁੱਖ ਆਵੇਗਾ। ਜੇ ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋऽਸ਼ੁਭਂ ਮਹਾਘੋਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਂਡਃ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਦੋਨ੍ਮਤ੍ਤਃ ਸ਼ਿਰਸਾਭਿਨਤਃ ਪੁਨਃ
ਇਹ ਮਹਾ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸਜ਼ਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਫਿਰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕੁਰੁ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਕਾਮੋਨ੍ਮਤ੍ਤਸ੍ਯ ਕਾਮਿਨਿ। ਤ੍ਵਯਾ ਰੁਦ੍ਧਾ ਮਮ ਪ੍ਰਾਣਾ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਯਂਤਿ ਸ਼ੁਭਾਨਨੇ
ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਰੁਕ ਗਈ ਹੈ, ਸੁਭ ਅਨਨ, ਤੇ ਹੁਣ ਟੁੱਟ ਰਹੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵੈਰਂ ਮੇऽਤ੍ਰਾਸ੍ਤੁ ਵਧੋ ਵਾਪਿ ਮਹਤ੍ਤਰਃ। ਭਕ੍ਤਂ ਭਜਸ੍ਵ ਮਾਂ ਭੀਰੁ ਤ੍ਵਯਿ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਹਿ ਮੇ ਪਰਾ
ਤੈਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਚਾਹੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵੈਰ ਆਵੇ ਜਾਂ ਮੌਤ, ਵੱਡੀ ਹੋਵੇ। ਡਰਪੋਕ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਭਗਤ ਮੰਨ ਲੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਬਲਾਤ੍ਸਂਗृਹ੍ਯ ਬਾਹੁਨਾ। ਅਨ੍ਯੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਹਸ੍ਤੇਨ ਵਿਵਸ੍ਤ੍ਰਾ ਸਾ ਤਥਾ ਕृਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਬਾਂਹ ਫੜ ਲਿਆ। ਦੂਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨੰਗਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਂਗਮਂਗੇ ਸਮਾਸ਼੍ਲੇष੍ਯ ਮੁਖੇ ਚੈਵ ਮੁਖਂ ਕृਤਮ੍। ਵਿਸ੍ਫੁਰਂਤੀਂ ਯਥਾਕਾਮਂ ਮੈਥੁਨਾਯੋਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਤੇ ਮੂੰਹ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਕਿਰਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਜਦ ਕਿ ਉਹ ਵਿਰੋਧ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਮਨਰ੍ਥਂ ਮਹਾਘੋਰਂ ਦਂਡਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍। ਨਗਰਂ ਸ੍ਵਂ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਮਦੋਨ੍ਮਤ੍ਤ ਇਵ ਦ੍ਵਿਪਃ
ਉਹ ਮਹਾ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਸਤ ਹਾਥੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਭਾਰ੍ਗਵੀ ਰੁਦਤੀ ਦੀਨਾ ਆਸ਼੍ਰਮਸ੍ਯਾਵਿਦੂਰਤਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਾਲਯਦੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਪਿਤਰਂ ਦੇਵਸਮ੍ਮਿਤਮ੍
ਭਾਰਗਵੀ, ਰੋ ਰਹੀ ਤੇ ਦੁਖੀ, ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ, ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਦੁਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਦੇਵਰ੍षਿਰਮਿਤਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਸ੍ਵਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ਸ਼ਿष੍ਯਵृਤਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਤਃ ਸਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਅਸੀਮ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਦੇਵ-ਰਿਸ਼ੀ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਭੁੱਖਾ ਸੀ।
ਸੋਪਸ਼੍ਯਦਰਜਾਂ ਦੀਨਾਂ ਰਜਸਾ ਸਮਭਿਪ੍ਲੁਤਾਮ੍। ਚਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਘਨਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨਾਮਿਵ ਪਰਾਜਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਅਰਜਾ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਦੀ ਚਾਨਣ ਘਣਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੋਵੇ।