ਅਗਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਪੁਰਾ ਕृਤਯੁਗੇ ਰਾਜਾ ਮਨੁਰ੍ਦਂਡਧਰਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋਥ ਨਾਮ੍ਨਾਸੀਦਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਰਮਿਤਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਅਗਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਮਨੁ ਸੀ, ਜੋ ਦੰਡ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਇਖਵਾਕੁ, ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪੂਰ੍ਵਜਂ ਰਾਜ੍ਯੇ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਭੁਵਿਸਂਮਤਮ੍। ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਰਾਜਵਂਸ਼ਾਨਾਂ ਭਵ ਰਾਜੇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦੁਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ, ਰਾਜਗੱਦੀ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਪृथਵੀ ਦੇ ਰਾਜਵੰਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਰਾਜਾ ਬਣੋ।'
ਤਥੇਤਿ ਚ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤਂ ਪਿਤੁਃ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਰਾਘਵ। ਤਤਃਪਰਮਸਂਹृष੍ਟਃ ਪੁਨਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ।' ਫਿਰ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੁੜ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਪ੍ਰੀਤੋਸ੍ਮਿ ਪਰਮੋਦਾਰ ਕਰ੍ਮਣਾ ਤੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਦਂਡੇਨ ਚ ਪ੍ਰਜਾ ਰਕ੍ਸ਼ ਨ ਚ ਦਂਡਮਕਾਰਣਮ੍
'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਉੱਤਮ ਕੰਮ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਦੰਡ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਪਰ ਬਿਨਾਂ ਕਾਰਨ ਦੰਡ ਨਾ ਦੇ।'
ਅਪਰਾਧਿषੁ ਯੋ ਦਂਡਃ ਪਾਤ੍ਯਤੇ ਮਾਨਵੈਰਿਹ। ਸ ਦਂਡੋ ਵਿਧਿਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਨਯਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਮ੍
'ਜੋ ਦੰਡ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਦੋਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਣ੍ਡੇ ਮਹਾਬਾਹੋ ਯਤ੍ਨਵਾਨ੍ਭਵ ਪੁਤ੍ਰਕ। ਧਰ੍ਮਸ੍ਤੇ ਪਰਮੋ ਲੋਕੇ ਕृਤ ਏਵਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਇਸ ਲਈ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ, ਦੰਡ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਜਤਨ ਕਰ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਧਰਮ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਇਤਿ ਤਂ ਬਹੁਸਂਦਿਸ਼੍ਯ ਮਨੁਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਮਾਧਿਨਾ। ਜਗਾਮ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਹृष੍ਟੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਲਾਹਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਜਗ੍ਹਾ, ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਜਨਯਿष੍ਯੇ ਕਥਂ ਪੁਤ੍ਰਾਨਿਤਿ ਚਿਂਤਾਪਰੋऽਭਵਤ੍। ਕਰ੍ਮਭਿਰ੍ਬਹੁਭਿਸ੍ਤੈਸ੍ਤੈਸ੍ਸਸੁਤੈਸ੍ਸਂਯੁਤੋऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਇਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਮੈਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਨਮ ਦਿਆਂ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਕਰਤਬਾਂ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਵਾਜਿਆ ਗਿਆ।
ਤੋषਯਾਮਾਸ ਪੁਤ੍ਰੈਸ੍ਸ ਪਿਤॄਨ੍ਦੇਵਸੁਤੋਪਮੈਃ। ਸਰ੍ਵੇषਾਮੁਤ੍ਤਮਸ੍ਤੇषਾਂ ਕਨੀਯਾਨ੍ਰਘੁਨਂਦਨ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਰਗੇ ਸੀ; ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਰਘੁਨੰਦਨ ਸੀ।
ਸ਼ੂਰਸ਼੍ਚ ਕृਤਵਿਦ੍ਯਸ਼੍ਚ ਗੁਰੁਸ਼੍ਚ ਜਨਪੂਜਯਾ। ਨਾਮ ਤਸ੍ਯਾਥ ਦਂਡੇਤਿ ਪਿਤਾ ਚਕ੍ਰੇ ਸ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍
ਉਹ ਬਹਾਦਰ ਸੀ, ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅਧਿਆਪਕ ਵਜੋਂ ਸਨਮਾਨਿਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਸਮਝਦਾਰ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦੰਡਾ ਰੱਖਿਆ।
ਭਵਿष੍ਯਦ੍ਦਣ੍ਡਪਤਨਂ ਸ਼ਰੀਰੇ ਤਸ੍ਯ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ। ਸਂਪਸ਼੍ਯਮਾਨਸ੍ਤਂ ਦੋषਂ ਘੋਰਂ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਰਾਘਵ
ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਦੰਡਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਵਿਪਤਿ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਗਲਤੀ ਨੋਟ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਰਘੁ ਵੰਸ਼ੀ।
ਸ ਵਿਂਧ੍ਯਨੀਲਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਰਾਜ੍ਯਮਸ੍ਯ ਦਦੌ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਸ ਦਂਡਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਾਜਾਭੂਦ੍ਰਮ੍ਯੇ ਪਰ੍ਵਤਮੂਰ੍ਦ੍ਧਨਿ
ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਂਧਿਆ ਤੇ ਨੀਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ; ਉਥੇ ਦੰਡਾ ਸੁੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ।
ਪੁਰਂ ਚਾਪ੍ਰਤਿਮਂ ਤੇਨ ਨਿਵੇਸ਼ਾਯ ਤਥਾ ਕृਤਮ੍। ਨਾਮ ਤਸ੍ਯ ਪੁਰਸ੍ਯਾਥ ਮਧੁਮਤ੍ਤਮਿਤਿ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਆਪਣੀ ਰਹਾਇਸ਼ ਲਈ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਇਆ; ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਨਾਮ ਮਧੁਮੱਤਤਾ ਰੱਖਿਆ।
ਤਥਾਦੇਸ਼ੇਨ ਸਂਪਨ੍ਨਃ ਸ਼ੂਰੋ ਵਾਸਮਥਾਕਰੋਤ੍। ਏਵਂ ਰਾਜਾ ਸ ਤਦ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਕਾਰ ਸਪੁਰੋਹਿਤਃ
ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਹ ਬਹਾਦਰ ਉਥੇ ਵੱਸਣ ਲੱਗਾ; ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੁੱਖ ਪੁਜਾਰੀ ਨਾਲ ਉਹ ਰਾਜ ਚਲਾਇਆ।
ਪ੍ਰਹृष੍ਟ ਸੁਪ੍ਰਜਾਕੀਰ੍ਣਂ ਦੇਵਰਾਜੋ ਯਥਾ ਦਿਵਿ। ਤਤਃ ਸ ਦਂਡਃ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਬਹੁਵਰ੍षਗਣਾਯੁਤਮ੍
ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਦੰਡਾ, ਹੇ ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ੀ,
ਅਕਾਰਯਤ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਨਿਹਤਕਂਟਕਂ। ਅਥ ਕਾਲੇ ਤੁ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਦ੍ਰਾਜਾ ਭਾਰ੍ਗਵਮਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਜਾ ਰਾਜ ਚਲਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ ਭਾਰਗਵ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਰਮਣੀਯਮੁਪਾਕ੍ਰਾਮਚ੍ਚੈਤ੍ਰਮਾਸੇ ਮਨੋਰਮੇ। ਤਤ੍ਰ ਭਾਰ੍ਗਵਕਨ੍ਯਾਂ ਤੁ ਰੂਪੇਣਾਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਭੁਵਿ
ਉਹ ਮਨੋਹਰ ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਸੁਹਣੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ; ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਭਾਰਗਵ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ।
ਵਿਚਰਂਤੀਂ ਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਦਂਡੋऽਪਸ਼੍ਯਦਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍। ਉਤ੍ਤੁਂਗਪੀਵਰੀਂ ਸ਼੍ਯਾਮਾਂ ਚਂਦ੍ਰਾਭਵਦਨਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੰਡਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ: ਲੰਮੀ, ਭਰੀ-ਭਰਕਮ, ਸਾਵਲੀ, ਚੰਗੀ, ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ।
ਸੁਨਾਸਾਂ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਂਗੀਂ ਪੀਨੋਨ੍ਨਤਪਯੋਧਰਾਮ੍। ਮਧ੍ਯੇ ਕ੍ਸ਼ਾਮਾਂ ਚ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਕੁਰੁਤੇ ਮੁਦਮ੍
ਸੁੰਦਰ ਨੱਕ, ਸੋਹਣੇ ਅੰਗ, ਭਰੇ ਤੇ ਉੱਚੇ ਸਿਨੇ; ਵਿਚੋਂ ਪਤਲੀ ਤੇ ਚੌੜੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਆਈ।
ਏਕਵਸ੍ਤ੍ਰਾਂ ਵਨੇ ਚੈਕਾਂ ਪ੍ਰਥਮੇ ਯੌਵਨੇ ਸ੍ਥਿਤਾਮ੍। ਸ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਤ੍ਵਧਰ੍ਮੇਣ ਅਨਂਗਸ਼ਰਪੀਡਿਤਃ
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੀ, ਇਕ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀ, ਨੌਜਵਾਨੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪੜਾਅ 'ਚ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੰਡਾ ਪਿਆਰ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ।
ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਸੁਵਿਸ਼੍ਰਾਂਤਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਕੁਤਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਕਸ੍ਯ ਚਾਸਿ ਸੁਸ਼ੋਭਨੇ
ਉਸ ਸੁਣੀ ਹੋਈ ਕੁੜੀ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਦੰਡਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੂੰ ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ? ਤੂੰ ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੀ?'
ਪੀਡਤੋਹਮਨਂਗੇਨ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਸੁਸ਼ੋਭਨੇ। ਤ੍ਵਯਾ ਮੇऽਪਹृਤਂ ਚਿਤ੍ਤਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦੇਵ ਸੁਂਦਰਿ
'ਪਿਆਰ ਦੀ ਪੀੜ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਸੋਹਣੀ; ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਲੁੱਟ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਸੋਹਣੀ।'
ਇਦਂ ਤੇ ਵਦਨਂ ਰਮ੍ਯਂ ਮੁਨੀਨਾਂ ਚਿਤ੍ਤਹਾਰਕਮ੍। ਯਦ੍ਯਹਂ ਨ ਲਭੇ ਭੋਕ੍ਤੁਂ ਮृਤਂ ਮਾਮਵਧਾਰਯ
'ਤੇਰਾ ਇਹ ਰਮਣੀਕ ਚਿਹਰਾ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵੀ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਾ ਕਰ ਸਕਾ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮਰਿਆ ਸਮਝ ਲੈ।'
ਤ੍ਵਯਾ ਹृਤਾ ਮਮ ਪ੍ਰਾਣਾ ਮਾਂ ਜੀਵਯ ਸੁਲੋਚਨੇ। ਦਾਸੋਸ੍ਮਿ ਤੇ ਵਰਾਰੋਹੇ ਭਕ੍ਤਂ ਮਾਂ ਭਜ ਸ਼ੋਭਨੇ
'ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਲੈ ਲਈ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ; ਮੈਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦਾਸ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਭਗਤ ਮੰਨ ਲੈ, ਚਮਕਦਾਰ ਸੁਹਣੀ।'
ਤਸ੍ਯੈਵਂ ਤੁ ਬ੍ਰੁਵਾਣਸ੍ਯ ਮਦੋਨ੍ਮਤ੍ਤਸ੍ਯ ਕਾਮਿਨਃ। ਭਾਰ੍ਗਵੀ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੇਦਂ ਵਚਃ ਸਵਿਨਯਂ ਨृਪਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਇੱਥੇ ਤਰੰਗ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭਾਰਗਵੀ ਨੇ ਨਰਪਤਿ ਨੂੰ ਬੜੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਭਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਯ ਸੁਤਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਯਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਃ। ਅਰਜਾਂ ਨਾਮ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਮਾਸ਼੍ਰਮਵਾਸਿਨਃ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਜਾਣ ਲਵੋ ਕਿ ਮੈਂ ਭਾਰਗਵ ਸ਼ੁਕਰ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ, ਜਿਸਦੇ ਕਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ। ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਅਰਜਾ ਹੈ ਤੇ ਮੈਂ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਹਾਂ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰਃ ਪਿਤਾ ਮੇ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਚ ਸ਼ਿष੍ਯੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਧਰ੍ਮਤੋ ਭਗਿਨੀ ਚਾਹਂ ਭਵਾਮਿ ਨृਪਨਂਦਨ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਸ਼ੁਕਰ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਹਨ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼ ਹੋ। ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਭੈਣ ਬਣਦੀ ਹਾਂ, ਨਰਪਤਿ ਨੰਦਨ।
ਏਵਂਵਿਧਂ ਵਚੋ ਵਕ੍ਤੁਂ ਨ ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਸਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਅਨ੍ਯੇਭ੍ਯੋਪਿ ਸੁਦੁष੍ਟੇਭ੍ਯੋ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਚਾਹਂ ਸਦਾ ਤ੍ਵਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਰਾਜਾ। ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ, ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੀ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹਾਂ।
ਕ੍ਰੋਧਨੋ ਮੇ ਪਿਤਾ ਰੌਦ੍ਰੋ ਭਸ੍ਮਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸਮਾਨਯੇਤ੍। ਅਥਵਾ ਰਾਜਧਰ੍ਮੇਣਾਸਂਬਂਧਂ ਕੁਰੁषੇ ਬਲਾਤ੍
ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹੈ; ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਰਾਜ-ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੁਸੀਂ ਜਬਰ ਨਾਲ ਅਣਚਾਹੀ ਜੋੜ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋ।
ਪਿਤਰਂ ਯਾਚਯਸ੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਦृष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ। ਵਰਯਸ੍ਵ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪਿਤਰਂ ਮੇ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛੋ। ਨਰਪਤਿ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਰਨੋ।