ਯੇਨ ਲੋਕੋऽਕ੍ਸ਼ਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਭਵਿਤਾ ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇਨ ਮੇ। ਤਤਃ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹੋ ਦਤ੍ਤੋ ਜਗਦ੍ਵਂਦ੍ਯ ਨृਪੇਣ ਹਿ
ਤੇਰੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਅਟੱਲ ਲੋਕ ਤੇ ਸਵਰਗ ਮਿਲੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਭਵਾਨ੍ਮਾਮਨੁਗृਹ੍ਣਾਤੁ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛਸ੍ਵ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਉਪਕਾਰ ਕਰੋ, ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਦਾਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।
ਕृਤਾ ਮਤਿਸ੍ਤਾਰਣਾਯ ਨ ਲੋਭਾਦ੍ਰਘੁਨਂਦਨ। ਗृਹੀਤੇ ਭੂषਣੇ ਰਾਮ ਮਮ ਹਸ੍ਤਗਤੇ ਤਦਾ
ਮੇਰੀ ਨੀਅਤ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਸੀ, ਲਾਲਚ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ। ਜਦ ਮੈਂ ਗਹਿਣਾ ਲਿਆ, ਰਾਮਾ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਮਾਨੁषਃ ਪੌਰ੍ਵਿਕੋ ਦੇਹਸ੍ਤਦਾ ਨष੍ਟੋਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇ। ਪ੍ਰਣष੍ਟੇ ਤੁ ਸ਼ਰੀਰੇ ਚ ਰਾਜਰ੍षਿਃ ਪਰਯਾ ਮੁਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦਾ ਪੁਰਾਣਾ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਸਰੀਰ ਲੁਕ ਗਿਆ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ।
ਮਯੋਕ੍ਤੋਸੌ ਵਿਮਾਨੇਨ ਜਗਾਮ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਪੁਨਃ। ਤੇਨ ਮੇ ਸ਼ਕ੍ਰਤੁਲ੍ਯੇਨ ਦਤ੍ਤਮਾਭਰਣਂ ਸ਼ੁਭਂ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਵਿਮਾਨ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ ਮੁੜ ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਸੋਭਾਵਾਨ ਗਹਿਣਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤੇ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਦਤ੍ਤਮਦ੍ਭੁਤਕਰ੍ਮਣਾ। ਸ਼੍ਵੇਤੋ ਵੈਦਰ੍ਭਕੋ ਰਾਜਾ ਤਦਾਭੂਦ੍ਗਤਕਲ੍ਮषਃ
ਇਸ ਕਾਰਨ, ਕਾਕੁਤਸਥ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਇਸ ਅਜੋਕੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਵੇਤ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਤਦਦ੍ਭੁਤਤਮਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਰਘੁਨਂਦਨਃ। ਗੌਰਵਾਦ੍ਵਿਸ੍ਮਯਾਚ੍ਚਾਪਿ ਭੂਯਃ ਪ੍ਰष੍ਟੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ
ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਅਜੋਕਾ ਵਾਕ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨੇ ਆਦਰ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਹੋਰ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ।
ਰਾਮ ਉਵਾਚ। ਭਗਵਂਸ੍ਤਦ੍ਵਨਂ ਘੋਰਂ ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਤਪ੍ਤਵਾਂਸ੍ਤਪਃ। ਸ਼੍ਵੇਤੋ ਵੈਦਰ੍ਭਕੋ ਰਾਜਾ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਭੂਤ੍ਕਥਂ
ਰਾਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਭਗਵਾਨ ਜੀ, ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਜੰਗਲ ਜਿੱਥੇ ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਵੇਤ ਨੇ ਤਪ ਕਰੀ, ਉਹ ਅਜੋਕਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ?
ਵਿषਮਂ ਤਦ੍ਵਨਂ ਰਾਜਾ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਮृਗਵਿਵਰ੍ਜਿਤਂ। ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਸ੍ਤਪ ਆਸ੍ਥਾਤੁਂ ਕਥਂ ਵਦ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਉਹ ਜੰਗਲ ਕਠਿਨ ਸੀ, ਸੁੰਨ, ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ। ਰਾਜਾ ਕਿਵੇਂ ਤਪ ਕਰਨ ਲਈ ਉਸ ਵਿੱਚ ਗਿਆ? ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੱਸੋ।
ਸਮਂਤਾਦ੍ਯੋਜਨਸ਼ਤਂ ਨਿਰ੍ਮਨੁष੍ਯਮਭੂਤ੍ਕਥਂ। ਭਵਾਨ੍ਕਥਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਸ੍ਤਦ੍ਯੇਨ ਕਾਰ੍ਯੇਣ ਤਦ੍ਵਦ
ਉਹ ਇਲਾਕਾ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸੌ ਯੋਜਨ, ਕਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ? ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਗਏ, ਤੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ? ਇਹ ਦੱਸੋ।
ਅਗਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਪੁਰਾ ਕृਤਯੁਗੇ ਰਾਜਾ ਮਨੁਰ੍ਦਂਡਧਰਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋਥ ਨਾਮ੍ਨਾਸੀਦਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਰਮਿਤਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਅਗਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਮਨੁ ਸੀ, ਜੋ ਦੰਡ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਇਖਵਾਕੁ, ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪੂਰ੍ਵਜਂ ਰਾਜ੍ਯੇ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਭੁਵਿਸਂਮਤਮ੍। ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਰਾਜਵਂਸ਼ਾਨਾਂ ਭਵ ਰਾਜੇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦੁਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ, ਰਾਜਗੱਦੀ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਪृथਵੀ ਦੇ ਰਾਜਵੰਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਰਾਜਾ ਬਣੋ।'
ਤਥੇਤਿ ਚ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤਂ ਪਿਤੁਃ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਰਾਘਵ। ਤਤਃਪਰਮਸਂਹृष੍ਟਃ ਪੁਨਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ।' ਫਿਰ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੁੜ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਪ੍ਰੀਤੋਸ੍ਮਿ ਪਰਮੋਦਾਰ ਕਰ੍ਮਣਾ ਤੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਦਂਡੇਨ ਚ ਪ੍ਰਜਾ ਰਕ੍ਸ਼ ਨ ਚ ਦਂਡਮਕਾਰਣਮ੍
'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਉੱਤਮ ਕੰਮ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਦੰਡ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਪਰ ਬਿਨਾਂ ਕਾਰਨ ਦੰਡ ਨਾ ਦੇ।'
ਅਪਰਾਧਿषੁ ਯੋ ਦਂਡਃ ਪਾਤ੍ਯਤੇ ਮਾਨਵੈਰਿਹ। ਸ ਦਂਡੋ ਵਿਧਿਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਨਯਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਮ੍
'ਜੋ ਦੰਡ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਦੋਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਣ੍ਡੇ ਮਹਾਬਾਹੋ ਯਤ੍ਨਵਾਨ੍ਭਵ ਪੁਤ੍ਰਕ। ਧਰ੍ਮਸ੍ਤੇ ਪਰਮੋ ਲੋਕੇ ਕृਤ ਏਵਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਇਸ ਲਈ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ, ਦੰਡ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਜਤਨ ਕਰ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਧਰਮ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਇਤਿ ਤਂ ਬਹੁਸਂਦਿਸ਼੍ਯ ਮਨੁਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਮਾਧਿਨਾ। ਜਗਾਮ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਹृष੍ਟੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਲਾਹਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਜਗ੍ਹਾ, ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਜਨਯਿष੍ਯੇ ਕਥਂ ਪੁਤ੍ਰਾਨਿਤਿ ਚਿਂਤਾਪਰੋऽਭਵਤ੍। ਕਰ੍ਮਭਿਰ੍ਬਹੁਭਿਸ੍ਤੈਸ੍ਤੈਸ੍ਸਸੁਤੈਸ੍ਸਂਯੁਤੋऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਇਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਮੈਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਨਮ ਦਿਆਂ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਕਰਤਬਾਂ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਵਾਜਿਆ ਗਿਆ।
ਤੋषਯਾਮਾਸ ਪੁਤ੍ਰੈਸ੍ਸ ਪਿਤॄਨ੍ਦੇਵਸੁਤੋਪਮੈਃ। ਸਰ੍ਵੇषਾਮੁਤ੍ਤਮਸ੍ਤੇषਾਂ ਕਨੀਯਾਨ੍ਰਘੁਨਂਦਨ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਰਗੇ ਸੀ; ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਰਘੁਨੰਦਨ ਸੀ।
ਸ਼ੂਰਸ਼੍ਚ ਕृਤਵਿਦ੍ਯਸ਼੍ਚ ਗੁਰੁਸ਼੍ਚ ਜਨਪੂਜਯਾ। ਨਾਮ ਤਸ੍ਯਾਥ ਦਂਡੇਤਿ ਪਿਤਾ ਚਕ੍ਰੇ ਸ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍
ਉਹ ਬਹਾਦਰ ਸੀ, ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅਧਿਆਪਕ ਵਜੋਂ ਸਨਮਾਨਿਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਸਮਝਦਾਰ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦੰਡਾ ਰੱਖਿਆ।
ਭਵਿष੍ਯਦ੍ਦਣ੍ਡਪਤਨਂ ਸ਼ਰੀਰੇ ਤਸ੍ਯ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ। ਸਂਪਸ਼੍ਯਮਾਨਸ੍ਤਂ ਦੋषਂ ਘੋਰਂ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਰਾਘਵ
ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਦੰਡਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਵਿਪਤਿ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਗਲਤੀ ਨੋਟ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਰਘੁ ਵੰਸ਼ੀ।
ਸ ਵਿਂਧ੍ਯਨੀਲਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਰਾਜ੍ਯਮਸ੍ਯ ਦਦੌ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਸ ਦਂਡਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਾਜਾਭੂਦ੍ਰਮ੍ਯੇ ਪਰ੍ਵਤਮੂਰ੍ਦ੍ਧਨਿ
ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਂਧਿਆ ਤੇ ਨੀਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ; ਉਥੇ ਦੰਡਾ ਸੁੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ।
ਪੁਰਂ ਚਾਪ੍ਰਤਿਮਂ ਤੇਨ ਨਿਵੇਸ਼ਾਯ ਤਥਾ ਕृਤਮ੍। ਨਾਮ ਤਸ੍ਯ ਪੁਰਸ੍ਯਾਥ ਮਧੁਮਤ੍ਤਮਿਤਿ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਆਪਣੀ ਰਹਾਇਸ਼ ਲਈ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਇਆ; ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਨਾਮ ਮਧੁਮੱਤਤਾ ਰੱਖਿਆ।
ਤਥਾਦੇਸ਼ੇਨ ਸਂਪਨ੍ਨਃ ਸ਼ੂਰੋ ਵਾਸਮਥਾਕਰੋਤ੍। ਏਵਂ ਰਾਜਾ ਸ ਤਦ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਕਾਰ ਸਪੁਰੋਹਿਤਃ
ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਹ ਬਹਾਦਰ ਉਥੇ ਵੱਸਣ ਲੱਗਾ; ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੁੱਖ ਪੁਜਾਰੀ ਨਾਲ ਉਹ ਰਾਜ ਚਲਾਇਆ।
ਪ੍ਰਹृष੍ਟ ਸੁਪ੍ਰਜਾਕੀਰ੍ਣਂ ਦੇਵਰਾਜੋ ਯਥਾ ਦਿਵਿ। ਤਤਃ ਸ ਦਂਡਃ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਬਹੁਵਰ੍षਗਣਾਯੁਤਮ੍
ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਦੰਡਾ, ਹੇ ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ੀ,
ਅਕਾਰਯਤ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਨਿਹਤਕਂਟਕਂ। ਅਥ ਕਾਲੇ ਤੁ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਦ੍ਰਾਜਾ ਭਾਰ੍ਗਵਮਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਜਾ ਰਾਜ ਚਲਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ ਭਾਰਗਵ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਰਮਣੀਯਮੁਪਾਕ੍ਰਾਮਚ੍ਚੈਤ੍ਰਮਾਸੇ ਮਨੋਰਮੇ। ਤਤ੍ਰ ਭਾਰ੍ਗਵਕਨ੍ਯਾਂ ਤੁ ਰੂਪੇਣਾਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਭੁਵਿ
ਉਹ ਮਨੋਹਰ ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਸੁਹਣੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ; ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਭਾਰਗਵ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ।
ਵਿਚਰਂਤੀਂ ਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਦਂਡੋऽਪਸ਼੍ਯਦਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍। ਉਤ੍ਤੁਂਗਪੀਵਰੀਂ ਸ਼੍ਯਾਮਾਂ ਚਂਦ੍ਰਾਭਵਦਨਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੰਡਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ: ਲੰਮੀ, ਭਰੀ-ਭਰਕਮ, ਸਾਵਲੀ, ਚੰਗੀ, ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ।
ਸੁਨਾਸਾਂ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਂਗੀਂ ਪੀਨੋਨ੍ਨਤਪਯੋਧਰਾਮ੍। ਮਧ੍ਯੇ ਕ੍ਸ਼ਾਮਾਂ ਚ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਕੁਰੁਤੇ ਮੁਦਮ੍
ਸੁੰਦਰ ਨੱਕ, ਸੋਹਣੇ ਅੰਗ, ਭਰੇ ਤੇ ਉੱਚੇ ਸਿਨੇ; ਵਿਚੋਂ ਪਤਲੀ ਤੇ ਚੌੜੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਆਈ।
ਏਕਵਸ੍ਤ੍ਰਾਂ ਵਨੇ ਚੈਕਾਂ ਪ੍ਰਥਮੇ ਯੌਵਨੇ ਸ੍ਥਿਤਾਮ੍। ਸ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਤ੍ਵਧਰ੍ਮੇਣ ਅਨਂਗਸ਼ਰਪੀਡਿਤਃ
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੀ, ਇਕ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀ, ਨੌਜਵਾਨੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪੜਾਅ 'ਚ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੰਡਾ ਪਿਆਰ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ।