ਤਤੋਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪੁਨਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਵ ਦੇਹੋऽਕ੍ਸ਼ਯਃ ਕृਤਃ। ਦਿਨੇਦਿਨੇ ਤੇ ਪੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਵਃ ਸ਼੍ਵੇਤ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਅਬ ਅਮਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤੇਰੀ ਆਤਮਾ ਵਧੇਗੀ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਲਾਸ਼ ਚਿੱਟਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਯਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਸ੍ਵਮਾਂਸਂ ਖਾਦ ਭੋ ਨृਪ। ਯਦਾਗਚ੍ਛਤਿ ਚਾਗਸ੍ਤ੍ਯਃ ਸ਼੍ਵੇਤਾਰਣ੍ਯਂ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਪੂਰੇ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਮਾਸ ਖਾ। ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਅਗਸਤਿਆ ਚਿੱਟੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਵੇਗਾ—
ਭਗਵਾਨਤਿਦੁਰ੍ਧਰ੍षਸ੍ਤਦਾ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ। ਸ ਹਿ ਤਾਰਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸੇਂਦ੍ਰਾਨਪਿ ਸੁਰਾਸੁਰਾਨ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਬੜਾ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਪ੍ਰਭੂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਵੇਗਾ। ਉਹ ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਆਹਾਰਂ ਕੁਤ੍ਸਿਤਂ ਚੇਮਂ ਰਾਜਰ੍षੇ ਕਿਂ ਪੁਨਸ੍ਤਵ। ਸੁਰਕਾਰ੍ਯਂ ਮਹਤ੍ਤੇਨ ਸੁਕृਤਂ ਤੁ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਇਹ ਖਾਣਾ ਨਿਕੰਮਾ ਹੈ, ਰਾਜਰਸ਼ੀ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਉਸ ਨੇ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਚੰਗਾ ਕਰਤਬ ਕੀਤਾ।
ਉਦਧਿਂ ਨਿਰ੍ਜਲਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਾਨਵਾਸ਼੍ਚ ਨਿਪਾਤਿਤਾਃ। ਵਿਂਧ੍ਯਸ਼੍ਚਾਦਿਤ੍ਯਵਿਦ੍ਵੇषਾਦ੍ਵਰ੍ਧਮਾਨੋ ਨਿਵਾਰਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਕੇ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ।
ਲਂਬਮਾਨਾ ਮਹੀ ਚੈषਾ ਗੁਰੁਤ੍ਵੇਨਾਧਿਵਾਸਿਤਾ। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਦਿਗ੍ਦਿਵਂ ਯਾਤਾ ਤ੍ਰੈਲਾਕ੍ਯਂ ਵਿषਮਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਇਹ ਧਰਤੀ, ਭਾਰੀ ਹੋ ਕੇ ਲਟਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਖਤਰਨਾਕ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।
ਮਯਾ ਗਤ੍ਵਾ ਸੁਰੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰੇषਿਤੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਿਸ਼ਮ੍। ਸਮਾਂ ਕੁਰੁ ਮਹਾਭਾਗ ਗੁਰੁਤ੍ਵੇਨ ਜਗਤ੍ਸਮਮ੍
ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਭੇਜਿਆ। ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਕਰਕੇ, ਜਗਤ ਨੂੰ ਸਮਤੋਲ ਕਰ।
ਏਵਂ ਚ ਤੇਨ ਮੁਨਿਨਾ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾ ਧਰਾ ਸਮਾ। ਕृਤਾ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਮੁਨਿਨਾ ਏਵਮਦ੍ਯਾਪਿ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਸ ਮুনি ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਮਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜਾ, ਇਹ ਕੰਮ ਮুনি ਨੇ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਅੱਜ ਵੀ ਇਹ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਸੋਹਂ ਭਗਵਤ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਮ੍। ਭੁਂਜੇ ਚ ਕੁਤ੍ਸਿਤਾਹਾਰਂ ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਪ੍ਰਭੂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਨਿਕੰਮਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ—ਆਪਣਾ ਹੀ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਣਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਚਾਦ੍ਯ ਭੋਜਨਂ ਕੁਤ੍ਸਿਤਂ ਚ ਮੇ। ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਨਾਭ੍ਯੇਤਿ ਤਦ੍ਵਿਪ੍ਰ ਤृਪ੍ਤਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਮੋਤ੍ਤਮਾ
ਸੌ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ, ਇਹ ਨਿਕੰਮਾ ਖਾਣਾ ਹੀ ਮੇਰਾ ਭੋਜਨ ਹੈ। ਪਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਤਂ ਮੁਨਿਂ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਸਨ੍ਤਪ੍ਤਸ਼੍ਚਿਂਤਯਾਮਿ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍। ਕਦਾ ਵੈ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਮਹ੍ਯਂ ਸ ਮੁਨਿਰ੍ਦਾਸ੍ਯਤੇ ਵਨੇ
ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਮুনি ਨੂੰ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਕਦੋਂ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇਵੇਗਾ?
ਏਵਂ ਮੇ ਚਿਂਤਯਾਨਸ੍ਯ ਗਤਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਨ੍ਤ੍ਵਿਹ। ਸੋਗਸ੍ਤ੍ਯੋ ਹਿ ਗਤਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਮੁਨਿਰ੍ਮੇ ਭਵਿਤਾ ਧ੍ਰੁਵਂ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਥੇ ਸੌ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ। ਅਗਸਤਿਆ ਹੀ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਮੇਰਾ ਮুনি ਜਰੂਰ ਆਵੇਗਾ।
ਨ ਗਤਿਰ੍ਭਵਿਤਾ ਮਹ੍ਯਂ ਕੁਂਭਯੋਨਿਮृਤੇ ਦ੍ਵਿਜਮ੍। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੇਤ੍ਥਂ ਭਾषਿਤਂ ਰਾਮ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਹਾਰਂ ਚ ਕੁਤ੍ਸਿਤਮ੍
ਕੁੰਭਯੋਨੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ, ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮਾ, ਤੇ ਨਿਕੰਮਾ ਖਾਣਾ ਵੇਖ ਕੇ—
ਕृਪਯਾ ਪਰਯਾ ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਂ ਨृਪਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਮ੍। ਕਰੋਮ੍ਯਹਂ ਸੁਧਾਭੋਜ੍ਯਂ ਨਾਸ਼ਯਾਮਿ ਚ ਕੁਤ੍ਸਿਤਮ੍
ਉੱਚੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਖਵਾਂਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਨਿਕੰਮਾ ਖਾਣਾ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਨਿਤ੍ਯਵੋਚਂ ਤਮਗਸ੍ਤ੍ਯਃ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ। ਅਹਮੇਤਤ੍ਕੁਤ੍ਸਿਤਂ ਤੇ ਨਾਸ਼ਯਾਮਿ ਮਹਾਮਤੇ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਚਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਕਿਹਾ—ਅਗਸਤਿਆ ਕੀ ਕਰੇਗਾ? ਮੈਂ, ਵੱਡੀ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ, ਤੇਰਾ ਨਿਕੰਮਾ ਖਾਣਾ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਈਪ੍ਸਿਤਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਸ੍ਵਾਸ੍ਮਾਨ੍ਮਨਃ ਪ੍ਰੀਤਿਕਰਂ ਪਰਮ੍। ਸ ਸ੍ਵਰ੍ਗੀ ਮਾਂ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਕਥਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਚੋਨ੍ਯਥਾ
ਮਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਮੰਗ। ਫਿਰ, ਜੋ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ—ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਗੱਲ ਕਿਵੇਂ ਹੋਰ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਕਰ੍ਤੁਂ ਮੁਨੇ ਮਯਾ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਨ ਚਾਨ੍ਯਸ੍ਤਾਰਯਿष੍ਯਤਿ। ॠਤੇ ਵੈ ਕੁਂਭਯੋਨਿਂ ਤਂ ਮੈਤ੍ਰਾਵਰੁਣਸਂਭਵਮ੍
ਮੁਨੀ, ਇਹ ਕੰਮ ਮੈਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਤਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਮੈਤ੍ਰਾਵਰੁਣ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਕੁੰਭਯੋਨੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ।
ਅਪृष੍ਟੋਪਿ ਮਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨੇਵਮੂਚੇ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਤਂ ਸ਼੍ਵੇਤਮੁਕ੍ਤਵਾਨਹਮਸ੍ਮਿ ਸਃ
ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਰ ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇੰਝ ਕਿਹਾ। ਉਹ ਚਿੱਟਾ, ਜੋ ਇੰਝ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ—'ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ।'
ਆਗਤਸ੍ਤਵ ਭਾਗ੍ਯੇਨ ਦृष੍ਟੋਹਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਤਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੀ ਸ ਮਾਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦਂਡਵਤ੍ਪਤਿਤੋ ਭੁਵਿ
ਤੇਰੇ ਭਾਗਾਂ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਆਇਆ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਸਵਰਗ ਲਈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡੰਡਵਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਮੁਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਤਤੋ ਰਾਮਾਬ੍ਰਵਂ ਕਿਂ ਤੇ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍। ਰਾਜੋਵਾਚ। ਆਹਾਰਾਤ੍ਕੁਤ੍ਸਿਤਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ਤਾਰਯਸ੍ਵਾਦ੍ਯ ਦੁष੍ਕृਤਾਤ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਰਾਮਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?' ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਮੰਦੇ ਖਾਣੇ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੋ।'
ਯੇਨ ਲੋਕੋऽਕ੍ਸ਼ਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਭਵਿਤਾ ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇਨ ਮੇ। ਤਤਃ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹੋ ਦਤ੍ਤੋ ਜਗਦ੍ਵਂਦ੍ਯ ਨृਪੇਣ ਹਿ
ਤੇਰੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਅਟੱਲ ਲੋਕ ਤੇ ਸਵਰਗ ਮਿਲੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਭਵਾਨ੍ਮਾਮਨੁਗृਹ੍ਣਾਤੁ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛਸ੍ਵ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਉਪਕਾਰ ਕਰੋ, ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਦਾਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।
ਕृਤਾ ਮਤਿਸ੍ਤਾਰਣਾਯ ਨ ਲੋਭਾਦ੍ਰਘੁਨਂਦਨ। ਗृਹੀਤੇ ਭੂषਣੇ ਰਾਮ ਮਮ ਹਸ੍ਤਗਤੇ ਤਦਾ
ਮੇਰੀ ਨੀਅਤ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਸੀ, ਲਾਲਚ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ। ਜਦ ਮੈਂ ਗਹਿਣਾ ਲਿਆ, ਰਾਮਾ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਮਾਨੁषਃ ਪੌਰ੍ਵਿਕੋ ਦੇਹਸ੍ਤਦਾ ਨष੍ਟੋਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇ। ਪ੍ਰਣष੍ਟੇ ਤੁ ਸ਼ਰੀਰੇ ਚ ਰਾਜਰ੍षਿਃ ਪਰਯਾ ਮੁਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦਾ ਪੁਰਾਣਾ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਸਰੀਰ ਲੁਕ ਗਿਆ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ।
ਮਯੋਕ੍ਤੋਸੌ ਵਿਮਾਨੇਨ ਜਗਾਮ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਪੁਨਃ। ਤੇਨ ਮੇ ਸ਼ਕ੍ਰਤੁਲ੍ਯੇਨ ਦਤ੍ਤਮਾਭਰਣਂ ਸ਼ੁਭਂ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਵਿਮਾਨ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ ਮੁੜ ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਸੋਭਾਵਾਨ ਗਹਿਣਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤੇ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਦਤ੍ਤਮਦ੍ਭੁਤਕਰ੍ਮਣਾ। ਸ਼੍ਵੇਤੋ ਵੈਦਰ੍ਭਕੋ ਰਾਜਾ ਤਦਾਭੂਦ੍ਗਤਕਲ੍ਮषਃ
ਇਸ ਕਾਰਨ, ਕਾਕੁਤਸਥ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਇਸ ਅਜੋਕੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਵੇਤ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਤਦਦ੍ਭੁਤਤਮਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਰਘੁਨਂਦਨਃ। ਗੌਰਵਾਦ੍ਵਿਸ੍ਮਯਾਚ੍ਚਾਪਿ ਭੂਯਃ ਪ੍ਰष੍ਟੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ
ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਅਜੋਕਾ ਵਾਕ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨੇ ਆਦਰ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਹੋਰ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ।
ਰਾਮ ਉਵਾਚ। ਭਗਵਂਸ੍ਤਦ੍ਵਨਂ ਘੋਰਂ ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਤਪ੍ਤਵਾਂਸ੍ਤਪਃ। ਸ਼੍ਵੇਤੋ ਵੈਦਰ੍ਭਕੋ ਰਾਜਾ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਭੂਤ੍ਕਥਂ
ਰਾਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਭਗਵਾਨ ਜੀ, ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਜੰਗਲ ਜਿੱਥੇ ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਵੇਤ ਨੇ ਤਪ ਕਰੀ, ਉਹ ਅਜੋਕਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ?
ਵਿषਮਂ ਤਦ੍ਵਨਂ ਰਾਜਾ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਮृਗਵਿਵਰ੍ਜਿਤਂ। ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਸ੍ਤਪ ਆਸ੍ਥਾਤੁਂ ਕਥਂ ਵਦ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਉਹ ਜੰਗਲ ਕਠਿਨ ਸੀ, ਸੁੰਨ, ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ। ਰਾਜਾ ਕਿਵੇਂ ਤਪ ਕਰਨ ਲਈ ਉਸ ਵਿੱਚ ਗਿਆ? ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੱਸੋ।
ਸਮਂਤਾਦ੍ਯੋਜਨਸ਼ਤਂ ਨਿਰ੍ਮਨੁष੍ਯਮਭੂਤ੍ਕਥਂ। ਭਵਾਨ੍ਕਥਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਸ੍ਤਦ੍ਯੇਨ ਕਾਰ੍ਯੇਣ ਤਦ੍ਵਦ
ਉਹ ਇਲਾਕਾ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸੌ ਯੋਜਨ, ਕਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ? ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਗਏ, ਤੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ? ਇਹ ਦੱਸੋ।