ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਭਾषਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਮਮ ਰਾਮ ਸਤਾਂ ਵਰ। ਪ੍ਰਾਂਜਲਿਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੇਦਂ ਸ ਸ੍ਵਰ੍ਗੀ ਰਘੁਨਂਦਨ
ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਸ ਸਵਰਗਵਾਸੀ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਰਘੂਵੰਸ਼ੀ।
ਸ਼ृਣੁष੍ਵਾਦ੍ਯ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਮਮੇਦਂ ਸੁਖਦੁਃਖਜਮ੍। ਕਾਮੋ ਹਿ ਦੁਰਿਤਕ੍ਰਮ੍ਯਃ ਸ਼ृਣੁ ਯਤ੍ਪृਚ੍ਛਸੇ ਦ੍ਵਿਜ
ਹੁਣ ਸੁਣ, ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਸੱਚੀ ਕਹਾਣੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਛਾ ਜਦ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਬੁਰਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਤੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸੁਣ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।
ਪੁਰਾ ਵੈਦਰ੍ਭਕੋ ਰਾਜਾ ਪਿਤਾ ਮੇ ਹਿ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਸ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਵਾਸੁਦੇਵ ਸੀ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮਵਾਨ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਦ੍ਵਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭ੍ਯਾਮਜਾਯਤ। ਅਹਂ ਸ਼੍ਵੇਤ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਯਵੀਯਾਨ੍ਸੁਰਥੋऽਭਵਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਦੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਔਰਤਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ; ਮੈਂ ਸ਼੍ਵੇਤ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਸੁਰਥਾ ਸੀ।
ਪਿਤਰ੍ਯੁਪਰਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪੌਰਾ ਮਾਮਭ੍ਯषੇਚਯਨ੍। ਤਤ੍ਰਾਹਂਕਾਰਯਨ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮੇ ਚਾਸਂ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਜਦ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇਹ ਛੱਡ ਗਏ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਪਰ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਮੈਂ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਨਾ ਰਹਿਆ।
ਏਵਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਬਹੂਨਿ ਸਮੁਪਾਵ੍ਰਜਨ੍। ਮਮ ਰਾਜ੍ਯਂ ਕਾਰਯਤਃ ਪਰਿਪਾਲਯਤਃ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ ਜਦ ਮੈਂ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸੋਹਂ ਨਿਮਿਤ੍ਤੇ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵੈਰਾਗ੍ਯੇਣ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ। ਮਰਣਂ ਹृਦਯੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਪੋਵਨਮੁਪਾਗਮਮ੍
ਫਿਰ, ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਵਿਅਰਾਗ ਆਉਣ ਤੇ, ਮੈਂ ਮੌਤ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸੋਹਂ ਵਨਮਿਦਂ ਰਮ੍ਯਂ ਭृਸ਼ਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਸ੍ਤਪ ਆਸ੍ਥਾਤੁਮਸ੍ਯੈਵ ਸਰਸੋਂਤਿਕੇ
ਮੈਂ ਇਹ ਸੁਹਣਾ ਜੰਗਲ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪੰਛੀ ਨਹੀਂ, ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਇਸ ਝੀਲ ਦੇ ਕੋਲ ਤਪ ਕਰਣ ਲਈ ਆ ਗਿਆ।
ਰਾਜ੍ਯੇऽਭਿषਿਚ੍ਯ ਸੁਰਥਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਤਂ ਨਰਾਧਿਪਮ੍। ਇਦਂ ਸਰਃ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸੁਰਥਾ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਇਸ ਝੀਲ ਤੱਕ ਆ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਕਠਿਨ ਤਪਸਿਆ ਕੀਤੀ।
ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਵਨੇ। ਸ਼ੁਭਂ ਤੁ ਭਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਮਨਾਮਯਮ੍
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਕ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤਪ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਥਮਪਿ ਮਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ। ਅਬਾਧੇਤਾਂ ਭृਸ਼ਂ ਚਾਹਮਭਵਂ ਵ੍ਯਥਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਪਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁਖ ਹੋਇਆ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਵੋਚਂ ਵੈ ਪਿਤਾਮਹਮ੍। ਭਗਵਨ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੋऽਯਂ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾ ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਪਿਤਾਮਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਭਗਵਾਨ, ਇਹ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਤਾਂ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।'
ਕਸ੍ਯੇਯਂ ਕਰ੍ਮਣਃ ਪਕ੍ਤਿਃ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸੇ ਯਤੋ ਹਿ ਮੇ। ਆਹਾਰਃ ਕਸ਼੍ਚ ਮੇ ਦੇਵ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੀਪਿਤਾਮਹ
'ਇਹ ਕਿਸ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਹੈ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ? ਪਿਤਾਮਾ ਜੀ, ਦੱਸੋ ਮੇਰਾ ਖਾਣਾ ਕੀ ਹੈ?'
ਤਤਃ ਪਿਤਾਮਹਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ਚਿਰਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਮਹਾਮੁਨੇ। ਮਾਮੁਵਾਚ ਤਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਭੋਜ੍ਯਂ ਸ੍ਵਦੇਹਜਮ੍
ਫਿਰ ਪਿਤਾਮਾ ਨੇ ਲੰਮਾ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਜੋ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋਵੇ।'
ॠਤੇ ਤੇ ਸ੍ਵਾਨਿ ਮਾਂਸਾਨਿ ਭਕ੍ਸ਼ਯ ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਹਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ। ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪੁष੍ਟਂ ਕੁਰ੍ਵਤਾ ਤਪ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
'ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਮਾਸ ਨੂੰ ਸਦਾ ਖਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪਾਲ ਕੇ ਉੱਤਮ ਤਪ ਕਰ।'
ਨਾਦਤ੍ਤਂ ਜਾਯਤੇ ਤਾਤ ਸ਼੍ਵੇਤ ਪਸ਼੍ਯ ਮਹੀਤਲੇ। ਆਗ੍ਰਹਾਦ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਯ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਪਿ ਪ੍ਰਾਣਿਨੇ ਪੁਰਾ
'ਸ਼੍ਵੇਤ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਵੇਖ: ਜੋ ਦਿੱਤਾ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਭਿਖਾਰੀ ਨੂੰ ਭੀ ਭਿਖ ਮੰਗਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਸੀ।'
ਨ ਹਿ ਦਤ੍ਤਾ ਗृਹੇ ਭ੍ਰਾਂਤ੍ਯਾ ਮੋਹਾਦਤਿਥਯੇ ਤਦਾ। ਤੇਨ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਤਸ੍ਯਾਪਿ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸੇ ਤਵਾਧੁਨਾ
'ਜੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਅਤਿਥੀ ਨੂੰ ਭੁਲੇਖੇ ਜਾਂ ਮੋਹ ਵਿਚ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੀ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਤੈਨੂੰ ਹੁਣ ਤੰਗ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।'
ਸ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਪੁष੍ਟਮਾਹਾਰੈਃ ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਭਕ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵ ਚ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸਾ ਤੇ ਤृਪ੍ਤਿਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ1.36.
'ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਨ, ਆਪਣੇ ਖਾਣੇ ਨਾਲ ਪਾਲੇ ਹੋਏ ਵਧੀਆ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਖਾ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲੇਗੀ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਦੇਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਹਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍। ਭਕ੍ਸ਼ਿਤੇ ਚ ਸ੍ਵਕੇ ਦੇਹੇ ਪੁਨਰਨ੍ਯਨ੍ਨ ਮੇ ਵਿਭੋ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਖਾ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੋਰ ਕੋਈ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ।'
ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਨਿਵਾਰਣਂ ਨੈਵ ਦੇਹਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਵਿਨੌਦਨਂ। ਖਾਦਾਮਿ ਹ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਂ ਦੇਵ ਪ੍ਰਿਯਂ ਮੇ ਨ ਹਿ ਜਾਯਤੇ
'ਇਸ ਸਰੀਰ ਲਈ ਖਾਣਾ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਭੁੱਖ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਅਖੁੱਤ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਰਸ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।'
ਤਤੋਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪੁਨਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਵ ਦੇਹੋऽਕ੍ਸ਼ਯਃ ਕृਤਃ। ਦਿਨੇਦਿਨੇ ਤੇ ਪੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਵਃ ਸ਼੍ਵੇਤ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਅਬ ਅਮਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤੇਰੀ ਆਤਮਾ ਵਧੇਗੀ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਲਾਸ਼ ਚਿੱਟਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਯਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਸ੍ਵਮਾਂਸਂ ਖਾਦ ਭੋ ਨृਪ। ਯਦਾਗਚ੍ਛਤਿ ਚਾਗਸ੍ਤ੍ਯਃ ਸ਼੍ਵੇਤਾਰਣ੍ਯਂ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਪੂਰੇ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਮਾਸ ਖਾ। ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਅਗਸਤਿਆ ਚਿੱਟੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਵੇਗਾ—
ਭਗਵਾਨਤਿਦੁਰ੍ਧਰ੍षਸ੍ਤਦਾ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ। ਸ ਹਿ ਤਾਰਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸੇਂਦ੍ਰਾਨਪਿ ਸੁਰਾਸੁਰਾਨ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਬੜਾ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਪ੍ਰਭੂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਵੇਗਾ। ਉਹ ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਆਹਾਰਂ ਕੁਤ੍ਸਿਤਂ ਚੇਮਂ ਰਾਜਰ੍षੇ ਕਿਂ ਪੁਨਸ੍ਤਵ। ਸੁਰਕਾਰ੍ਯਂ ਮਹਤ੍ਤੇਨ ਸੁਕृਤਂ ਤੁ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਇਹ ਖਾਣਾ ਨਿਕੰਮਾ ਹੈ, ਰਾਜਰਸ਼ੀ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਉਸ ਨੇ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਚੰਗਾ ਕਰਤਬ ਕੀਤਾ।
ਉਦਧਿਂ ਨਿਰ੍ਜਲਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਾਨਵਾਸ਼੍ਚ ਨਿਪਾਤਿਤਾਃ। ਵਿਂਧ੍ਯਸ਼੍ਚਾਦਿਤ੍ਯਵਿਦ੍ਵੇषਾਦ੍ਵਰ੍ਧਮਾਨੋ ਨਿਵਾਰਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਕੇ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ।
ਲਂਬਮਾਨਾ ਮਹੀ ਚੈषਾ ਗੁਰੁਤ੍ਵੇਨਾਧਿਵਾਸਿਤਾ। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਦਿਗ੍ਦਿਵਂ ਯਾਤਾ ਤ੍ਰੈਲਾਕ੍ਯਂ ਵਿषਮਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਇਹ ਧਰਤੀ, ਭਾਰੀ ਹੋ ਕੇ ਲਟਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਖਤਰਨਾਕ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।
ਮਯਾ ਗਤ੍ਵਾ ਸੁਰੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰੇषਿਤੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਿਸ਼ਮ੍। ਸਮਾਂ ਕੁਰੁ ਮਹਾਭਾਗ ਗੁਰੁਤ੍ਵੇਨ ਜਗਤ੍ਸਮਮ੍
ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਭੇਜਿਆ। ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਕਰਕੇ, ਜਗਤ ਨੂੰ ਸਮਤੋਲ ਕਰ।
ਏਵਂ ਚ ਤੇਨ ਮੁਨਿਨਾ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾ ਧਰਾ ਸਮਾ। ਕृਤਾ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਮੁਨਿਨਾ ਏਵਮਦ੍ਯਾਪਿ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਸ ਮুনি ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਮਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜਾ, ਇਹ ਕੰਮ ਮুনি ਨੇ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਅੱਜ ਵੀ ਇਹ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਸੋਹਂ ਭਗਵਤ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਮ੍। ਭੁਂਜੇ ਚ ਕੁਤ੍ਸਿਤਾਹਾਰਂ ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਪ੍ਰਭੂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਨਿਕੰਮਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ—ਆਪਣਾ ਹੀ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਣਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਚਾਦ੍ਯ ਭੋਜਨਂ ਕੁਤ੍ਸਿਤਂ ਚ ਮੇ। ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਨਾਭ੍ਯੇਤਿ ਤਦ੍ਵਿਪ੍ਰ ਤृਪ੍ਤਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਮੋਤ੍ਤਮਾ
ਸੌ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ, ਇਹ ਨਿਕੰਮਾ ਖਾਣਾ ਹੀ ਮੇਰਾ ਭੋਜਨ ਹੈ। ਪਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।