ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਤੁ ਮਯਾ ਜ੍ਞੇਯਾ ਸਰਸੋਸ੍ਯ ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਿਯਾ। ਯਾਵਦੇਵਂ ਸ੍ਥਿਤਸ਼੍ਚਾਹਂ ਚਿਂਤਯਾਨੋ ਰਘੂਤ੍ਤਮ
ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਝੀਲ ਦੀ ਹਾਲਤ ਜ਼ਰੂਰ ਜਾਣਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਇੰਝ ਖੜਾ ਰਹਾ, ਸੋਚਦਾ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਰਘੂਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਂ ਮੂਹੂਰ੍ਤਾਤ੍ਤੁ ਦਿਵ੍ਯਮਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਵਿਮਾਨਂ ਪਰਮੋਦਾਰਂ ਹਂਸਯੁਕ੍ਤਂ ਮਨੋਜਵਮ੍
ਫਿਰ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ, ਦਿਵਿਆ ਦਰਸ਼ਨ ਵੇਖਿਆ: ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਅਕਾਸ਼ੀ ਰਥ, ਜੋ ਸੋਚ ਤੋਂ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਪੁਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਵਿਮਾਨੇਪ੍ਸਰਸਾਂ ਨृਪ। ਗਂਧਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤਤ੍ਸਂਖ੍ਯਾ ਰਮਯਂਤਿ ਵਰਂ ਨਰਮ੍
ਉਸ ਰਥ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਸੀ; ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਗਾਯਂਤਿ ਦਿਵ੍ਯਗੇਯਾਨਿ ਵਾਦਯਂਤਿ ਤਥਾ ਪਰੇ। ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਂ ਨਰਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਮਾਨਾਦਵਰੋਹਿਤਮ੍
ਕੁਝ ਦਿਵਿਆ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੋਰ ਵਾਜਾ ਵਜਾ ਰਹੇ ਸਨ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰਿਆ।
ਸ਼ਵਮਾਂਸਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਂ ਚ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਰਘੁਕੁਲੋਦ੍ਵਹ। ਤਤੋ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਥਾਕਾਮਂ ਸ ਮਾਂਸਂ ਬਹੁਪੀਵਰਮ੍
ਉਹ ਲਾਸ਼ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਣ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਹੇ ਰਘੂਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਉਹ ਵਧੀਆ, ਮੋਟਾ ਮਾਸ ਪੂਰਾ ਖਾ ਲਿਆ।
ਅਵਤੀਰ੍ਯ ਸਰਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਰੁਰੋਹ ਦਿਵਂ ਪੁਨਃ। ਤਮਹਂ ਦੇਵਸਂਕਾਸ਼ਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਪਰਮਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਉਤਰੀਆ, ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਾਂ ਵਰਗਾ, ਵੱਡੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਭੋ ਭੋ ਸ੍ਵਰ੍ਗਿਨ੍ਮਹਾਭਾਗ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਕਥਂ ਤ੍ਵਿਦਮ੍। ਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਸ੍ਤਵਾਹਾਰੋ ਗਤਿਸ਼੍ਚੇਯਂ ਤਵੋਤ੍ਤਮਾ
ਹੇ ਸਵਰਗਵਾਸੀ, ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੇ! ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ: ਤੇਰਾ ਖਾਣਾ ਇੰਨਾ ਗੰਦਾ ਕਿਉਂ ਹੈ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਇੰਨੀ ਉੱਚੀ ਕਿਵੇਂ?
ਯਦਿ ਗੁਹ੍ਯਂ ਨ ਚੈਤਤ੍ਤੇ ਕਥਯ ਤ੍ਵਦ੍ਯ ਮੇ ਭਵਾਨ੍। ਕਾਮਤਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਕਿਮੇਤਤ੍ਪਰਮਂ ਵਚਃ
ਜੇ ਇਹ ਕੋਈ ਰਾਜ਼ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ; ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਇਹ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਕੋ ਭਵਾਨ੍ਵਦ ਸਂਦੇਹਮਾਹਾਰਸ਼੍ਚ ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਃ। ਤ੍ਵਯੇਦਂ ਭੁਜ੍ਯਤੇ ਸੌਮ੍ਯ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਕ੍ਵ ਚ ਵਰ੍ਤਸੇ
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰ। ਤੂੰ ਇਹ ਨਿੰਦਾ ਜੋਗ ਖਾਣਾ ਕਿਉਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ? ਕਿਸ ਵਜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਕਿੱਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ?
ਕਸ੍ਯਾਯਮੈਸ਼੍ਵਰੋਭਾਵਃ ਸ਼ਵਤ੍ਵੇਨ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਃ। ਆਹਾਰਂ ਚ ਕਥਂ ਨਿਂਦ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਹਾਲਤ ਕਿਸ ਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਲਾਸ਼ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ? ਤੇਰਾ ਖਾਣਾ ਇੰਨਾ ਨਿੰਦਾ ਜੋਗ ਕਿਉਂ ਹੈ? ਮੈਂ ਇਹ ਸੱਚਾਈ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਭਾषਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਮਮ ਰਾਮ ਸਤਾਂ ਵਰ। ਪ੍ਰਾਂਜਲਿਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੇਦਂ ਸ ਸ੍ਵਰ੍ਗੀ ਰਘੁਨਂਦਨ
ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਸ ਸਵਰਗਵਾਸੀ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਰਘੂਵੰਸ਼ੀ।
ਸ਼ृਣੁष੍ਵਾਦ੍ਯ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਮਮੇਦਂ ਸੁਖਦੁਃਖਜਮ੍। ਕਾਮੋ ਹਿ ਦੁਰਿਤਕ੍ਰਮ੍ਯਃ ਸ਼ृਣੁ ਯਤ੍ਪृਚ੍ਛਸੇ ਦ੍ਵਿਜ
ਹੁਣ ਸੁਣ, ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਸੱਚੀ ਕਹਾਣੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਛਾ ਜਦ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਬੁਰਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਤੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸੁਣ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।
ਪੁਰਾ ਵੈਦਰ੍ਭਕੋ ਰਾਜਾ ਪਿਤਾ ਮੇ ਹਿ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਸ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਵਾਸੁਦੇਵ ਸੀ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮਵਾਨ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਦ੍ਵਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭ੍ਯਾਮਜਾਯਤ। ਅਹਂ ਸ਼੍ਵੇਤ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਯਵੀਯਾਨ੍ਸੁਰਥੋऽਭਵਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਦੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਔਰਤਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ; ਮੈਂ ਸ਼੍ਵੇਤ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਸੁਰਥਾ ਸੀ।
ਪਿਤਰ੍ਯੁਪਰਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪੌਰਾ ਮਾਮਭ੍ਯषੇਚਯਨ੍। ਤਤ੍ਰਾਹਂਕਾਰਯਨ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮੇ ਚਾਸਂ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਜਦ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇਹ ਛੱਡ ਗਏ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਪਰ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਮੈਂ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਨਾ ਰਹਿਆ।
ਏਵਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਬਹੂਨਿ ਸਮੁਪਾਵ੍ਰਜਨ੍। ਮਮ ਰਾਜ੍ਯਂ ਕਾਰਯਤਃ ਪਰਿਪਾਲਯਤਃ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ ਜਦ ਮੈਂ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸੋਹਂ ਨਿਮਿਤ੍ਤੇ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵੈਰਾਗ੍ਯੇਣ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ। ਮਰਣਂ ਹृਦਯੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਪੋਵਨਮੁਪਾਗਮਮ੍
ਫਿਰ, ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਵਿਅਰਾਗ ਆਉਣ ਤੇ, ਮੈਂ ਮੌਤ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸੋਹਂ ਵਨਮਿਦਂ ਰਮ੍ਯਂ ਭृਸ਼ਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਸ੍ਤਪ ਆਸ੍ਥਾਤੁਮਸ੍ਯੈਵ ਸਰਸੋਂਤਿਕੇ
ਮੈਂ ਇਹ ਸੁਹਣਾ ਜੰਗਲ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪੰਛੀ ਨਹੀਂ, ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਇਸ ਝੀਲ ਦੇ ਕੋਲ ਤਪ ਕਰਣ ਲਈ ਆ ਗਿਆ।
ਰਾਜ੍ਯੇऽਭਿषਿਚ੍ਯ ਸੁਰਥਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਤਂ ਨਰਾਧਿਪਮ੍। ਇਦਂ ਸਰਃ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸੁਰਥਾ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਇਸ ਝੀਲ ਤੱਕ ਆ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਕਠਿਨ ਤਪਸਿਆ ਕੀਤੀ।
ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਵਨੇ। ਸ਼ੁਭਂ ਤੁ ਭਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਮਨਾਮਯਮ੍
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਕ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤਪ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਥਮਪਿ ਮਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ। ਅਬਾਧੇਤਾਂ ਭृਸ਼ਂ ਚਾਹਮਭਵਂ ਵ੍ਯਥਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਪਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁਖ ਹੋਇਆ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਵੋਚਂ ਵੈ ਪਿਤਾਮਹਮ੍। ਭਗਵਨ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੋऽਯਂ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾ ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਪਿਤਾਮਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਭਗਵਾਨ, ਇਹ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਤਾਂ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।'
ਕਸ੍ਯੇਯਂ ਕਰ੍ਮਣਃ ਪਕ੍ਤਿਃ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸੇ ਯਤੋ ਹਿ ਮੇ। ਆਹਾਰਃ ਕਸ਼੍ਚ ਮੇ ਦੇਵ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੀਪਿਤਾਮਹ
'ਇਹ ਕਿਸ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਹੈ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ? ਪਿਤਾਮਾ ਜੀ, ਦੱਸੋ ਮੇਰਾ ਖਾਣਾ ਕੀ ਹੈ?'
ਤਤਃ ਪਿਤਾਮਹਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ਚਿਰਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਮਹਾਮੁਨੇ। ਮਾਮੁਵਾਚ ਤਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਭੋਜ੍ਯਂ ਸ੍ਵਦੇਹਜਮ੍
ਫਿਰ ਪਿਤਾਮਾ ਨੇ ਲੰਮਾ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਜੋ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋਵੇ।'
ॠਤੇ ਤੇ ਸ੍ਵਾਨਿ ਮਾਂਸਾਨਿ ਭਕ੍ਸ਼ਯ ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਹਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ। ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪੁष੍ਟਂ ਕੁਰ੍ਵਤਾ ਤਪ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
'ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਮਾਸ ਨੂੰ ਸਦਾ ਖਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪਾਲ ਕੇ ਉੱਤਮ ਤਪ ਕਰ।'
ਨਾਦਤ੍ਤਂ ਜਾਯਤੇ ਤਾਤ ਸ਼੍ਵੇਤ ਪਸ਼੍ਯ ਮਹੀਤਲੇ। ਆਗ੍ਰਹਾਦ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਯ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਪਿ ਪ੍ਰਾਣਿਨੇ ਪੁਰਾ
'ਸ਼੍ਵੇਤ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਵੇਖ: ਜੋ ਦਿੱਤਾ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਭਿਖਾਰੀ ਨੂੰ ਭੀ ਭਿਖ ਮੰਗਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਸੀ।'
ਨ ਹਿ ਦਤ੍ਤਾ ਗृਹੇ ਭ੍ਰਾਂਤ੍ਯਾ ਮੋਹਾਦਤਿਥਯੇ ਤਦਾ। ਤੇਨ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਤਸ੍ਯਾਪਿ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸੇ ਤਵਾਧੁਨਾ
'ਜੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਅਤਿਥੀ ਨੂੰ ਭੁਲੇਖੇ ਜਾਂ ਮੋਹ ਵਿਚ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੀ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਤੈਨੂੰ ਹੁਣ ਤੰਗ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।'
ਸ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਪੁष੍ਟਮਾਹਾਰੈਃ ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਭਕ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵ ਚ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸਾ ਤੇ ਤृਪ੍ਤਿਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ1.36.
'ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਨ, ਆਪਣੇ ਖਾਣੇ ਨਾਲ ਪਾਲੇ ਹੋਏ ਵਧੀਆ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਖਾ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲੇਗੀ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਦੇਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਹਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍। ਭਕ੍ਸ਼ਿਤੇ ਚ ਸ੍ਵਕੇ ਦੇਹੇ ਪੁਨਰਨ੍ਯਨ੍ਨ ਮੇ ਵਿਭੋ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਖਾ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੋਰ ਕੋਈ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ।'
ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਨਿਵਾਰਣਂ ਨੈਵ ਦੇਹਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਵਿਨੌਦਨਂ। ਖਾਦਾਮਿ ਹ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਂ ਦੇਵ ਪ੍ਰਿਯਂ ਮੇ ਨ ਹਿ ਜਾਯਤੇ
'ਇਸ ਸਰੀਰ ਲਈ ਖਾਣਾ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਭੁੱਖ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਅਖੁੱਤ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਰਸ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।'