ਸਮਂਤਾਦ੍ਯੋਜਨਸ਼ਤਂ ਮृਗਵ੍ਯਾਘ੍ਰਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿष੍ਪੁਰੁषੇऽਰਣ੍ਯੇ ਚਿਕੀਰ੍षੁਸ੍ਤਪ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
'ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸੌ ਜੋਜਨ ਦੀ ਦੂਰੀ ਤੱਕ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਹਿਰਨ ਜਾਂ ਬਾਘ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਉਸ ਸੁੰਨ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਉੱਚੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।'
ਅਹਮਾਕ੍ਰਮਿਤੁਂ ਸੌਮ੍ਯ ਤਦਰਣ੍ਯਮੁਪਾਗਤਃ। ਤਸ੍ਯਾਰਣ੍ਯਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯਂ ਤੁ ਯੁਕ੍ਤਂ ਮੂਲਫਲੈਃ ਸਦਾ
'ਹੇ ਸੋਮਿਆ, ਮੈਂ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ; ਉਸ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੂਲ ਤੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਰਹੇ।'
ਸ਼ਾਕੈਰ੍ਬਹੁਵਿਧਾਕਾਰੈਰ੍ਨਾਨਾਰੂਪੈਃ ਸੁਕਾਨਨੈਃ। ਤਸ੍ਯਾਰਣ੍ਯਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਪਂਚਯੋਜਨਮਾਯਤਮ੍
'ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਬਾਗ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪੰਜ ਜੋਜਨ ਲੰਬਾ ਖੇਤਰ ਸੀ।'
ਹਂਸਕਾਰਂਡਵਾਕੀਰ੍ਣਂ ਚਕ੍ਰਵਾਕੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍। ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਂ ਸਰਃ ਪਰਮਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
'ਉਸ ਥਾਂ ਹੰਸ ਤੇ ਕਾਂਡੇ, ਚਕਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਉਥੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਅਜੋਬਾ, ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਸਰੋਵਰ ਵੇਖਿਆ।'
ਵਿਸਾਰਿਕਚ੍ਛਪਾਕੀਰ੍ਣਂ ਬਕਪਂਕ੍ਤਿਗਣੈਰ੍ਯੁਤਮ੍। ਸਮੀਪੇ ਤਸ੍ਯ ਸਰਸਸ੍ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤੁਂ ਗਤਃ ਪੁਰਾ
ਇਕ ਵਾਰੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਝੀਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ, ਜੋ ਕਛੂਆਂ ਤੇ ਘੜਿਆਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਢੇ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਸੀ, ਤਪ ਕਰਣ ਲਈ।
ਦੇਸ਼ਂ ਪੁਣ੍ਯਮੁਪੇਤ੍ਯੈਵਂ ਸਰ੍ਵਹਿਂਸਾਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਤਤ੍ਰਾਹਮਵਸਂ ਰਾਤ੍ਰਿਂ ਨੈਦਾਘੀਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ
ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਿੰਸਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਗਰਮੀ ਦੀ ਰਾਤ ਬਿਤਾਈ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਪੁਰੁਤ੍ਥਾਯ ਸਰਸ੍ਤਦੁਪਚਕ੍ਰਮੇ। ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਂ ਸ਼ਵਮਹਮਸ੍ਪृष੍ਟਜਰਸਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਸਵੇਰੇ ਜਗ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਝੀਲ ਵੱਲ ਗਿਆ; ਉਥੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਥਾਂ ਤੇ ਲਾਸ਼ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਅਜੇ ਸੜੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਿष੍ਠਂਤਂ ਪਰਯਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਸਰਸੋ ਨਾਤਿਦੂਰਤਃ। ਤਦਰ੍ਥਂ ਚਿਂਤਯਾਨੋਹਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਿਵ ਰਾਘਵ
ਉਸ ਝੀਲ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੂਰ ਨਹੀਂ, ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਡੀ ਸੋਭਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉਸ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ, ਹੇ ਰਾਘਵ।
ਅਸ੍ਯ ਤੀਰੇ ਨ ਵੈ ਪ੍ਰਾਣੀ ਕੋ ਵਾਪ੍ਯੇष ਸੁਰਰ੍षਭਃ। ਮੁਨਿਰ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵੋ ਵਾਪਿ ਕ੍ਵ ਮੁਨਿਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵੋਪਿ ਵਾ
ਇਸ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਜੀਵ ਨਹੀਂ ਹੈ—ਇਹ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ? ਕੀ ਇਹ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ੀ ਜਾਂ ਰਾਜਾ ਹੈ? ਰਿਸ਼ੀ ਜਾਂ ਰਾਜਾ ਕਿੱਥੇ ਹਨ?
ਅਥਵਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸੁਤਸ੍ਤਸ੍ਯੈਵਂ ਸਂਭਵਃ ਕृਤਃ। ਅਤੀਤੇਹਨਿ ਰਾਤ੍ਰੌ ਵਾ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਵਾਪਿ ਮृਤੋ ਯਦਿ
ਜਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਇਹ ਕਿਸੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤ ਹੈ, ਤੇ ਇਹੀ ਕੁਝ ਉਸ ਨਾਲ ਹੋਇਆ; ਜੇ ਉਹ ਪਿਛਲੀ ਰਾਤ ਜਾਂ ਸਵੇਰੇ ਮਰਿਆ ਹੋਵੇ।
ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਤੁ ਮਯਾ ਜ੍ਞੇਯਾ ਸਰਸੋਸ੍ਯ ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਿਯਾ। ਯਾਵਦੇਵਂ ਸ੍ਥਿਤਸ਼੍ਚਾਹਂ ਚਿਂਤਯਾਨੋ ਰਘੂਤ੍ਤਮ
ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਝੀਲ ਦੀ ਹਾਲਤ ਜ਼ਰੂਰ ਜਾਣਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਇੰਝ ਖੜਾ ਰਹਾ, ਸੋਚਦਾ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਰਘੂਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਂ ਮੂਹੂਰ੍ਤਾਤ੍ਤੁ ਦਿਵ੍ਯਮਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਵਿਮਾਨਂ ਪਰਮੋਦਾਰਂ ਹਂਸਯੁਕ੍ਤਂ ਮਨੋਜਵਮ੍
ਫਿਰ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ, ਦਿਵਿਆ ਦਰਸ਼ਨ ਵੇਖਿਆ: ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਅਕਾਸ਼ੀ ਰਥ, ਜੋ ਸੋਚ ਤੋਂ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਪੁਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਵਿਮਾਨੇਪ੍ਸਰਸਾਂ ਨृਪ। ਗਂਧਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤਤ੍ਸਂਖ੍ਯਾ ਰਮਯਂਤਿ ਵਰਂ ਨਰਮ੍
ਉਸ ਰਥ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਸੀ; ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਗਾਯਂਤਿ ਦਿਵ੍ਯਗੇਯਾਨਿ ਵਾਦਯਂਤਿ ਤਥਾ ਪਰੇ। ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਂ ਨਰਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਮਾਨਾਦਵਰੋਹਿਤਮ੍
ਕੁਝ ਦਿਵਿਆ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੋਰ ਵਾਜਾ ਵਜਾ ਰਹੇ ਸਨ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰਿਆ।
ਸ਼ਵਮਾਂਸਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਂ ਚ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਰਘੁਕੁਲੋਦ੍ਵਹ। ਤਤੋ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਥਾਕਾਮਂ ਸ ਮਾਂਸਂ ਬਹੁਪੀਵਰਮ੍
ਉਹ ਲਾਸ਼ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਣ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਹੇ ਰਘੂਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਉਹ ਵਧੀਆ, ਮੋਟਾ ਮਾਸ ਪੂਰਾ ਖਾ ਲਿਆ।
ਅਵਤੀਰ੍ਯ ਸਰਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਰੁਰੋਹ ਦਿਵਂ ਪੁਨਃ। ਤਮਹਂ ਦੇਵਸਂਕਾਸ਼ਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਪਰਮਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਉਤਰੀਆ, ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਾਂ ਵਰਗਾ, ਵੱਡੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਭੋ ਭੋ ਸ੍ਵਰ੍ਗਿਨ੍ਮਹਾਭਾਗ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਕਥਂ ਤ੍ਵਿਦਮ੍। ਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਸ੍ਤਵਾਹਾਰੋ ਗਤਿਸ਼੍ਚੇਯਂ ਤਵੋਤ੍ਤਮਾ
ਹੇ ਸਵਰਗਵਾਸੀ, ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੇ! ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ: ਤੇਰਾ ਖਾਣਾ ਇੰਨਾ ਗੰਦਾ ਕਿਉਂ ਹੈ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਇੰਨੀ ਉੱਚੀ ਕਿਵੇਂ?
ਯਦਿ ਗੁਹ੍ਯਂ ਨ ਚੈਤਤ੍ਤੇ ਕਥਯ ਤ੍ਵਦ੍ਯ ਮੇ ਭਵਾਨ੍। ਕਾਮਤਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਕਿਮੇਤਤ੍ਪਰਮਂ ਵਚਃ
ਜੇ ਇਹ ਕੋਈ ਰਾਜ਼ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ; ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਇਹ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਕੋ ਭਵਾਨ੍ਵਦ ਸਂਦੇਹਮਾਹਾਰਸ਼੍ਚ ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਃ। ਤ੍ਵਯੇਦਂ ਭੁਜ੍ਯਤੇ ਸੌਮ੍ਯ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਕ੍ਵ ਚ ਵਰ੍ਤਸੇ
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰ। ਤੂੰ ਇਹ ਨਿੰਦਾ ਜੋਗ ਖਾਣਾ ਕਿਉਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ? ਕਿਸ ਵਜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਕਿੱਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ?
ਕਸ੍ਯਾਯਮੈਸ਼੍ਵਰੋਭਾਵਃ ਸ਼ਵਤ੍ਵੇਨ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਃ। ਆਹਾਰਂ ਚ ਕਥਂ ਨਿਂਦ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਹਾਲਤ ਕਿਸ ਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਲਾਸ਼ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ? ਤੇਰਾ ਖਾਣਾ ਇੰਨਾ ਨਿੰਦਾ ਜੋਗ ਕਿਉਂ ਹੈ? ਮੈਂ ਇਹ ਸੱਚਾਈ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਭਾषਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਮਮ ਰਾਮ ਸਤਾਂ ਵਰ। ਪ੍ਰਾਂਜਲਿਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੇਦਂ ਸ ਸ੍ਵਰ੍ਗੀ ਰਘੁਨਂਦਨ
ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਸ ਸਵਰਗਵਾਸੀ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਰਘੂਵੰਸ਼ੀ।
ਸ਼ृਣੁष੍ਵਾਦ੍ਯ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਮਮੇਦਂ ਸੁਖਦੁਃਖਜਮ੍। ਕਾਮੋ ਹਿ ਦੁਰਿਤਕ੍ਰਮ੍ਯਃ ਸ਼ृਣੁ ਯਤ੍ਪृਚ੍ਛਸੇ ਦ੍ਵਿਜ
ਹੁਣ ਸੁਣ, ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਸੱਚੀ ਕਹਾਣੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਛਾ ਜਦ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਬੁਰਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਤੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸੁਣ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।
ਪੁਰਾ ਵੈਦਰ੍ਭਕੋ ਰਾਜਾ ਪਿਤਾ ਮੇ ਹਿ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਸ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਵਾਸੁਦੇਵ ਸੀ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮਵਾਨ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਦ੍ਵਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭ੍ਯਾਮਜਾਯਤ। ਅਹਂ ਸ਼੍ਵੇਤ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਯਵੀਯਾਨ੍ਸੁਰਥੋऽਭਵਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਦੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਔਰਤਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ; ਮੈਂ ਸ਼੍ਵੇਤ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਸੁਰਥਾ ਸੀ।
ਪਿਤਰ੍ਯੁਪਰਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪੌਰਾ ਮਾਮਭ੍ਯषੇਚਯਨ੍। ਤਤ੍ਰਾਹਂਕਾਰਯਨ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮੇ ਚਾਸਂ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਜਦ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇਹ ਛੱਡ ਗਏ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਪਰ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਮੈਂ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਨਾ ਰਹਿਆ।
ਏਵਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਬਹੂਨਿ ਸਮੁਪਾਵ੍ਰਜਨ੍। ਮਮ ਰਾਜ੍ਯਂ ਕਾਰਯਤਃ ਪਰਿਪਾਲਯਤਃ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ ਜਦ ਮੈਂ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸੋਹਂ ਨਿਮਿਤ੍ਤੇ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵੈਰਾਗ੍ਯੇਣ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ। ਮਰਣਂ ਹृਦਯੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਪੋਵਨਮੁਪਾਗਮਮ੍
ਫਿਰ, ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਵਿਅਰਾਗ ਆਉਣ ਤੇ, ਮੈਂ ਮੌਤ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸੋਹਂ ਵਨਮਿਦਂ ਰਮ੍ਯਂ ਭृਸ਼ਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਸ੍ਤਪ ਆਸ੍ਥਾਤੁਮਸ੍ਯੈਵ ਸਰਸੋਂਤਿਕੇ
ਮੈਂ ਇਹ ਸੁਹਣਾ ਜੰਗਲ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪੰਛੀ ਨਹੀਂ, ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਇਸ ਝੀਲ ਦੇ ਕੋਲ ਤਪ ਕਰਣ ਲਈ ਆ ਗਿਆ।
ਰਾਜ੍ਯੇऽਭਿषਿਚ੍ਯ ਸੁਰਥਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਤਂ ਨਰਾਧਿਪਮ੍। ਇਦਂ ਸਰਃ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸੁਰਥਾ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਇਸ ਝੀਲ ਤੱਕ ਆ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਕਠਿਨ ਤਪਸਿਆ ਕੀਤੀ।
ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਵਨੇ। ਸ਼ੁਭਂ ਤੁ ਭਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਮਨਾਮਯਮ੍
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਕ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤਪ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।