ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰੀਤਿਸਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਭੂਯਸ਼੍ਚੇਦਂ ਵ੍ਯਚਿਂਤਯਤ੍। ਨੇਦृਸ਼ਾਨਿ ਚ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾਨਿ ਕਾਨਿਚਿਤ੍
ਉਹ ਗਹਿਣਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਆ ਗਈ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਤਨ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇ।'
ਉਪਸ਼ੋਭਾਨਿ ਬਦ੍ਧਾਨਿ ਪृਥ੍ਵੀਮੂਲ੍ਯਸਮਾਨਿ ਚ। ਵਿਭੀषਣਸ੍ਯ ਲਂਕਾਯਾਂ ਨ ਦृष੍ਟਾਨਿ ਮਯਾ ਪੁਰਾ
ਇਹ ਰਤਨ ਇੰਨੇ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਹਨ ਕਿ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮੁੱਲ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗੇ ਰਤਨ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੀ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇ।
ਇਤਿ ਸਂਚਿਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਰਾਘਵਸ੍ਤਮृषਿਂ ਪੁਨਃ। ਆਗਮਂ ਤਸ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਦਿਵਿਆ ਗਹਿਣੇ ਦੇ ਮੂਲ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ।
ਅਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਮਿਦਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਚ ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍। ਕਥਂ ਭਗਵਤਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕੁਤੋ ਵਾ ਕੇਨ ਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
'ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਗਹਿਣਾ ਬੜਾ ਅਜੋਬਾ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪਾਉਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਲਿਆ, ਕਿੱਥੋਂ ਲਿਆ, ਤੇ ਕਿਸ ਨੇ ਬਣਾਇਆ?'
ਕੁਤੂਹਲਵਸ਼ਾਚ੍ਚੈਵ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਮਤੇ। ਕਰਤਲੇਸ੍ਥਿਤੇ ਰਤ੍ਨੇ ਕਰਮਧ੍ਯਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ
'ਮੈਨੂੰ ਜਿਗਿਆਸਾ ਹੈ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ: ਹੱਥ ਦੀ ਹਥੇਲੀ 'ਚ ਪਿਆ ਰਤਨ ਹਥ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।'
ਅਧਮਂ ਤਦ੍ਵਿਜਾਨੀਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਗਰ੍ਹਿਤਮ੍। ਦਿਸ਼ਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਯੇਦ੍ਯਤ੍ਤਨ੍ਮਧ੍ਯਮਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
'ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿੰਦਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ; ਜੋ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੱਧਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'
ਊਰ੍ਧ੍ਵਗਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਖਂ ਯਤ੍ਸ੍ਯਾਦੁਤ੍ਤਮਂ ਤਦੁਦਾਹृਤਮ੍। ਏਤਾਨ੍ਯੁਤ੍ਤਮਜਾਤੀਨਿ ऋषਿਭਿਃ ਕੀਰ੍ਤਿਤਾਨਿ ਤੁ
'ਜੋ ਰਤਨ ਉਪਰ ਵੱਲ ਤਿੰਨ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤਮ ਕਿਸਮਾਂ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ਾਇਆ ਹੈ।'
ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਾਣਾਂ ਬਹੂਨਾਂ ਹਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਾਂ ਭਗਵਾਨ੍ਨਿਧਿਃ। ਏਵਂ ਵਦਤਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥੇ ਮੁਨਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਅਨੇਕ ਅਜੋਬੇ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਭੂ ਹੀ ਸਭ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਕੁਤਸਥ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਗਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਸ਼ृਣੁ ਰਾਮ ਪੁਰਾਵृਤ੍ਤਂ ਪੁਰਾ ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗੇ ਮਹਤ੍। ਦ੍ਵਾਪਰੇ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਵਨੇ ਯਦ੍ਦृष੍ਟਵਾਨਹਮ੍
'ਅਗਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋ ਰਾਮ, ਪੁਰਾਣਾ ਵਾਕਿਆ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਜਦ ਦਵਾਪਰ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵੇਖਿਆ।'
ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਸੁਮਹਾਬਾਹੋ ਨਿਬੋਧ ਰਘੁਨਂਦਨ। ਪੁਰਾ ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗੇ ਹ੍ਯਾਸੀਦਰਣ੍ਯਂ ਬਹੁਵਿਸ੍ਤਰਮ੍
'ਹੇ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਇੱਕ ਅਜੋਬਾ ਸੁਣੋ: ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਜੰਗਲ ਸੀ।'
ਸਮਂਤਾਦ੍ਯੋਜਨਸ਼ਤਂ ਮृਗਵ੍ਯਾਘ੍ਰਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿष੍ਪੁਰੁषੇऽਰਣ੍ਯੇ ਚਿਕੀਰ੍षੁਸ੍ਤਪ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
'ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸੌ ਜੋਜਨ ਦੀ ਦੂਰੀ ਤੱਕ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਹਿਰਨ ਜਾਂ ਬਾਘ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਉਸ ਸੁੰਨ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਉੱਚੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।'
ਅਹਮਾਕ੍ਰਮਿਤੁਂ ਸੌਮ੍ਯ ਤਦਰਣ੍ਯਮੁਪਾਗਤਃ। ਤਸ੍ਯਾਰਣ੍ਯਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯਂ ਤੁ ਯੁਕ੍ਤਂ ਮੂਲਫਲੈਃ ਸਦਾ
'ਹੇ ਸੋਮਿਆ, ਮੈਂ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ; ਉਸ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੂਲ ਤੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਰਹੇ।'
ਸ਼ਾਕੈਰ੍ਬਹੁਵਿਧਾਕਾਰੈਰ੍ਨਾਨਾਰੂਪੈਃ ਸੁਕਾਨਨੈਃ। ਤਸ੍ਯਾਰਣ੍ਯਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਪਂਚਯੋਜਨਮਾਯਤਮ੍
'ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਬਾਗ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪੰਜ ਜੋਜਨ ਲੰਬਾ ਖੇਤਰ ਸੀ।'
ਹਂਸਕਾਰਂਡਵਾਕੀਰ੍ਣਂ ਚਕ੍ਰਵਾਕੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍। ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਂ ਸਰਃ ਪਰਮਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
'ਉਸ ਥਾਂ ਹੰਸ ਤੇ ਕਾਂਡੇ, ਚਕਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਉਥੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਅਜੋਬਾ, ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਸਰੋਵਰ ਵੇਖਿਆ।'
ਵਿਸਾਰਿਕਚ੍ਛਪਾਕੀਰ੍ਣਂ ਬਕਪਂਕ੍ਤਿਗਣੈਰ੍ਯੁਤਮ੍। ਸਮੀਪੇ ਤਸ੍ਯ ਸਰਸਸ੍ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤੁਂ ਗਤਃ ਪੁਰਾ
ਇਕ ਵਾਰੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਝੀਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ, ਜੋ ਕਛੂਆਂ ਤੇ ਘੜਿਆਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਢੇ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਸੀ, ਤਪ ਕਰਣ ਲਈ।
ਦੇਸ਼ਂ ਪੁਣ੍ਯਮੁਪੇਤ੍ਯੈਵਂ ਸਰ੍ਵਹਿਂਸਾਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਤਤ੍ਰਾਹਮਵਸਂ ਰਾਤ੍ਰਿਂ ਨੈਦਾਘੀਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ
ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਿੰਸਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਗਰਮੀ ਦੀ ਰਾਤ ਬਿਤਾਈ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਪੁਰੁਤ੍ਥਾਯ ਸਰਸ੍ਤਦੁਪਚਕ੍ਰਮੇ। ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਂ ਸ਼ਵਮਹਮਸ੍ਪृष੍ਟਜਰਸਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਸਵੇਰੇ ਜਗ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਝੀਲ ਵੱਲ ਗਿਆ; ਉਥੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਥਾਂ ਤੇ ਲਾਸ਼ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਅਜੇ ਸੜੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਿष੍ਠਂਤਂ ਪਰਯਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਸਰਸੋ ਨਾਤਿਦੂਰਤਃ। ਤਦਰ੍ਥਂ ਚਿਂਤਯਾਨੋਹਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਿਵ ਰਾਘਵ
ਉਸ ਝੀਲ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੂਰ ਨਹੀਂ, ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਡੀ ਸੋਭਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉਸ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ, ਹੇ ਰਾਘਵ।
ਅਸ੍ਯ ਤੀਰੇ ਨ ਵੈ ਪ੍ਰਾਣੀ ਕੋ ਵਾਪ੍ਯੇष ਸੁਰਰ੍षਭਃ। ਮੁਨਿਰ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵੋ ਵਾਪਿ ਕ੍ਵ ਮੁਨਿਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵੋਪਿ ਵਾ
ਇਸ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਜੀਵ ਨਹੀਂ ਹੈ—ਇਹ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ? ਕੀ ਇਹ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ੀ ਜਾਂ ਰਾਜਾ ਹੈ? ਰਿਸ਼ੀ ਜਾਂ ਰਾਜਾ ਕਿੱਥੇ ਹਨ?
ਅਥਵਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸੁਤਸ੍ਤਸ੍ਯੈਵਂ ਸਂਭਵਃ ਕृਤਃ। ਅਤੀਤੇਹਨਿ ਰਾਤ੍ਰੌ ਵਾ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਵਾਪਿ ਮृਤੋ ਯਦਿ
ਜਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਇਹ ਕਿਸੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤ ਹੈ, ਤੇ ਇਹੀ ਕੁਝ ਉਸ ਨਾਲ ਹੋਇਆ; ਜੇ ਉਹ ਪਿਛਲੀ ਰਾਤ ਜਾਂ ਸਵੇਰੇ ਮਰਿਆ ਹੋਵੇ।
ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਤੁ ਮਯਾ ਜ੍ਞੇਯਾ ਸਰਸੋਸ੍ਯ ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਿਯਾ। ਯਾਵਦੇਵਂ ਸ੍ਥਿਤਸ਼੍ਚਾਹਂ ਚਿਂਤਯਾਨੋ ਰਘੂਤ੍ਤਮ
ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਝੀਲ ਦੀ ਹਾਲਤ ਜ਼ਰੂਰ ਜਾਣਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਇੰਝ ਖੜਾ ਰਹਾ, ਸੋਚਦਾ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਰਘੂਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਂ ਮੂਹੂਰ੍ਤਾਤ੍ਤੁ ਦਿਵ੍ਯਮਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਵਿਮਾਨਂ ਪਰਮੋਦਾਰਂ ਹਂਸਯੁਕ੍ਤਂ ਮਨੋਜਵਮ੍
ਫਿਰ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ, ਦਿਵਿਆ ਦਰਸ਼ਨ ਵੇਖਿਆ: ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਅਕਾਸ਼ੀ ਰਥ, ਜੋ ਸੋਚ ਤੋਂ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਪੁਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਵਿਮਾਨੇਪ੍ਸਰਸਾਂ ਨृਪ। ਗਂਧਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤਤ੍ਸਂਖ੍ਯਾ ਰਮਯਂਤਿ ਵਰਂ ਨਰਮ੍
ਉਸ ਰਥ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਸੀ; ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਗਾਯਂਤਿ ਦਿਵ੍ਯਗੇਯਾਨਿ ਵਾਦਯਂਤਿ ਤਥਾ ਪਰੇ। ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਂ ਨਰਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਮਾਨਾਦਵਰੋਹਿਤਮ੍
ਕੁਝ ਦਿਵਿਆ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੋਰ ਵਾਜਾ ਵਜਾ ਰਹੇ ਸਨ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰਿਆ।
ਸ਼ਵਮਾਂਸਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਂ ਚ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਰਘੁਕੁਲੋਦ੍ਵਹ। ਤਤੋ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਥਾਕਾਮਂ ਸ ਮਾਂਸਂ ਬਹੁਪੀਵਰਮ੍
ਉਹ ਲਾਸ਼ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਣ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਹੇ ਰਘੂਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਉਹ ਵਧੀਆ, ਮੋਟਾ ਮਾਸ ਪੂਰਾ ਖਾ ਲਿਆ।
ਅਵਤੀਰ੍ਯ ਸਰਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਰੁਰੋਹ ਦਿਵਂ ਪੁਨਃ। ਤਮਹਂ ਦੇਵਸਂਕਾਸ਼ਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਪਰਮਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਉਤਰੀਆ, ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਾਂ ਵਰਗਾ, ਵੱਡੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਭੋ ਭੋ ਸ੍ਵਰ੍ਗਿਨ੍ਮਹਾਭਾਗ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਕਥਂ ਤ੍ਵਿਦਮ੍। ਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਸ੍ਤਵਾਹਾਰੋ ਗਤਿਸ਼੍ਚੇਯਂ ਤਵੋਤ੍ਤਮਾ
ਹੇ ਸਵਰਗਵਾਸੀ, ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੇ! ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ: ਤੇਰਾ ਖਾਣਾ ਇੰਨਾ ਗੰਦਾ ਕਿਉਂ ਹੈ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਇੰਨੀ ਉੱਚੀ ਕਿਵੇਂ?
ਯਦਿ ਗੁਹ੍ਯਂ ਨ ਚੈਤਤ੍ਤੇ ਕਥਯ ਤ੍ਵਦ੍ਯ ਮੇ ਭਵਾਨ੍। ਕਾਮਤਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਕਿਮੇਤਤ੍ਪਰਮਂ ਵਚਃ
ਜੇ ਇਹ ਕੋਈ ਰਾਜ਼ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ; ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਇਹ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਕੋ ਭਵਾਨ੍ਵਦ ਸਂਦੇਹਮਾਹਾਰਸ਼੍ਚ ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਃ। ਤ੍ਵਯੇਦਂ ਭੁਜ੍ਯਤੇ ਸੌਮ੍ਯ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਕ੍ਵ ਚ ਵਰ੍ਤਸੇ
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰ। ਤੂੰ ਇਹ ਨਿੰਦਾ ਜੋਗ ਖਾਣਾ ਕਿਉਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ? ਕਿਸ ਵਜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਕਿੱਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ?
ਕਸ੍ਯਾਯਮੈਸ਼੍ਵਰੋਭਾਵਃ ਸ਼ਵਤ੍ਵੇਨ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਃ। ਆਹਾਰਂ ਚ ਕਥਂ ਨਿਂਦ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਹਾਲਤ ਕਿਸ ਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਲਾਸ਼ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ? ਤੇਰਾ ਖਾਣਾ ਇੰਨਾ ਨਿੰਦਾ ਜੋਗ ਕਿਉਂ ਹੈ? ਮੈਂ ਇਹ ਸੱਚਾਈ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।