ਯਦੇਤਦ੍ਭਵਤਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਯੋਨੌ ਕਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਤੇ ਤਪਃ। ਸ਼ੂਦ੍ਰਯੋਨਿਪ੍ਰਸੂਤੋਹਂ ਤਪ ਉਗ੍ਰਂ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਸ ਜਨਮ ਵਿਚ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਮੈਂ ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਤੀ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ ਹਾਂ ਤੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਦੇਵਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇ ਰਾਮ ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰੇਣ ਸੁਵ੍ਰਤ। ਨ ਮਿਥ੍ਯਾਹਂ ਵਦੇ ਭੂਪ ਦੇਵਲੋਕਜਿਗੀषਯਾ
ਮੈਂ ਇਸ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਨਾਲ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਬਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਰਾਮ। ਮੈਂ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ, ਰਾਜਾ; ਮੈਂ ਦੇਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਂ ਮਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਸ਼ਂਬੂਕਂ ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ। ਭਾषਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਃ ਖਡ੍ਗਂ ਤੁ ਰੁਚਿਰਪ੍ਰਭਂ
ਕਾਕੁਤਸਥ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਣ, ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਸ਼ੰਬੂਕ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਾਕੁਤਸਥ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕਦਾਰ ਤਲਵਾਰ ਕੱਢੀ।
ਨਿष੍ਕृष੍ਯ ਕੋਸ਼ਾਦ੍ਵਿਮਲਂ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਰਾਘਵਃ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸ਼ੂਦ੍ਰੇ ਹਤੇ ਦੇਵਾਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਰਾਘਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨਿੱਕੀ ਤੇ ਸਾਫ ਤਲਵਾਰ ਮਿਆਨ ਵਿਚੋਂ ਕੱਢ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗਣੀ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ—
ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਰ੍ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ। ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਸ਼੍ਚ ਮਹਤੀ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸੁਸੁਗਂਧਿਨੀ
ਕਾਕੁਤਸਥ ਦੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਧਾਈ ਕਰਦੇ, 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਸ਼ਾਬਾਸ਼!' ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵੱਡੀ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ।
ਆਕਾਸ਼ਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਰਾਘਵਂ ਸਰ੍ਵਤੋਕਿਰਤ੍। ਸੁਪ੍ਰੀਤਾਸ਼੍ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ਦੇਵਾ ਰਾਮਂ ਵਾਕ੍ਯਵਿਦਾਂਵਰਮ੍
ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਆਈ ਤੇ ਰਾਘਵ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿੱਖਰ ਗਈ। ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਵਾਕ-ਕਲਾ ਵਿਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਬੋਲ ਪਏ।
ਸੁਰਕਾਰ੍ਯਮਿਦਂ ਸੌਮ੍ਯ ਕृਤਂ ਤੇ ਰਘੁਨਂਦਨ। ਗृਹਾਣ ਚ ਵਰਂ ਰਾਮ ਯਮਿਚ੍ਛਸਿ ਮਹਾਵ੍ਰਤ
ਇਹ ਦੇਵਤਾਈ ਕੰਮ, ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ। ਰਾਮ, ਵੱਡੇ ਤਪ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਵਰ ਲੈ।
ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇਨ ਹਿ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋऽਯਂ ਸਸ਼ਰੀਰੋऽਭ੍ਯਗਾਦ੍ਦਿਵਂ। ਦੇਵਾਨਾਂ ਭਾषਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਘਵਃ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ
ਤੇਰੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਸ਼ੂਦਰ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕਾਗਰ ਕੀਤਾ।
ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਪੁਰਂਦਰਮ੍। ਯਦਿ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਮੇ ਵਰਾਰ੍ਹੋ ਯਦਿ ਵਾਪ੍ਯਹਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪੁਰੰਦਰ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ: 'ਜੇ ਦੇਵਤੇ ਮੇਰੇ ਤੇ ਰਾਜੀ ਹਨ, ਤੇ ਜੇ ਮੈਂ ਵਰ ਲੈਣ ਜੋਗ ਹਾਂ—
ਕਰ੍ਮਣਾ ਯਦਿ ਮੇ ਪ੍ਰੀਤਾ ਦ੍ਵਿਜਪੁਤ੍ਰਃ ਸ ਜੀਵਤੁ। ਵਰਮੇਤਦ੍ਧਿ ਭਵਤਾਂ ਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਪਰਮਂ ਹਿ ਮੇ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜੀਉਂਦਾ ਰਹੇ। ਇਹੀ ਵਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਮਮਾਪਰਾਧਾਦ੍ਬਾਲੋऽਸੌ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯੈਕਪੁਤ੍ਰਕਃ। ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਃ ਕਾਲੇਨ ਨੀਤੋ ਵੈਵਸ੍ਵਤ ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਮੇਰੇ ਅਪਰਾਧ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬੱਚਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਇਕਲੌਤਾ ਪੁੱਤਰ, ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਾਲ ਵਲੋਂ ਯਮ ਲੋਕ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਂ ਜੀਵਯਤ ਭਦ੍ਰਂ ਵੋ ਨਾਨृਤੀ ਸ੍ਯਾਮਹਂ ਗੁਰੋਃ। ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਯ ਸਂਸ਼੍ਰੁਤੋ ਹ੍ਯਰ੍ਥੋ ਜੀਵਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਸੁਤਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਜੀਵੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਵਚਨ ਤੋਂ ਝੂਠਾ ਨਾ ਹੋਵਾਂ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਮੰਗ ਸੁਣੀ ਗਈ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਜੀਵਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਮਦੀਯੇਨਾਯੁषਾ ਬਾਲਂ ਪਾਦੇਨਾਰ੍ਦ੍ਧੇਨ ਵਾ ਸੁਰਾਃ। ਜੀਵੇਦਯਂ ਵਰੋ ਮਹ੍ਯਂ ਵਰਕੋਟ੍ਯਧਿਕੋ ਵृਤਃ
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਜਾਂ ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਦੇ ਕੇ, ਇਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਵਰ ਹੈ, ਜੋ ਲੱਖਾਂ ਵਰਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਬੁਧਸਤ੍ਤਮਾਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੂਚੁਸ੍ਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰੀਤਾਃ ਪ੍ਰੀਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਰਾਘਵ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਰ੍ਵृਤੋ ਭਵ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯੈਕਪੁਤ੍ਰਕਃ। ਜੀਵਿਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ਭੂਯਃ ਸਮੇਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਬਂਧੁਭਿਃ
ਕਾਕੁਤਸਥ, ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਜਾ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਪੁੱਤਰ ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਪਾ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋਯਂ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਃ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਸਹਸਾ ਜੀਵੇਨ ਸਮਯੁਜ੍ਯਤ
ਕਾਕੁਤਸਥ, ਜਿਸ ਵੇਲੇ ਇਹ ਸ਼ੂਦਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਉਹ ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਹਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਸਾਧਯਾਮਃ ਪਰਂਤਪਃ। ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਪਦੇ ਦ੍ਰष੍ਟਾਰਃ ਸ੍ਮ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍
ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਤਕਦੀਰ ਤੇ ਸੁਖ ਹੋਵੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ; ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਅਗਸਤਿਆ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਮਿਲਾਂਗੇ।
ਸ ਤਥੇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਦੇਵਾਨਾਂ ਰਘੁਨਂਦਨਃ। ਆਰੁਰੋਹ ਵਿਮਾਨਂ ਤਂ ਪੁष੍ਪਕਂ ਹੇਮਭੂषਿਤਮ੍
ਰਘੁਨੰਦਨ ਨੇ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਪੁਸ਼ਪਕ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਯਾਤਾਸ੍ਤੇ ਵਿਮਾਨੈਰ੍ਬਹੁਭਿਸ੍ਤਦਾ। ਰਾਮੋਪ੍ਯਨੁਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਕੁਂਭਯੋਨੇਸ੍ਤਪੋਵਨਮ੍
ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤੇ ਕਈ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ, ਤੇ ਰਾਮ ਵੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੁੰਭਜਨਮੁਨੀ ਦੇ ਤਪੋਵਨ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਕ੍ਤਂ ਭਗਵਤਾ ਤੇਨ ਭੂਯੋਪ੍ਯਾਗਮਨਂ ਕ੍ਰਿਯਾਃ। ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਸਭਾਯਾਂ ਚ ਯੋ ਮਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸਮਾਗਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਮੁੜ ਆ ਕੇ ਕਰਮ ਕਰੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਸਭਾ ਵਿਚ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ ਸੀ।
ਤਦਹਂ ਦੇਵਤਾਦੇਸ਼ਾਤ੍ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਮਹਾਮੁਨਿਂ। ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਂ ਮੁਨਿਂ ਗਤ੍ਵਾ ਦੇਵਦਾਨਵਪੂਜਿਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਵੀ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਕੰਮ ਲਈ।
ਉਪਦੇਸ਼ਂ ਚ ਮੇ ਤੁष੍ਟਃ ਸ੍ਵਯਂ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਸਤ੍ਤਮਃ। ਦੁਃਖੀ ਯੇਨ ਪੁਨਰ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯੇ ਨ ਭਵਾਮਿ ਕਦਾਚਨ
ਜਦ ਉਹ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਖੁਦ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਵੇਗਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਮੁੜ ਕਦੇ ਦੁੱਖੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵਾਂਗਾ।
ਪਿਤਾ ਦਸ਼ਰਥੋ ਮਹ੍ਯਂ ਕੌਸਲ੍ਯਾ ਜਨਨੀ ਤਥਾ। ਸੂਰ੍ਯਵਂਸ਼ੇ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਸ੍ਤਥਾਪ੍ਯੇਵਂ ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ
ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਦਸ਼ਰਥ ਸੀ, ਮਾਂ ਕੌਸਲਿਆ; ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਵੀ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਰਾਜ੍ਯਕਾਲੇ ਵਨੇ ਵਾਸੋ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਚਾਨੁਜੇਨ ਚ। ਹਰਣਂ ਚਾਪਿ ਭਾਰ੍ਯਾਯਾ ਰਾਵਣੇਨ ਕृਤਂ ਮਮ
ਰਾਜ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੱਸਿਆ; ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਅਸਹਾਯੇਨ ਤੁ ਮਯਾ ਤੀਰ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾਗਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਰੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਂ ਪੁਰੀਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਕੁਲਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਪੂਰੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦृष੍ਟਾ ਸੀਤਾ ਮਯਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਦੇਵਾਨਾਂ ਤੁ ਪੁਰਸ੍ਤਦਾ। ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂ ਤਾਂ ਮਾਂ ਤਥੋਚੁਸ੍ਤੇ ਮਯਾ ਸੀਤਾ ਤਥਾ ਗृਹਮ੍
ਮੈਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲਿਆ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਮੈਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਘਰ ਲੈ ਆਇਆ।
ਸਮਾਨੀਤਾ ਪ੍ਰੀਤਿਮਤਾ ਲੋਕਵਾਕ੍ਯਾਦ੍ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਾ। ਵਨੇ ਵਸਤਿ ਸਾ ਦੇਵੀ ਪੁਰੇ ਚਾਹਂ ਵਸਾਮਿ ਵੈ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਘਰ ਲਿਆਇਆ, ਪਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ।
ਜਾਤੋਹਮੁਤ੍ਤਮੇ ਵਂਸ਼ੇ ਉਤ੍ਤਮੋਹਂ ਧਨੁष੍ਮਤਾਮ੍। ਉਤ੍ਤਮਂ ਦੁਃਖਮਾਪਨ੍ਨੋ ਹृਦਯਂ ਨੈਵ ਭਿਦ੍ਯਤੇ
ਮੈਂ ਉੱਚ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਧਨੁਧਾਰੀ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਾਂ, ਪਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਦਾ।
ਵਜ੍ਰਸਾਰਸ੍ਯ ਸਾਰੇਣ ਧਾਤ੍ਰਾਹਂ ਨਿਰ੍ਮਿਤੋ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਇਦਾਨੀਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਦੇਸ਼ਾਦ੍ਭ੍ਰਮਾਮਿ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਮੈਨੂੰ ਧਾਤਰ ਨੇ ਵਜਰ ਦੇ ਸਰ ਤੋਂ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਭਟਕਦਾ ਹਾਂ।
ਤਪਃ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤੁ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋਸੌ ਮਯਾ ਪਾਪੋ ਨਿਪਾਤਿਤਃ। ਦੇਵਵਾਕ੍ਯਾਤ੍ਤੁ ਮੇ ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਾਣੋ ਮੇ ਹृਦਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਜਦ ਮੈਂ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਪਾਪੀ ਸ਼ੂਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਪਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਮੇਰਾ ਜੀਵਨ ਮੁੜ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।