ਅਗ੍ਰੇ ਤਵ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕਿਂਕਰਃ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ। ਭਾषਿਤਂ ਸੁਚਿਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪੁष੍ਪਕਸ੍ਯ ਨਰਾਧਿਪ
ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇਰਾ ਸੇਵਕ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਹੈ। ਪੁਸ਼ਪਕ ਦੇ ਲੰਮੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ—
ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਮਹਰ੍षੀਂਸ੍ਤਾਨ੍ਵਿਮਾਨਂ ਸੋਧ੍ਯਰੋਹਤ। ਧਨੁਰ੍ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੂਣੌ ਚ ਖਡ੍ਗਂ ਚਾਪਿ ਮਹਾਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਆਪਣਾ ਧਨੁ, ਤੂਣੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਤਲਵਾਰ ਚੱਕੀ।
ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਨਗਰੇ ਵੀਰੌ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਭਰਤਾਵੁਭੌ। ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ਪ੍ਰਤੀਚੀਂ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਵਿਚਿਨ੍ਵਨ੍ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ
ਸੋਮਿਤ੍ਰੀ ਤੇ ਭਰਤ, ਦੋ ਵਿਰਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਿਆ, ਬੜੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਖੋਜ ਕਰਦਾ।
ਉਤ੍ਤਰਾਮਗਮਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਦਿਸ਼ਂ ਹਿਮਵਦਾਸ਼੍ਰਿਤਾਮ੍। ਪੂਰ੍ਵਾਮਪਿ ਦਿਸ਼ਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਥਾऽਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਰਾਧਿਪਃ
ਉਹ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ, ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਆਸਰੇ; ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਵੀ ਗਿਆ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਓਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਖਿਆ।
ਸਰ੍ਵਾਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸਮਾਚਾਰਾਮਾਦਰ੍ਸ਼ਮਿਵ ਨਿਰ੍ਮਲਾਮ੍। ਤਤੋ ਦਿਸ਼ਂ ਸਮਾਕ੍ਰਾਮਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਰਘੁਨਂਦਨਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ, ਸਾਫ਼ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਆਇਨੇ ਵਾਂਗ ਨਿਰਮਲ, ਦੇਖੇ; ਫਿਰ ਰਘੁਨੰਦਨ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਉਤ੍ਤਰੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸੁਮਹਤ੍ਸਰਃ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਰਸਿ ਤਪ੍ਯਂਤਂ ਤਾਪਸਂ ਸੁਮਹਤ੍ਤਪਃ
ਪਹਾੜ ਦੇ ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸਰੋਵਰ ਵੇਖਿਆ; ਉਸ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਤਪਸੀ ਬੜੀ ਤਪਸਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਾਘਵੋ ਭੀਮਂ ਲਂਬਮਾਨਮਧੋਮੁਖਂ। ਤਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਸ੍ਤਪ੍ਯਮਾਨਂ ਤੁ ਤਾਪਸਮ੍
ਰਾਘਵ ਨੇ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੇ ਤਪਸੀ ਨੂੰ, ਉਲਟ ਲਟਕਦੇ, ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ, ਵੇਖਿਆ; ਕਾਕੁਤਸਥ ਨੇ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ, ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਿਸੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਉਵਾਚ ਰਾਘਵੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਧਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਮਮਰਪ੍ਰਭ। ਕਸ੍ਯਾਂ ਯੋਨੌ ਤਪੋਵृਦ੍ਧਿਰ੍ਵਰ੍ਤਤੇ ਦृਢਨਿਸ਼੍ਚਯ
ਰਾਘਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਧਨਿਆ ਹੈਂ, ਦੇਵਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ। ਕਿਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਇਹ ਤਪਸਿਆ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਨਾਲ?'
ਅਹਂ ਦਾਸ਼ਰਥੀ ਰਾਮਃ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਕੁਤੂਹਲਾਤ੍। ਕੋਰ੍ਥੋ ਵ੍ਯਵਸਿਤਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੋਥ ਵੇਤਰਃ
'ਮੈਂ ਦਾਸਰਥੀ ਰਾਮ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਜਿਗਿਆਸਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ: ਤੇਰਾ ਲਕਸ਼ ਕੀ ਹੈ—ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ?'
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤਪ੍ਯਸੇ ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਾਪਸ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵਾਸਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਵਾਥ ਦੁਰ੍ਜਯਃ
'ਤੂੰ ਕਿਸ ਲਈ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤਪਸੀ। ਕੀ ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈਂ—ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ—ਜਾਂ ਅਜਿਹੜਾ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਔਖਾ ਹੈ?'
ਵੈਸ਼੍ਯਸ੍ਤृਤੀਯਵਰ੍ਣੋ ਵਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ਵਾ ਸਤ੍ਯਮੁਚ੍ਯਤਾਮ੍। ਤਪਃ ਸਤ੍ਯਾਤ੍ਮਕਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਪਰਿਗ੍ਰਹੇ
'ਜਾਂ ਤੀਜਾ ਵਰਗ ਵੈਸ਼ ਹੈਂ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ? ਸੱਚ ਦੱਸ। ਤਪਸਿਆ ਸਦਾ ਸਚ ਦੀ ਸੋਭਾ ਹੈ, ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ।'
ਸਾਤ੍ਵਿਕਂ ਰਾਜਸਂ ਚੈਵ ਤਚ੍ਚ ਸਤ੍ਯਾਤ੍ਮਕਂ ਤਪਃ। ਜਗਦੁਪਕਾਰਹੇਤੁਰ੍ਹਿ ਸृष੍ਟਂ ਤਦ੍ਵੈ ਵਿਰਿਂਚਿਨਾ
'ਤਪਸਿਆ ਸਾਤਵਿਕ ਤੇ ਰਾਜਸ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਤਪਸਿਆ ਸਚ ਦੀ ਸੋਭਾ ਹੈ; ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਬਣਾਈ।'
ਰੌਦ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਤੇਜੋਜਂ ਤਤ੍ਤੁ ਰਾਜਸਮੁਚ੍ਯਤੇ। ਪਰਸ੍ਯੋਤ੍ਸਾਦਨਾਰ੍ਥਾਯ ਤਚ੍ਚਾਸੁਰਮੁਦਾਹृਤਮ੍
'ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਤੀਬਰ ਤਾਕਤ ਰਾਜਸ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।'
ਅਂਗਾਨਿ ਨਿਹ੍ਨੁਤੇ ਯੋ ਵਾ ਅਸृਗ੍ਦਿਗ੍ਧਾਨਿ ਭਾਗਸ਼ਃ। ਪਂਚਾਗ੍ਨਿਂਸਾਧਯੇਦ੍ਵਾਪਿ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਵਾ ਮृਤ੍ਯੁਮੇਵ ਵਾ
'ਜੋ ਆਪਣੇ ਅੰਗ ਲੁਕਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਖੂਨ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਾਂ ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸਫਲਤਾ ਜਾਂ ਮੌਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ—'
ਆਸੁਰੋ ਹ੍ਯੇष ਤੇ ਭਾਵੋ ਨ ਚ ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜੋ ਮਤਃ। ਸਤ੍ਯਂ ਤੇ ਵਦਤਃ ਸਿਦ੍ਧਿਰਨृਤੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਜੀਵਿਤਮ੍
ਇਹ ਤੇਰਾ ਸੁਭਾਵ ਆਸੁਰ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ। ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਝੂਠ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਭਾषਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਮਸ੍ਯਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਃ। ਅਵਾਕ੍ਸ਼ਿਰਾਸ੍ਤਥਾ ਭੂਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮੇਤਦੁਵਾਚ ਹ
ਰਾਮ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਿਆ।
ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤੇ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਚਿਰਾਦ੍ਦृष੍ਟੋਸਿ ਰਾਘਵ। ਪੁਤ੍ਰਭੂਤੋਸ੍ਮਿ ਤੇ ਚਾਹਂ ਪਿਤृਭੂਤੋਸਿ ਮੇਨਘ
ਤੈਨੂੰ ਸਵਾਗਤ ਹੈ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ; ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਰਾਘਵ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਵਰਗਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਿਤਾ ਵਰਗਾ ਹੈਂ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਅਥਵਾ ਨੈਤਦੇਵਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਨृਪਤਿਃ ਪਿਤਾ। ਸਤ੍ਵਮਰ੍ਚ੍ਯੋऽਸਿ ਭੋ ਰਾਜਨ੍ਵਯਂ ਤੇ ਵਿषਯੇ ਤਪਃ
ਜਾਂ ਇਹ ਗੱਲ ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਰਾਜਾ ਤਾਂ ਸਭ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਸਤਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈਂ, ਰਾਜਨ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਚਰਾਮਸ੍ਤਤ੍ਰਭਾਗੋਸ੍ਤਿ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸृष੍ਟਃ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਾ। ਨ ਧਨ੍ਯਾਃ ਸ੍ਮੋ ਵਯਂ ਰਾਮ ਧਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਾਂ; ਇਹ ਹਿੱਸਾ ਪਹਿਲਾਂ ਸਵੈਭੂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਧਨਿਆ ਨਹੀਂ, ਰਾਮ; ਧਨਿਆ ਤਾਂ ਤੂੰ ਹੈਂ, ਰਾਜਾ।
ਯਸ੍ਯ ਤੇ ਵਿषਯੇ ਹ੍ਯੇਵਂ ਸਿਦ੍ਧਿਮਿਚ੍ਛਂਤਿ ਤਾਪਸਾਃ। ਤਪਸਾ ਤ੍ਵਂ ਮਦੀਯੇਨ ਸਿਦ੍ਧਿਮਾਪ੍ਨੁਹਿ ਰਾਘਵ
ਤੇਰੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਤਪਸੀ ਇੰਝ ਸਫਲਤਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮੇਰੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸਫਲ ਹੋਵੇਂ, ਰਾਘਵ।
ਯਦੇਤਦ੍ਭਵਤਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਯੋਨੌ ਕਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਤੇ ਤਪਃ। ਸ਼ੂਦ੍ਰਯੋਨਿਪ੍ਰਸੂਤੋਹਂ ਤਪ ਉਗ੍ਰਂ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਸ ਜਨਮ ਵਿਚ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਮੈਂ ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਤੀ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ ਹਾਂ ਤੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਦੇਵਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇ ਰਾਮ ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰੇਣ ਸੁਵ੍ਰਤ। ਨ ਮਿਥ੍ਯਾਹਂ ਵਦੇ ਭੂਪ ਦੇਵਲੋਕਜਿਗੀषਯਾ
ਮੈਂ ਇਸ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਨਾਲ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਬਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਰਾਮ। ਮੈਂ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ, ਰਾਜਾ; ਮੈਂ ਦੇਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਂ ਮਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਸ਼ਂਬੂਕਂ ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ। ਭਾषਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਃ ਖਡ੍ਗਂ ਤੁ ਰੁਚਿਰਪ੍ਰਭਂ
ਕਾਕੁਤਸਥ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਣ, ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਸ਼ੰਬੂਕ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਾਕੁਤਸਥ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕਦਾਰ ਤਲਵਾਰ ਕੱਢੀ।
ਨਿष੍ਕृष੍ਯ ਕੋਸ਼ਾਦ੍ਵਿਮਲਂ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਰਾਘਵਃ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸ਼ੂਦ੍ਰੇ ਹਤੇ ਦੇਵਾਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਰਾਘਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨਿੱਕੀ ਤੇ ਸਾਫ ਤਲਵਾਰ ਮਿਆਨ ਵਿਚੋਂ ਕੱਢ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗਣੀ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ—
ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਰ੍ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ। ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਸ਼੍ਚ ਮਹਤੀ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸੁਸੁਗਂਧਿਨੀ
ਕਾਕੁਤਸਥ ਦੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਧਾਈ ਕਰਦੇ, 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਸ਼ਾਬਾਸ਼!' ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵੱਡੀ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ।
ਆਕਾਸ਼ਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਰਾਘਵਂ ਸਰ੍ਵਤੋਕਿਰਤ੍। ਸੁਪ੍ਰੀਤਾਸ਼੍ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ਦੇਵਾ ਰਾਮਂ ਵਾਕ੍ਯਵਿਦਾਂਵਰਮ੍
ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਆਈ ਤੇ ਰਾਘਵ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿੱਖਰ ਗਈ। ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਵਾਕ-ਕਲਾ ਵਿਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਬੋਲ ਪਏ।
ਸੁਰਕਾਰ੍ਯਮਿਦਂ ਸੌਮ੍ਯ ਕृਤਂ ਤੇ ਰਘੁਨਂਦਨ। ਗृਹਾਣ ਚ ਵਰਂ ਰਾਮ ਯਮਿਚ੍ਛਸਿ ਮਹਾਵ੍ਰਤ
ਇਹ ਦੇਵਤਾਈ ਕੰਮ, ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ। ਰਾਮ, ਵੱਡੇ ਤਪ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਵਰ ਲੈ।
ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇਨ ਹਿ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋऽਯਂ ਸਸ਼ਰੀਰੋऽਭ੍ਯਗਾਦ੍ਦਿਵਂ। ਦੇਵਾਨਾਂ ਭਾषਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਘਵਃ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ
ਤੇਰੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਸ਼ੂਦਰ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕਾਗਰ ਕੀਤਾ।
ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਪੁਰਂਦਰਮ੍। ਯਦਿ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਮੇ ਵਰਾਰ੍ਹੋ ਯਦਿ ਵਾਪ੍ਯਹਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪੁਰੰਦਰ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ: 'ਜੇ ਦੇਵਤੇ ਮੇਰੇ ਤੇ ਰਾਜੀ ਹਨ, ਤੇ ਜੇ ਮੈਂ ਵਰ ਲੈਣ ਜੋਗ ਹਾਂ—
ਕਰ੍ਮਣਾ ਯਦਿ ਮੇ ਪ੍ਰੀਤਾ ਦ੍ਵਿਜਪੁਤ੍ਰਃ ਸ ਜੀਵਤੁ। ਵਰਮੇਤਦ੍ਧਿ ਭਵਤਾਂ ਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਪਰਮਂ ਹਿ ਮੇ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜੀਉਂਦਾ ਰਹੇ। ਇਹੀ ਵਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।