ਪੁਰੇ ਵਾ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਕੁਰੁਤੇ ਦੁਰ੍ਮਤਿਰ੍ਨਰਃ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸ ਨਰਕਂ ਯਾਤਿ ਯਾਵਦਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍
ਰਾਜਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਜੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਮਨੁੱਖ ਐਸਾ ਕੰਮ ਕਰੇ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਆ ਜਾਂਦਾ।
ਚਤੁਰ੍ਥਂ ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਸ੍ਯ ਭਾਗਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪੁਰੁषਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਵਿषਯਂ ਸ੍ਵਕਮ੍
ਉਸ ਪਾਪ ਦਾ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ, ਰਾਜੇ, ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਜਾ।
ਦੁष੍ਕृਤਂ ਯਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯੇਥਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਨਂ ਸਮਾਚਰ। ਏਵਂ ਤੇ ਧਰ੍ਮਵृਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਬਲਸ੍ਯ ਵਰ੍ਧਨਂ ਤਥਾ
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਤੂੰ ਬੁਰਾ ਕੰਮ ਵੇਖੇ, ਉੱਥੇ ਯਤਨ ਕਰ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰਾ ਧਰਮ ਵਧੇਗਾ ਤੇ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵੀ ਵਧੇਗੀ।
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਬਾਲਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਚ ਜੀਵਨਮ੍। ਨਾਰਦੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯੋ ਰਘੁਨਂਦਨਃ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਇਹ ਬੱਚਾ ਜੀਉਂਦਾ ਰਹੇਗਾ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਰਘੁਨੰਦਨ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਹਰ੍षਮਤੁਲਂ ਲੇਭੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਗਚ੍ਛ ਸੌਮ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ
ਉਸ ਨੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਸੌਮਿਆ, ਜਾ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ।"
ਬਾਲਸ੍ਯ ਚ ਸ਼ਰੀਰਂ ਤ੍ਵਂ ਤੈਲਦ੍ਰੋਣ੍ਯਾਂ ਨਿਧਾਪਯ। ਗਂਧੈਸ਼੍ਚ ਪਰਮੋਦਾਰੈਸ੍ਤੈਲੈਸ਼੍ਚੈਵ ਸੁਗਂਧਿਭਿਃ
ਬੱਚੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤੇਲ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਡੌਣੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਤੇਲਾਂ ਨਾਲ।
ਯਥਾ ਨ ਸ਼ੀਰ੍ਯਤੇ ਬਾਲਸ੍ਤਥਾ ਸੌਮ੍ਯ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍। ਯਥਾ ਸ਼ਰੀਰਂ ਗੁਪ੍ਤਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਬਾਲਸ੍ਯਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਃ
ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਕਦੇ ਮੁਰਝਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ, ਓਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਆਰੇ, ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ। ਬੱਚੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ, ਜਿਸਦੇ ਕਰਮ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਹਨ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖ।
ਵਿਪਤ੍ਤਿਃ ਪਰਿਭੇਦੋ ਵਾ ਨ ਭਵੇਤ੍ਤਤ੍ਤਥਾ ਕੁਰੁ। ਤਥਾ ਸਂਦਿਸ਼੍ਯ ਸੌਮਿਤ੍ਰਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਕੋਈ ਮੁਸੀਬਤ ਜਾਂ ਟੁੱਟ-ਫੁੱਟ ਨਾ ਆਵੇ, ਓਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹਦਾਇਤਾਂ ਦੇ ਕੇ, ਸੋਮਿਤ੍ਰੀ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆਖਿਆ।
ਮਨਸਾ ਪੁष੍ਪਕਂ ਦਧ੍ਯਾਵਾਗਚ੍ਛੇਤਿ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਇਂਗਿਤਂ ਤਤ੍ਤੁ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਕਾਮਗਂ ਹੇਮਭੂषਿਤਮ੍
ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ ਆਉਣ ਦੀ ਸੋਚਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਇਸ਼ਾਰੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਸੋਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰਥ ਆ ਗਿਆ।
ਆਜਗਾਮ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਤ੍ਤੁ ਸਮੀਪਂ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਹਿ। ਸੋਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮਹਮਸ੍ਮਿ ਨਰਾਧਿਪ
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਰਾਘਵ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ; ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।'
ਅਗ੍ਰੇ ਤਵ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕਿਂਕਰਃ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ। ਭਾषਿਤਂ ਸੁਚਿਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪੁष੍ਪਕਸ੍ਯ ਨਰਾਧਿਪ
ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇਰਾ ਸੇਵਕ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਹੈ। ਪੁਸ਼ਪਕ ਦੇ ਲੰਮੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ—
ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਮਹਰ੍षੀਂਸ੍ਤਾਨ੍ਵਿਮਾਨਂ ਸੋਧ੍ਯਰੋਹਤ। ਧਨੁਰ੍ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੂਣੌ ਚ ਖਡ੍ਗਂ ਚਾਪਿ ਮਹਾਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਆਪਣਾ ਧਨੁ, ਤੂਣੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਤਲਵਾਰ ਚੱਕੀ।
ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਨਗਰੇ ਵੀਰੌ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਭਰਤਾਵੁਭੌ। ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ਪ੍ਰਤੀਚੀਂ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਵਿਚਿਨ੍ਵਨ੍ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ
ਸੋਮਿਤ੍ਰੀ ਤੇ ਭਰਤ, ਦੋ ਵਿਰਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਿਆ, ਬੜੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਖੋਜ ਕਰਦਾ।
ਉਤ੍ਤਰਾਮਗਮਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਦਿਸ਼ਂ ਹਿਮਵਦਾਸ਼੍ਰਿਤਾਮ੍। ਪੂਰ੍ਵਾਮਪਿ ਦਿਸ਼ਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਥਾऽਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਰਾਧਿਪਃ
ਉਹ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ, ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਆਸਰੇ; ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਵੀ ਗਿਆ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਓਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਖਿਆ।
ਸਰ੍ਵਾਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸਮਾਚਾਰਾਮਾਦਰ੍ਸ਼ਮਿਵ ਨਿਰ੍ਮਲਾਮ੍। ਤਤੋ ਦਿਸ਼ਂ ਸਮਾਕ੍ਰਾਮਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਰਘੁਨਂਦਨਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ, ਸਾਫ਼ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਆਇਨੇ ਵਾਂਗ ਨਿਰਮਲ, ਦੇਖੇ; ਫਿਰ ਰਘੁਨੰਦਨ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਉਤ੍ਤਰੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸੁਮਹਤ੍ਸਰਃ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਰਸਿ ਤਪ੍ਯਂਤਂ ਤਾਪਸਂ ਸੁਮਹਤ੍ਤਪਃ
ਪਹਾੜ ਦੇ ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸਰੋਵਰ ਵੇਖਿਆ; ਉਸ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਤਪਸੀ ਬੜੀ ਤਪਸਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਾਘਵੋ ਭੀਮਂ ਲਂਬਮਾਨਮਧੋਮੁਖਂ। ਤਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਸ੍ਤਪ੍ਯਮਾਨਂ ਤੁ ਤਾਪਸਮ੍
ਰਾਘਵ ਨੇ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੇ ਤਪਸੀ ਨੂੰ, ਉਲਟ ਲਟਕਦੇ, ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ, ਵੇਖਿਆ; ਕਾਕੁਤਸਥ ਨੇ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ, ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਿਸੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਉਵਾਚ ਰਾਘਵੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਧਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਮਮਰਪ੍ਰਭ। ਕਸ੍ਯਾਂ ਯੋਨੌ ਤਪੋਵृਦ੍ਧਿਰ੍ਵਰ੍ਤਤੇ ਦृਢਨਿਸ਼੍ਚਯ
ਰਾਘਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਧਨਿਆ ਹੈਂ, ਦੇਵਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ। ਕਿਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਇਹ ਤਪਸਿਆ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਨਾਲ?'
ਅਹਂ ਦਾਸ਼ਰਥੀ ਰਾਮਃ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਕੁਤੂਹਲਾਤ੍। ਕੋਰ੍ਥੋ ਵ੍ਯਵਸਿਤਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੋਥ ਵੇਤਰਃ
'ਮੈਂ ਦਾਸਰਥੀ ਰਾਮ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਜਿਗਿਆਸਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ: ਤੇਰਾ ਲਕਸ਼ ਕੀ ਹੈ—ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ?'
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤਪ੍ਯਸੇ ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਾਪਸ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵਾਸਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਵਾਥ ਦੁਰ੍ਜਯਃ
'ਤੂੰ ਕਿਸ ਲਈ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤਪਸੀ। ਕੀ ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈਂ—ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ—ਜਾਂ ਅਜਿਹੜਾ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਔਖਾ ਹੈ?'
ਵੈਸ਼੍ਯਸ੍ਤृਤੀਯਵਰ੍ਣੋ ਵਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ਵਾ ਸਤ੍ਯਮੁਚ੍ਯਤਾਮ੍। ਤਪਃ ਸਤ੍ਯਾਤ੍ਮਕਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਪਰਿਗ੍ਰਹੇ
'ਜਾਂ ਤੀਜਾ ਵਰਗ ਵੈਸ਼ ਹੈਂ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ? ਸੱਚ ਦੱਸ। ਤਪਸਿਆ ਸਦਾ ਸਚ ਦੀ ਸੋਭਾ ਹੈ, ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ।'
ਸਾਤ੍ਵਿਕਂ ਰਾਜਸਂ ਚੈਵ ਤਚ੍ਚ ਸਤ੍ਯਾਤ੍ਮਕਂ ਤਪਃ। ਜਗਦੁਪਕਾਰਹੇਤੁਰ੍ਹਿ ਸृष੍ਟਂ ਤਦ੍ਵੈ ਵਿਰਿਂਚਿਨਾ
'ਤਪਸਿਆ ਸਾਤਵਿਕ ਤੇ ਰਾਜਸ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਤਪਸਿਆ ਸਚ ਦੀ ਸੋਭਾ ਹੈ; ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਬਣਾਈ।'
ਰੌਦ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਤੇਜੋਜਂ ਤਤ੍ਤੁ ਰਾਜਸਮੁਚ੍ਯਤੇ। ਪਰਸ੍ਯੋਤ੍ਸਾਦਨਾਰ੍ਥਾਯ ਤਚ੍ਚਾਸੁਰਮੁਦਾਹृਤਮ੍
'ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਤੀਬਰ ਤਾਕਤ ਰਾਜਸ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।'
ਅਂਗਾਨਿ ਨਿਹ੍ਨੁਤੇ ਯੋ ਵਾ ਅਸृਗ੍ਦਿਗ੍ਧਾਨਿ ਭਾਗਸ਼ਃ। ਪਂਚਾਗ੍ਨਿਂਸਾਧਯੇਦ੍ਵਾਪਿ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਵਾ ਮृਤ੍ਯੁਮੇਵ ਵਾ
'ਜੋ ਆਪਣੇ ਅੰਗ ਲੁਕਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਖੂਨ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਾਂ ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸਫਲਤਾ ਜਾਂ ਮੌਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ—'
ਆਸੁਰੋ ਹ੍ਯੇष ਤੇ ਭਾਵੋ ਨ ਚ ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜੋ ਮਤਃ। ਸਤ੍ਯਂ ਤੇ ਵਦਤਃ ਸਿਦ੍ਧਿਰਨृਤੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਜੀਵਿਤਮ੍
ਇਹ ਤੇਰਾ ਸੁਭਾਵ ਆਸੁਰ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ। ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਝੂਠ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਭਾषਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਮਸ੍ਯਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਃ। ਅਵਾਕ੍ਸ਼ਿਰਾਸ੍ਤਥਾ ਭੂਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮੇਤਦੁਵਾਚ ਹ
ਰਾਮ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਿਆ।
ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤੇ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਚਿਰਾਦ੍ਦृष੍ਟੋਸਿ ਰਾਘਵ। ਪੁਤ੍ਰਭੂਤੋਸ੍ਮਿ ਤੇ ਚਾਹਂ ਪਿਤृਭੂਤੋਸਿ ਮੇਨਘ
ਤੈਨੂੰ ਸਵਾਗਤ ਹੈ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ; ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਰਾਘਵ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਵਰਗਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਿਤਾ ਵਰਗਾ ਹੈਂ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਅਥਵਾ ਨੈਤਦੇਵਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਨृਪਤਿਃ ਪਿਤਾ। ਸਤ੍ਵਮਰ੍ਚ੍ਯੋऽਸਿ ਭੋ ਰਾਜਨ੍ਵਯਂ ਤੇ ਵਿषਯੇ ਤਪਃ
ਜਾਂ ਇਹ ਗੱਲ ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਰਾਜਾ ਤਾਂ ਸਭ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਸਤਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈਂ, ਰਾਜਨ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਚਰਾਮਸ੍ਤਤ੍ਰਭਾਗੋਸ੍ਤਿ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸृष੍ਟਃ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਾ। ਨ ਧਨ੍ਯਾਃ ਸ੍ਮੋ ਵਯਂ ਰਾਮ ਧਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਾਂ; ਇਹ ਹਿੱਸਾ ਪਹਿਲਾਂ ਸਵੈਭੂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਧਨਿਆ ਨਹੀਂ, ਰਾਮ; ਧਨਿਆ ਤਾਂ ਤੂੰ ਹੈਂ, ਰਾਜਾ।
ਯਸ੍ਯ ਤੇ ਵਿषਯੇ ਹ੍ਯੇਵਂ ਸਿਦ੍ਧਿਮਿਚ੍ਛਂਤਿ ਤਾਪਸਾਃ। ਤਪਸਾ ਤ੍ਵਂ ਮਦੀਯੇਨ ਸਿਦ੍ਧਿਮਾਪ੍ਨੁਹਿ ਰਾਘਵ
ਤੇਰੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਤਪਸੀ ਇੰਝ ਸਫਲਤਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮੇਰੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸਫਲ ਹੋਵੇਂ, ਰਾਘਵ।