ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯਾਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਞੋ ਦੀਨਸ੍ਯ ਨਾਰਦਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਵਾਕ੍ਯਮृषੀਣਾਂ ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਤਦਾ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਦੁੱਖੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਿਸੀਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਸੁਣੀ ਗੱਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ृਣੁ ਰਾਮ ਯਥਾਕਾਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵੈ ਬਾਲਸਂਕ੍ਸ਼ਯਃ। ਪੁਰਾ ਕृਤਯੁਗੇ ਰਾਮ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋਤ੍ਤਰਮ੍
ਰਾਮ, ਸੁਣੋ ਕਿ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਦੀ ਘੜੀ ਕਿਵੇਂ ਆਈ; ਪਹਿਲਾਂ ਕ੍ਰਿਤਯੁਗ ਵਿੱਚ ਹਰ ਥਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸੀ।
ਅਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਨ ਵੈ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਪਸ੍ਤਪਤਿ ਰਾਘਵ। ਅਮृਤ੍ਯਵਸ੍ਤਦਾ ਸਰ੍ਵੇ ਜਾਯਂਤੇ ਚਿਰਜੀਵਿਨਃ
ਰਾਘਵ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਤਪ ਕਰਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਸਭ ਅਮਰ ਸੀ ਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਸੀ।
ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗੇ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਅਧਰ੍ਮੋ ਦ੍ਵਾਪਰੇ ਤੇषਾਂ ਵੈਸ਼੍ਯਾਨ੍ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਂਸ੍ਤਥਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਜਦ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਆਇਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਉੱਤਮ ਹੋ ਗਏ; ਦੁਆਪਰ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ, ਵੈਸ਼ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਧਰਮ ਆ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਨਿਰਂਤਰਂ ਜੁष੍ਟਮੁਦ੍ਭੂਤਮਨृਤਂ ਪੁਨਃ। ਅਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਤ੍ਰਯਃ ਪਾਦਾ ਏਕੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਚਾਗਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਝੂਠ ਲਗਾਤਾਰ ਵਧਦਾ ਗਿਆ; ਅਧਰਮ ਦੇ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਧਰਮ ਦਾ ਇੱਕ ਹੀ ਹਿੱਸਾ ਬਚਿਆ।
ਤਤਃ ਪੂਰ੍ਵੇ ਭृਸ਼ਂ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਵਰ੍ਣਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੂਰ੍ਵਕਾਃ। ਭੂਯਃ ਪਾਦਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਤੀਯਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਗੂ ਹੋ ਕੇ ਸਾਰੇ ਵਰਣ ਬਹੁਤ ਡਰ ਗਏ; ਦੁਬਾਰਾ ਧਰਮ ਦਾ ਦੂਜਾ ਹਿੱਸਾ ਸਥਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦ੍ਵਾਪਰਸਂਜ੍ਞੇ ਤੁ ਤਪੋ ਵੈਸ਼੍ਯਂ ਸਮਾਵਿਸ਼ਤ੍। ਯੁਗਤ੍ਰਯਸ੍ਯ ਵੈਧਰ੍ਮ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਤਿष੍ਠਤਿ
ਉਸ ਦੁਆਪਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਤਪ ਵੈਸ਼ ਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ; ਤਿੰਨ ਯੁਗਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਬਣੀ ਰਹੀ।
ਕਲਿਸਂਜ੍ਞੇ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਯੁਗੇਂਤਿਮੇ। ਅਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚਾਨृਤਂ ਚੈਵ ਵਵृਧਾਤੇ ਨਰਰ੍षਭ1.35.
ਫਿਰ, ਜਦ ਆਖਰੀ ਤੇ ਮੌਜੂਦਾ ਕਲਿਯੁਗ ਆਇਆ, ਅਧਰਮ ਤੇ ਝੂਠ ਵਧ ਗਏ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਭਵਿਤਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰਯੋਨ੍ਯਾਂ ਤੁ ਤਪਸ਼੍ਚਰ੍ਯਾ ਕਲੌ ਯੁਗੇ। ਸ ਤੇ ਵਿषਯਪਰ੍ਯਂਤੇ ਰਾਜਨ੍ਨੁਗ੍ਰਤਰਂ ਤਪਃ
ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਤਪ ਉਤਪੰਨ ਹੋਵੇਗਾ; ਤੇਰੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਰਾਜੇ, ਬਹੁਤ ਕਠੋਰ ਤਪ ਹੋਵੇਗਾ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ੍ਤਪਤਿ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤੇਨ ਬਾਲਵਧਃ ਕृਤਃ। ਯਸ੍ਯਾਧਰ੍ਮਮਕਾਰ੍ਯਂ ਵਾ ਵਿषਯੇ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ੍ਯ ਹਿ
ਇਕ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਸ਼ੂਦਰ ਨੇ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਹੋਈ; ਜਿੱਥੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਅਧਰਮ ਜਾਂ ਗਲਤ ਕੰਮ ਹੋਣ—
ਪੁਰੇ ਵਾ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਕੁਰੁਤੇ ਦੁਰ੍ਮਤਿਰ੍ਨਰਃ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸ ਨਰਕਂ ਯਾਤਿ ਯਾਵਦਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍
ਰਾਜਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਜੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਮਨੁੱਖ ਐਸਾ ਕੰਮ ਕਰੇ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਆ ਜਾਂਦਾ।
ਚਤੁਰ੍ਥਂ ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਸ੍ਯ ਭਾਗਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪੁਰੁषਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਵਿषਯਂ ਸ੍ਵਕਮ੍
ਉਸ ਪਾਪ ਦਾ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ, ਰਾਜੇ, ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਜਾ।
ਦੁष੍ਕृਤਂ ਯਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯੇਥਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਨਂ ਸਮਾਚਰ। ਏਵਂ ਤੇ ਧਰ੍ਮਵृਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਬਲਸ੍ਯ ਵਰ੍ਧਨਂ ਤਥਾ
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਤੂੰ ਬੁਰਾ ਕੰਮ ਵੇਖੇ, ਉੱਥੇ ਯਤਨ ਕਰ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰਾ ਧਰਮ ਵਧੇਗਾ ਤੇ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵੀ ਵਧੇਗੀ।
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਬਾਲਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਚ ਜੀਵਨਮ੍। ਨਾਰਦੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯੋ ਰਘੁਨਂਦਨਃ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਇਹ ਬੱਚਾ ਜੀਉਂਦਾ ਰਹੇਗਾ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਰਘੁਨੰਦਨ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਹਰ੍षਮਤੁਲਂ ਲੇਭੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਗਚ੍ਛ ਸੌਮ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ
ਉਸ ਨੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਸੌਮਿਆ, ਜਾ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ।"
ਬਾਲਸ੍ਯ ਚ ਸ਼ਰੀਰਂ ਤ੍ਵਂ ਤੈਲਦ੍ਰੋਣ੍ਯਾਂ ਨਿਧਾਪਯ। ਗਂਧੈਸ਼੍ਚ ਪਰਮੋਦਾਰੈਸ੍ਤੈਲੈਸ਼੍ਚੈਵ ਸੁਗਂਧਿਭਿਃ
ਬੱਚੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤੇਲ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਡੌਣੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਤੇਲਾਂ ਨਾਲ।
ਯਥਾ ਨ ਸ਼ੀਰ੍ਯਤੇ ਬਾਲਸ੍ਤਥਾ ਸੌਮ੍ਯ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍। ਯਥਾ ਸ਼ਰੀਰਂ ਗੁਪ੍ਤਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਬਾਲਸ੍ਯਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਃ
ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਕਦੇ ਮੁਰਝਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ, ਓਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਆਰੇ, ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ। ਬੱਚੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ, ਜਿਸਦੇ ਕਰਮ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਹਨ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖ।
ਵਿਪਤ੍ਤਿਃ ਪਰਿਭੇਦੋ ਵਾ ਨ ਭਵੇਤ੍ਤਤ੍ਤਥਾ ਕੁਰੁ। ਤਥਾ ਸਂਦਿਸ਼੍ਯ ਸੌਮਿਤ੍ਰਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਕੋਈ ਮੁਸੀਬਤ ਜਾਂ ਟੁੱਟ-ਫੁੱਟ ਨਾ ਆਵੇ, ਓਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹਦਾਇਤਾਂ ਦੇ ਕੇ, ਸੋਮਿਤ੍ਰੀ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆਖਿਆ।
ਮਨਸਾ ਪੁष੍ਪਕਂ ਦਧ੍ਯਾਵਾਗਚ੍ਛੇਤਿ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਇਂਗਿਤਂ ਤਤ੍ਤੁ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਕਾਮਗਂ ਹੇਮਭੂषਿਤਮ੍
ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ ਆਉਣ ਦੀ ਸੋਚਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਇਸ਼ਾਰੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਸੋਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰਥ ਆ ਗਿਆ।
ਆਜਗਾਮ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਤ੍ਤੁ ਸਮੀਪਂ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਹਿ। ਸੋਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮਹਮਸ੍ਮਿ ਨਰਾਧਿਪ
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਰਾਘਵ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ; ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।'
ਅਗ੍ਰੇ ਤਵ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕਿਂਕਰਃ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ। ਭਾषਿਤਂ ਸੁਚਿਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪੁष੍ਪਕਸ੍ਯ ਨਰਾਧਿਪ
ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇਰਾ ਸੇਵਕ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਹੈ। ਪੁਸ਼ਪਕ ਦੇ ਲੰਮੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ—
ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਮਹਰ੍षੀਂਸ੍ਤਾਨ੍ਵਿਮਾਨਂ ਸੋਧ੍ਯਰੋਹਤ। ਧਨੁਰ੍ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੂਣੌ ਚ ਖਡ੍ਗਂ ਚਾਪਿ ਮਹਾਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਆਪਣਾ ਧਨੁ, ਤੂਣੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਤਲਵਾਰ ਚੱਕੀ।
ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਨਗਰੇ ਵੀਰੌ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਭਰਤਾਵੁਭੌ। ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ਪ੍ਰਤੀਚੀਂ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਵਿਚਿਨ੍ਵਨ੍ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ
ਸੋਮਿਤ੍ਰੀ ਤੇ ਭਰਤ, ਦੋ ਵਿਰਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਿਆ, ਬੜੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਖੋਜ ਕਰਦਾ।
ਉਤ੍ਤਰਾਮਗਮਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਦਿਸ਼ਂ ਹਿਮਵਦਾਸ਼੍ਰਿਤਾਮ੍। ਪੂਰ੍ਵਾਮਪਿ ਦਿਸ਼ਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਥਾऽਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਰਾਧਿਪਃ
ਉਹ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ, ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਆਸਰੇ; ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਵੀ ਗਿਆ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਓਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਖਿਆ।
ਸਰ੍ਵਾਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸਮਾਚਾਰਾਮਾਦਰ੍ਸ਼ਮਿਵ ਨਿਰ੍ਮਲਾਮ੍। ਤਤੋ ਦਿਸ਼ਂ ਸਮਾਕ੍ਰਾਮਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਰਘੁਨਂਦਨਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ, ਸਾਫ਼ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਆਇਨੇ ਵਾਂਗ ਨਿਰਮਲ, ਦੇਖੇ; ਫਿਰ ਰਘੁਨੰਦਨ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਉਤ੍ਤਰੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸੁਮਹਤ੍ਸਰਃ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਰਸਿ ਤਪ੍ਯਂਤਂ ਤਾਪਸਂ ਸੁਮਹਤ੍ਤਪਃ
ਪਹਾੜ ਦੇ ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸਰੋਵਰ ਵੇਖਿਆ; ਉਸ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਤਪਸੀ ਬੜੀ ਤਪਸਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਾਘਵੋ ਭੀਮਂ ਲਂਬਮਾਨਮਧੋਮੁਖਂ। ਤਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਸ੍ਤਪ੍ਯਮਾਨਂ ਤੁ ਤਾਪਸਮ੍
ਰਾਘਵ ਨੇ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੇ ਤਪਸੀ ਨੂੰ, ਉਲਟ ਲਟਕਦੇ, ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ, ਵੇਖਿਆ; ਕਾਕੁਤਸਥ ਨੇ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ, ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਿਸੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਉਵਾਚ ਰਾਘਵੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਧਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਮਮਰਪ੍ਰਭ। ਕਸ੍ਯਾਂ ਯੋਨੌ ਤਪੋਵृਦ੍ਧਿਰ੍ਵਰ੍ਤਤੇ ਦृਢਨਿਸ਼੍ਚਯ
ਰਾਘਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਧਨਿਆ ਹੈਂ, ਦੇਵਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ। ਕਿਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਇਹ ਤਪਸਿਆ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਨਾਲ?'
ਅਹਂ ਦਾਸ਼ਰਥੀ ਰਾਮਃ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਕੁਤੂਹਲਾਤ੍। ਕੋਰ੍ਥੋ ਵ੍ਯਵਸਿਤਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੋਥ ਵੇਤਰਃ
'ਮੈਂ ਦਾਸਰਥੀ ਰਾਮ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਜਿਗਿਆਸਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ: ਤੇਰਾ ਲਕਸ਼ ਕੀ ਹੈ—ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ?'
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤਪ੍ਯਸੇ ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਾਪਸ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵਾਸਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਵਾਥ ਦੁਰ੍ਜਯਃ
'ਤੂੰ ਕਿਸ ਲਈ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤਪਸੀ। ਕੀ ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈਂ—ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ—ਜਾਂ ਅਜਿਹੜਾ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਔਖਾ ਹੈ?'