ਹृਤਾ ਸੀਤਾਤਿਪਾਪੇਨ ਰਾਵਣੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ। ਪਤ੍ਨੀ ਤੇ ਰਘੁਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਤਸ੍ਯਾ ਏਵੌਜਸਾ ਹਤਃ
ਰਾਵਣ ਨੇ ਬਹੁਤ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਤੇ ਮੰਦ ਮਨ ਨਾਲ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਚੱਕ ਲਿਆ ਸੀ। ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਅਸਹਾਯੇਨ ਚੈਕੇਨ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਮ ਰਣੇ ਹਤਃ। ਯਾਦृਸ਼ਂ ਤੇ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਤਾ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਰਾਮਾ, ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ ਤੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਸਹਾਇਤਾ ਦੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਹੜਾ ਕੰਮ ਤੂੰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਇਹ ਸਂਭਾषਿਤੁਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੂਤਾਃ ਸ੍ਮ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍। ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਤਵ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸਰ੍ਵੇ ਜਾਤਾਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ
ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਆਏ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੁਣ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ। ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਰਾਜੇ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਤਪਸਵੀ ਬਣ ਗਏ।
ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਵਧਾਤ੍ਤੇਦ੍ਯ ਕृਤਮਸ਼੍ਰੁਪ੍ਰਮਾਰ੍ਜਨਮ੍। ਦਤ੍ਵਾ ਪੁਣ੍ਯਾਮਿਮਾਂ ਵੀਰ ਜਗਤ੍ਯਭਯਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਅੱਜ ਰਾਵਣ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਅਸ਼ਕਾਂ ਦੀ ਪੂੰਝ ਹੋ ਗਈ। ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਇਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਿਸਚਿੰਤਤਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਦਾਤ ਦਿੱਤੀ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਵਰ੍ਧਸਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਜਯੇਨਾਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮ। ਦृष੍ਟਸ੍ਸਂਭਾषਿਤਸ਼੍ਚਾਸਿ ਯਾਸ੍ਯਾਮਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਰਮਾਨ੍ਸ੍ਵਕਾਨ੍
ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਕਕੁਤਸਥਾ, ਤੂੰ ਜਿੱਤ ਤੇ ਅਤੁਟ ਸ਼ੌਰ ਨਾਲ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਗੱਲ ਕਰ ਲੀ, ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਅਰਣ੍ਯਂ ਤੇ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਸ੍ਯ ਮਯਾ ਚੇਂਦ੍ਰਸ਼ਰਾਸਨਮ੍। ਅਰ੍ਪਿਤਂ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯੌ ਤੂਣੌ ਕਵਚਂ ਚ ਪਰਂਤਪ
ਜਦ ਤੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਧਨੁਸ਼, ਦੋ ਅਖੁੰਨ ਤੂਣ ਤੇ ਵੱਡਾ ਕਵਚ ਸੌਂਪਿਆ ਸੀ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਭੂਯੋਪ੍ਯਾਗਮਨਂ ਕਾਰ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਮੇ ਮੇ ਰਘੂਦ੍ਵਹ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਨਯੋਂਤਰ੍ਹਿਤਾऽਭਵਨ੍
ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਹੀ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਗਤੇषੁ ਮੁਨਿਮੁਖ੍ਯੇषੁ ਰਾਮੋ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰਃ। ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਿਂ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮੇ ਮੁਨਿਨੋਦਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖ ਨੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਮ ਨੇ ਸੋਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਕਿ ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਦੱਸਿਆ।
ਭੂਯੋਪ੍ਯਾਗਮਨਂ ਕਾਰ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਮੇ ਰਘੁਨਂਦਨ। ਅਵਸ਼੍ਯਮੇਵ ਗਂਤਵ੍ਯਂ ਮਯਾऽਗਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਤੂੰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਹੀ ਚਾਹੀਦਾ। ਮੈਨੂੰ ਅਗਸਤਿਆ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਜ਼ਰੂਰ ਜਾਣਾ ਪਵੇਗਾ।
ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਂ ਦੇਵਗੁਹ੍ਯਂ ਤੁ ਕਾਰ੍ਯਮਨ੍ਯਚ੍ਚ ਯਦ੍ਵਦੇਤ੍। ਏਵਂ ਚਿਂਤਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯਾਮਿਤਤੇਜਸਃ
ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਪਤ ਰਾਜ ਸੁਣਣੇ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਹੋਰ ਕੰਮ ਉਹ ਦੱਸੇ, ਉਹ ਵੀ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਅਮਿਤ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਰਾਮ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ—
ਕਰਿष੍ਯੇ ਨਿਯਤਂ ਧਰ੍ਮਂ ਧਰ੍ਮੋ ਹਿ ਪਰਮਾ ਗਤਿਃ। ਸੁਤਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਸ਼ ਰਾਜ੍ਯਮਕਾਰਯਤ੍
ਮੈਂ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਧਰਮ ਕਰਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਧਰਮ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਤਵ ਹੈ। ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਧੀਆ ਸਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਦਦਤੋ ਜੁਹ੍ਵਤਸ਼੍ਚੈਵ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਾਨ੍ਯੇਕਵਰ੍षਵਤ੍। ਪ੍ਰਜਾਃ ਪਾਲਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਜਦ ਉਹ ਦਾਨ ਦੇ ਰਿਹਾ ਤੇ ਹਵਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਲ ਇੱਕ ਸਾਲ ਵਾਂਗ ਲੰਘ ਗਏ। ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਦਿਵਸੇ ਵृਦ੍ਧੋ ਜਾਨਪਦੋ ਦ੍ਵਿਜਃ। ਮृਤਂ ਪੁਤ੍ਰਮੁਪਾਦਾਯ ਰਾਮਦ੍ਵਾਰਮੁਪਾਗਤਃ
ਉਸੇ ਦਿਨ, ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਇੱਕ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਰਾਮ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਆਇਆ।
ਉਵਾਚ ਵਿਵਿਧਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ੍ਨੇਹਾਕ੍ਸ਼ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਦੁष੍ਕृਤਂ ਕਿਂਤੁ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵਦੇਹਾਂਤਰੇ ਕृਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ: 'ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਸੀ?'
ਤ੍ਵਾਮੇਕਪੁਤ੍ਰਂ ਯਦਹਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਿਧਨਂ ਗਤਮ੍। ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਤਯੌਵਨਂ ਬਾਲਂ ਪਂਚਵਰ੍षਂ ਗਤਾਯੁषਮ੍
'ਮੈਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਉਹ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ, ਜਵਾਨੀ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਪੰਜ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮੁਕ ਗਈ।'
ਅਕਾਲੇ ਕਾਲਮਾਪਨ੍ਨਂ ਦੁਃਖਾਯ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਕ। ਅਕृਤ੍ਵਾ ਪਿਤृਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਗਤੋ ਵੈਵਸ੍ਵਤਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
'ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਅਕਾਲ ਮਰ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ। ਪਿਤਾ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।'
ਰਾਮਸ੍ਯ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਯੇਨ ਤੇ ਮृਤ੍ਯੁਰਾਗਤਃ। ਬਾਲਵਧ੍ਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਧ੍ਯਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਧ੍ਯਾ ਚੈਵ ਰਾਘਵਮ੍
'ਰਾਮ ਦੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਹੀ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮੌਤ ਆਈ। ਬੱਚੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਔਰਤ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।'
ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਨ ਸਨ੍ਦੇਹਃ ਸਭਾਰ੍ਯੇ ਤੁ ਮृਤੇ ਮਯਿ। ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਰਾਘਵਃ ਸਰ੍ਵਂ ਦੁਃਖਸ਼ੋਕਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
'ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਜੇ ਮੈਂ ਮਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।' ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੁਣਿਆ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਸ਼ੋਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਨਿਵਾਰ੍ਯ ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਂ ਰਾਮੋ ਵਸਿष੍ਠਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਕਿਂ ਮਯਾਦ੍ਯ ਚ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਾਰ੍ਯਮੇਵਂ ਵਿਧੇ ਸ੍ਥਿਤੇ
ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੁਣ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?"
ਪ੍ਰਾਣਾਨਹਂ ਜੁਹੋਮ੍ਯਗ੍ਨੌ ਪਰ੍ਵਤਾਦ੍ਵਾ ਪਤੇਹ੍ਯਹਮ੍। ਕਥਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਮਹਂ ਯਾਮਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਭਾषਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਾਂ ਜਾਂ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਕੂਦ ਜਾਵਾਂ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯਾਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਞੋ ਦੀਨਸ੍ਯ ਨਾਰਦਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਵਾਕ੍ਯਮृषੀਣਾਂ ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਤਦਾ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਦੁੱਖੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਿਸੀਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਸੁਣੀ ਗੱਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ृਣੁ ਰਾਮ ਯਥਾਕਾਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵੈ ਬਾਲਸਂਕ੍ਸ਼ਯਃ। ਪੁਰਾ ਕृਤਯੁਗੇ ਰਾਮ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋਤ੍ਤਰਮ੍
ਰਾਮ, ਸੁਣੋ ਕਿ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਦੀ ਘੜੀ ਕਿਵੇਂ ਆਈ; ਪਹਿਲਾਂ ਕ੍ਰਿਤਯੁਗ ਵਿੱਚ ਹਰ ਥਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸੀ।
ਅਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਨ ਵੈ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਪਸ੍ਤਪਤਿ ਰਾਘਵ। ਅਮृਤ੍ਯਵਸ੍ਤਦਾ ਸਰ੍ਵੇ ਜਾਯਂਤੇ ਚਿਰਜੀਵਿਨਃ
ਰਾਘਵ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਤਪ ਕਰਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਸਭ ਅਮਰ ਸੀ ਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਸੀ।
ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗੇ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਅਧਰ੍ਮੋ ਦ੍ਵਾਪਰੇ ਤੇषਾਂ ਵੈਸ਼੍ਯਾਨ੍ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਂਸ੍ਤਥਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਜਦ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਆਇਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਉੱਤਮ ਹੋ ਗਏ; ਦੁਆਪਰ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ, ਵੈਸ਼ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਧਰਮ ਆ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਨਿਰਂਤਰਂ ਜੁष੍ਟਮੁਦ੍ਭੂਤਮਨृਤਂ ਪੁਨਃ। ਅਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਤ੍ਰਯਃ ਪਾਦਾ ਏਕੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਚਾਗਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਝੂਠ ਲਗਾਤਾਰ ਵਧਦਾ ਗਿਆ; ਅਧਰਮ ਦੇ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਧਰਮ ਦਾ ਇੱਕ ਹੀ ਹਿੱਸਾ ਬਚਿਆ।
ਤਤਃ ਪੂਰ੍ਵੇ ਭृਸ਼ਂ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਵਰ੍ਣਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੂਰ੍ਵਕਾਃ। ਭੂਯਃ ਪਾਦਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਤੀਯਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਗੂ ਹੋ ਕੇ ਸਾਰੇ ਵਰਣ ਬਹੁਤ ਡਰ ਗਏ; ਦੁਬਾਰਾ ਧਰਮ ਦਾ ਦੂਜਾ ਹਿੱਸਾ ਸਥਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦ੍ਵਾਪਰਸਂਜ੍ਞੇ ਤੁ ਤਪੋ ਵੈਸ਼੍ਯਂ ਸਮਾਵਿਸ਼ਤ੍। ਯੁਗਤ੍ਰਯਸ੍ਯ ਵੈਧਰ੍ਮ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਤਿष੍ਠਤਿ
ਉਸ ਦੁਆਪਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਤਪ ਵੈਸ਼ ਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ; ਤਿੰਨ ਯੁਗਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਬਣੀ ਰਹੀ।
ਕਲਿਸਂਜ੍ਞੇ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਯੁਗੇਂਤਿਮੇ। ਅਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚਾਨृਤਂ ਚੈਵ ਵਵृਧਾਤੇ ਨਰਰ੍षਭ1.35.
ਫਿਰ, ਜਦ ਆਖਰੀ ਤੇ ਮੌਜੂਦਾ ਕਲਿਯੁਗ ਆਇਆ, ਅਧਰਮ ਤੇ ਝੂਠ ਵਧ ਗਏ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਭਵਿਤਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰਯੋਨ੍ਯਾਂ ਤੁ ਤਪਸ਼੍ਚਰ੍ਯਾ ਕਲੌ ਯੁਗੇ। ਸ ਤੇ ਵਿषਯਪਰ੍ਯਂਤੇ ਰਾਜਨ੍ਨੁਗ੍ਰਤਰਂ ਤਪਃ
ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਤਪ ਉਤਪੰਨ ਹੋਵੇਗਾ; ਤੇਰੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਰਾਜੇ, ਬਹੁਤ ਕਠੋਰ ਤਪ ਹੋਵੇਗਾ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ੍ਤਪਤਿ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤੇਨ ਬਾਲਵਧਃ ਕृਤਃ। ਯਸ੍ਯਾਧਰ੍ਮਮਕਾਰ੍ਯਂ ਵਾ ਵਿषਯੇ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ੍ਯ ਹਿ
ਇਕ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਸ਼ੂਦਰ ਨੇ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਹੋਈ; ਜਿੱਥੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਅਧਰਮ ਜਾਂ ਗਲਤ ਕੰਮ ਹੋਣ—