ਏਵਂ ਵਿਭਵਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਯਾ ਪੀਡ੍ਯਤੇ ਦੇਹਂ ਤृष੍ਣਯਾ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਇੰਨਾ ਧਨ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਭੁੱਖ ਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ।
ਸ ਤਯਾ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਃ॥ ਵਿਮਾਨੇਨਾਪ੍ਯਸੌ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਗਾਦृਕ੍ਸ਼ਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਉਹ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨ ਵਿਚ ਸਵਰਗ ਛੱਡ ਕੇ ਰਿਕਸ਼ ਪਹਾੜਾਂ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਯਤ੍ਰਾਤ੍ਮਮੂਰ੍ਤਿਸ੍ਤਤ੍ਰਾਗਾਤ੍ਪੁਰਾ ਦਗ੍ਧਾ ਮਹਾਵਨੇ। ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਥੀਨਿ ਸ੍ਵਯਂ ਗृਹ੍ਯ ਲਿਹਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਮੂਰਤ ਪਹਿਲਾਂ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੜੀ ਸੀ, ਉਥੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਡੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੱਟਦਾ ਬੈਠਾ।
ਪੁਨਰ੍ਵਿਮਾਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਯਯੌ ਨਾਕਂ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਅਥ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਸ ਰਾਜਾ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਃ
ਫਿਰ, ਵਿਮਾਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਮੁੜ ਸਵਰਗ ਗਿਆ; ਪਰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ—
ਸ੍ਵਾਨ੍ਯਸ੍ਥੀਨਿ ਲਿਹਨ੍ਦृष੍ਟੋ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਪੁਰੋਧਸਾ। ਉਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਕਿਨ੍ਨੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਵਾਸ੍ਥਿਭਕ੍ਸ਼ੋ ਨਰਾਧਿਪ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਪੂਜਾਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਡੀਆਂ ਚੱਟਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ; ਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੱਡੀਆਂ ਕਿਉਂ ਖਾ ਰਹੇ ਹੋ?"
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਮਹਰ੍षਿਣਾ। ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਚੇਦਂ ਸ਼੍ਵੇਤੋ ਰਾਜਾਥ ਤਂ ਮੁਨਿਮ੍
ਵਸੀਸ਼ਠ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਵੱਲੋਂ ਇੰਝ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਰਾਜਾ ਸ਼੍ਵੇਤਾ ਨੇ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ:
ਭਗਵਂਸ੍ਤृਟ੍ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਤੋਹਮਨ੍ਨਦਾਨਂ ਪੁਰਾ ਮਯਾ। ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਤੇਨ ਮਾਂ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪ੍ਰਬਾਧਤੇ
"ਭਗਵਾਨ ਜੀ, ਮੈਂ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਾਂ; ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਕਦੇ ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਭੁੱਖ ਮੈਨੂੰ ਪੀੜਦੀ ਹੈ।"
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਰਾਜਾ ਵਸਿष੍ਠੋ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ। ਉਵਾਚ ਤਂ ਨृਪਂ ਭੂਯੋ ਵਾਕ੍ਯਮੇਤਨ੍ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਇੰਝ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੁੜ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ:
ਕਿਂ ਤੇ ਕਰੋਮਿ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਵਸ੍ਤੁ ਕਸ੍ਯਾਪਿ ਕਿਂਚਿਦ੍ਧਿ ਨਾऽਦਤ੍ਤਮੁਪਤਿष੍ਠਤਿ1.34.
"ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਭੁੱਖ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਜੇ ਕਿਸੇ ਵਸਤੂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਦਾਨ ਨਾ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਦੀ ਮਦਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ।"
ਰਤ੍ਨਹੇਮਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਭੋਗਵਾਨ੍ਜਾਯਤੇ ਨਰਃ। ਅਨ੍ਨਦਾਨਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਸਰ੍ਵਕਾਮੈਃ ਪ੍ਰਦੀਪਿਤਃ
ਰਤਨ ਤੇ ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਨ੍ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ਸ੍ਤੋਕਂ ਮਤ੍ਵਾ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਸ਼੍ਵੇਤ ਉਵਾਚ॥ ਅਦਤ੍ਤਸ੍ਯ ਚ ਸਂਭੂਤਿਰ੍ਯਥਾ ਭਵਤਿ ਮੇ ਗੁਰੋ
ਤੂੰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਜਨ, ਉਹਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ। ਸ਼੍ਵੇਤਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਗੁਰੂ ਜੀ, ਜੋ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ?
ਵਸਿष੍ਠ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਤਨ੍ਮਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਪृਚ੍ਛਤਃ। ਵਸਿष੍ਠ ਉਵਾਚ॥ ਅਸ੍ਤ੍ਯੇਕਂ ਕਾਰਣਂ ਯੇਨ ਜਾਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੱਕ ਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਕਥ੍ਯਮਾਨਂ ਮਯਾ ਤਵ। ਆਸੀਦ੍ਰਾਜਾ ਪੁਰਾ ਕਲ੍ਪੇ ਵਿਨੀਤਾਸ਼੍ਵੇਤਿ ਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਮੈਨੂੰ ਸੁਣੋ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ: ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਿਨੀਤਾਸ਼ਵ ਸੀ।
ਸ ਚਾਸ਼੍ਵਮੇਧਮਾਰੇਭੇ ਯਜ੍ਞਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਵਰਂ ਨृਪਃ। ਯਜਨਾਂਤੇ ਦ੍ਵਿਜੇਂਦ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਦਤ੍ਤਂ ਗੋऽਸ਼੍ਵਾਦਿ ਯਾਚਿਤਮ੍
ਉਹ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਾਜਾ ਨੇ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕੀਤਾ; ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹਨੇ ਦੁਜਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਹੋਰ ਮੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਨਾਨ੍ਨਂ ਦਤ੍ਤਂ ਤੇਨ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸ੍ਵਲ੍ਪਂ ਮਤ੍ਵਾ ਯਥਾ ਤ੍ਵਯਾ। ਤਤਃ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਮृਤੋऽਸੌ ਜਾਹ੍ਨਵੀ ਤਟੇ
ਉਹਨੇ ਕੋਈ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕੀਤਾ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਮਰ ਗਿਆ।
ਮਾਯਾਪੁਰ੍ਯਾਂ ਵਿਨੀਤਾਸ਼੍ਵਃ ਸਾਰ੍ਵਭੌਮੋऽਭਵਨ੍ਨृਪਃ। ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਚ ਗਤਵਾਨ੍ਸੋऽਪਿ ਯਥਾ ਰਾਜਾ ਭਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੋ
ਮਾਯਾਪੁਰੀ ਵਿੱਚ ਵਿਨੀਤਾਸ਼ਵ ਸਰਵਭੌਮ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਹ ਵੀ, ਰਾਜਨ, ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ, ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਸਾਵਪਿ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਵਿष੍ਟ ਏਵਮੇਵਾਗਤੋऽਭਵਤ੍। ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕੇ ਨਦੀਤੀਰੇ ਗਂਗਾਯਾਂ ਨੀਲਪਰ੍ਵਤੇ
ਉਹ ਵੀ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਆ ਗਿਆ—ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਨੀਲਾ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ।
ਵਿਮਾਨੇਨਾਰ੍ਕਵਰ੍ਣੇਨ ਭਾਸ੍ਵਤਾ ਦੇਵਵਨ੍ਨृਪ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤ੍ਸ੍ਵਕਂ ਦੇਹਂ ਤਥਾ ਸ੍ਵਂ ਚ ਪੁਰੋਹਿਤਮ੍
ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਰੰਗੀਨ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਨ, ਉਹਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਤੇ ਆਪਣਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਉਥੇ ਵੇਖਿਆ।
ਹੋਤਾਰਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਨਾਮ ਯਜਂਤਂ ਜਾਹ੍ਨਵੀ ਤਟੇ। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਸਾਵਪਿ ਪੁਨਃ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਦਿਦ੍ਵਜੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹਨੇ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਹੋਤਾ ਸੀ, ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਹਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਉਸ ਦੁਜਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਯਾਃ ਕਾਰਣਂ ਰਾਜਨ੍ਸ ਹੋਤਾ ਤਮੁਵਾਚ ਹ। ਤਿਲਧੇਨੁਂ ਚ ਵੈ ਰਾਜਨ੍ਘृਤਧੇਨੁਂ ਚ ਸਤ੍ਤਮ
ਭੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਰਾਜਨ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: 'ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤਿਲ ਦੀ ਗਾਂ ਤੇ ਘੀ ਦੀ ਗਾਂ ਦਿਓ।'
ਜਲਧੇਨੁਂ ਚ ਧੇਨੁਂ ਚ ਰਸਧੇਨੁਂ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਦੇਹਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਯੇਨ ਭਵਾਂਸ੍ਤृਟ੍ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਵਰ੍ਜਿਤੋ ਦਿਵਿ
'ਜਲ ਦੀ ਗਾਂ, ਦੁੱਧ ਦੀ ਗਾਂ, ਤੇ ਰਸ ਦੀ ਗਾਂ ਵੀ ਦਿਓ, ਰਾਜਾ, ਜਲਦੀ, ਤਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਪਿਆਸ ਤੇ ਭੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਂ।'
ਰਮੇ ਤਯਾਵਦਾਦਿਤ੍ਯਸ੍ਤਪਤੇ ਦਿਵਿ ਚਂਦ੍ਰਮਾਃ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਤਂ ਪੁਨਃ ਪृष੍ਟਵਾਨਿਦਮ੍
'ਜਦ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤੇ ਚੰਦ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਉਸ ਨਾਲ ਰਮਣ ਕਰੇਂਗਾ।' ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ:
ਤਿਲਧੇਨੁਸ੍ਥਿਤਿਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਥਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਦਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਪੁਰੋਹਿਤ ਉਵਾਚ॥ ਵਿਧਾਨਂ ਤਿਲਧੇਨੋਸ੍ਤੁ ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਨਰਾਧਿਪ
'ਤਿਲ ਦੀ ਗਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਦੱਸੋ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ।' ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤਿਲ ਦੀ ਗਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸੁਣੋ, ਰਾਜਨ।'
ਧੇਨੁਸ੍ਸ੍ਯਾਤ੍षੋਡਸ਼ਾਢਕ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਭਿਰ੍ਵਤ੍ਸਕੋ ਭਵੇਤ੍। ਇਕ੍ਸ਼ੁਦਂਡਮਯਾਃ ਪਾਦਾ ਦਨ੍ਤਾਃ ਪੁष੍ਪਮਯਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ
ਗਾਂ ਸੋਲ੍ਹਾ ਮਾਪ ਦੀ ਹੋਵੇ, ਚਾਰ ਮਾਪ ਦਾ ਵੱਛਾ ਹੋਵੇ; ਪੈਰ ਇੱਕ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਣ, ਦੰਦ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਬਣੇ ਹੋਣ।
ਨਾਸਾ ਗਂਧਮਯੀ ਤਸ੍ਯਾ ਜਿਹ੍ਵਾ ਗੁਡਮਯੀ ਤਥਾ। ਪੁਚ੍ਛੇ ਸ੍ਰਕ੍ਕਲ੍ਪਨੀਯਾਸ੍ਯਾਦ੍ਘਂਟਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ
ਉਸ ਦੀ ਨੱਕ ਸੁਗੰਧ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੋਵੇ, ਜੀਭ ਗੁੜ ਦੀ ਹੋਵੇ; ਪੂਛ 'ਮਾਲਾ' ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ, ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ।
ਈਦृਸ਼ੀਂ ਕਲ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ੍ਵਰ੍ਣਸ਼ृਂਗੀਂ ਤੁ ਕਲ੍ਪਯੇਤ੍। ਰੌਪ੍ਯਖੁਰਾਂ ਕਾਂਸ੍ਯਦੋਹਾਂ ਪੂਰ੍ਵਧੇਨੁਵਿਧਾਨਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਂ ਬਣਾਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਿੰਗ ਸੋਨੇ ਦੇ, ਖੁਰ ਚਾਂਦੀ ਦੇ, ਥਣ ਕਾਂਸ ਦੇ ਬਣਾਏ ਜਾਣ, ਪਿਛਲੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯਾਸ਼ੁ ਦਾਪਯੇਨ੍ਮਂਤ੍ਰਤੋ ਨृਪ। ਸ੍ਥਿਤਾਂ ਕृष੍ਣਾਜਿਨੇ ਧੇਨੁਂ ਵਾਸੋਭਿਰ੍ਗੋਪਿਤਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਂ ਬਣਾਕੇ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਜਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਕਾਲੇ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਸ਼ੁਭ।
ਸੂਤ੍ਰੇਣਾਸੂਤ੍ਰਿਤਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਂਚਰਤ੍ਨਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍। ਸਰ੍ਵੌषਧਿਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾਂ ਮਂਤ੍ਰਪੂਤਾਂ ਤੁ ਦਾਪਯੇਤ੍
ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਪੰਜ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਸਾਰੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਗਾਂ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨਮ੍ਮੇ ਜਾਯਤਾਂ ਸਦ੍ਯਃ ਪਾਨਂ ਸਰ੍ਵਰਸਾਸ੍ਤਥਾ। ਕਾਮਾਨ੍ਸਂਪਾਦਯਾਸ੍ਮਾਕਂ ਤਿਲਧੇਨੋ ਦ੍ਵਿਜੇਰ੍ਪਿਤਾ
ਖਾਣਾ ਤੁਰੰਤ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਪਦਾਰਥ ਵੀ। ਸਾਡੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਸੁਪਨੇ ਪੂਰੇ ਕਰ, ਤਿਲਾਂ ਦੀ ਗਾਂ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਭੇਟ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਗृਹ੍ਣਾਮਿ ਦੇਵਿ ਤ੍ਵਾਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕੁਟੁਮ੍ਬਾਰ੍ਥੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਦੇਹਿ ਕਾਮਾਨ੍ਵਿਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਿਲਧੇਨੋ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਤਿਲਾਂ ਦੀ ਗਾਂ, ਸਾਰੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਵਰਤੇ ਦੇ, ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ।