ਆਸੀਦਿਲਾਵृਤੇ ਵਰ੍षੇ ਸ਼੍ਵੇਤੋ ਰਾਜਾ ਮਹਾਬਲਃ। ਸ ਮਹੀਂ ਸਕਲਾਂ ਜਿਗ੍ਯੇ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾਂ ਸਪਤ੍ਤਨਾਮ੍
ਇਲਾਵ੍ਰਿਤ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਸ਼ਵੇਤ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ, ਸੱਤ ਦਵੀਪਾਂ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਜਿੱਤ ਲਈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਤ੍ਰੋ ਵਸਿष੍ਠਸ਼੍ਚ ਆਸੀਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਰੋਹਿਤਃ। ਸ ਕਦਾਚਿਨ੍ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਜਿਤ੍ਵਾ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਉਸ ਦਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਇਹ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਿੱਤ ਕੇ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਧਾਰਮਿਕ ਹੋ ਕੇ,
ਪੁਰੋਹਿਤਮੁਵਾਚੇਦਂ ਵਸਿष੍ਠਂ ਜਪਤਾਂ ਵਰਮ੍। ਸ਼੍ਵੇਤ ਉਵਾਚ॥ ਭਗਵਨ੍ਨਸ਼੍ਵਮੇਧਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਕਰ੍ਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ
ਸ਼੍ਵੇਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੂਜਾਰੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਭਗਵਾਨ ਜੀ, ਮੈਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।"
ਸੁਵਰ੍ਣਰੂਪ੍ਯਰਤ੍ਨਾਨਾਂ ਦਾਨਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿषੁ। ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਨ੍ਨਦਾਨਂ ਤੁ ਦਾਤੁਨ੍ਨੇਚ੍ਛਾਮਿ ਵੈ ਗੁਰੋ
ਮੈਂ ਦੋਹਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ ਤੇ ਰਤਨ ਦਾਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਗੁਰੂ ਜੀ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਅਨਾਜ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ।
ਨਾਨ੍ਨੇਨ ਕਿਂਚਿਦ੍ਦਤ੍ਤੇਨ ਦਤ੍ਤੇ ਹੋਮ੍ਨਿ ਦ੍ਵਿਜੇ ਪ੍ਰਭੋ। ਨ ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਤਤ੍ਕਦਾਚਨ
ਪ੍ਰਭੂ ਜੀ, ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਕੁਝ ਵੀ ਆਪਣਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਹੋਮ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਰਕ੍ਤਵਸ੍ਤ੍ਰਮਲਂਕਾਰਂ ਗ੍ਰਾਮਾਂਸ਼੍ਚ ਨਗਰਾਣਿ ਚ। ਅਦਦਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋऽਸੌ ਸ਼੍ਵੇਤੋ ਰਾਜਾ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਸ਼੍ਵੇਤਾ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਲਾਲ ਕਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ, ਪਿੰਡ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਨਾਨ੍ਨਂ ਜਲਂ ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਦਤ੍ਤਮਾਸੀਤ੍ਕਦਾਚਨ। ਤਤੋऽਸ਼੍ਵਮੇਧੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਯਜ੍ਵਾਸੌ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਉਸ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਦੇ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਨੇ ਬਹੁਤ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕੀਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਗਤਃ ਪੁਣ੍ਯਜਿਤਂ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾਰ੍ਬੁਦਤ੍ਰਯਮ੍। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੀਂ ਸਲੋਕਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਾਲਂਕਾਰਭੂषਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਸੌ ਮਿਲੀਅਨ ਸਾਲ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਸਵਰਗ ਤੇ ਪੁਣਿਆਂ ਵਾਲੀ ਦੁਨੀਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ।
ਨृਤ੍ਯਂਤ੍ਯਪ੍ਸਰਸਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਾਯਂਤੇ ਸਿਦ੍ਧਯੋषਿਤਃ। ਤੁਂਬੁਰੁਰ੍ਨਾਰਦਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਵਾਵਪ੍ਯਨੁਗਤੌ ਸਦਾ
ਉਥੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੱਚਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਿੱਧੀਆਂ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਤੁੰਬੁਰੂ ਤੇ ਨਾਰਦ ਉਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਅਗਾਯੇਤਾਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੌ ਮੁਨਯਸ਼੍ਚ ਤਪੋਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਵੇਦੋਕ੍ਤਮਂਤ੍ਰੈਃ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਿ ਅਨੇਕਕ੍ਰਤੁਯਾਜਿਨਮ੍
ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤਪ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵੈਦਿਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਯਜਨਾਂ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਹਿ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਵਿਭਵਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਯਾ ਪੀਡ੍ਯਤੇ ਦੇਹਂ ਤृष੍ਣਯਾ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਇੰਨਾ ਧਨ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਭੁੱਖ ਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ।
ਸ ਤਯਾ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਃ॥ ਵਿਮਾਨੇਨਾਪ੍ਯਸੌ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਗਾਦृਕ੍ਸ਼ਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਉਹ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨ ਵਿਚ ਸਵਰਗ ਛੱਡ ਕੇ ਰਿਕਸ਼ ਪਹਾੜਾਂ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਯਤ੍ਰਾਤ੍ਮਮੂਰ੍ਤਿਸ੍ਤਤ੍ਰਾਗਾਤ੍ਪੁਰਾ ਦਗ੍ਧਾ ਮਹਾਵਨੇ। ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਥੀਨਿ ਸ੍ਵਯਂ ਗृਹ੍ਯ ਲਿਹਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਮੂਰਤ ਪਹਿਲਾਂ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੜੀ ਸੀ, ਉਥੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਡੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੱਟਦਾ ਬੈਠਾ।
ਪੁਨਰ੍ਵਿਮਾਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਯਯੌ ਨਾਕਂ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਅਥ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਸ ਰਾਜਾ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਃ
ਫਿਰ, ਵਿਮਾਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਮੁੜ ਸਵਰਗ ਗਿਆ; ਪਰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ—
ਸ੍ਵਾਨ੍ਯਸ੍ਥੀਨਿ ਲਿਹਨ੍ਦृष੍ਟੋ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਪੁਰੋਧਸਾ। ਉਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਕਿਨ੍ਨੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਵਾਸ੍ਥਿਭਕ੍ਸ਼ੋ ਨਰਾਧਿਪ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਪੂਜਾਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਡੀਆਂ ਚੱਟਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ; ਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੱਡੀਆਂ ਕਿਉਂ ਖਾ ਰਹੇ ਹੋ?"
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਮਹਰ੍षਿਣਾ। ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਚੇਦਂ ਸ਼੍ਵੇਤੋ ਰਾਜਾਥ ਤਂ ਮੁਨਿਮ੍
ਵਸੀਸ਼ਠ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਵੱਲੋਂ ਇੰਝ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਰਾਜਾ ਸ਼੍ਵੇਤਾ ਨੇ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ:
ਭਗਵਂਸ੍ਤृਟ੍ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਤੋਹਮਨ੍ਨਦਾਨਂ ਪੁਰਾ ਮਯਾ। ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਤੇਨ ਮਾਂ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪ੍ਰਬਾਧਤੇ
"ਭਗਵਾਨ ਜੀ, ਮੈਂ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਾਂ; ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਕਦੇ ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਭੁੱਖ ਮੈਨੂੰ ਪੀੜਦੀ ਹੈ।"
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਰਾਜਾ ਵਸਿष੍ਠੋ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ। ਉਵਾਚ ਤਂ ਨृਪਂ ਭੂਯੋ ਵਾਕ੍ਯਮੇਤਨ੍ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਇੰਝ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੁੜ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ:
ਕਿਂ ਤੇ ਕਰੋਮਿ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਵਸ੍ਤੁ ਕਸ੍ਯਾਪਿ ਕਿਂਚਿਦ੍ਧਿ ਨਾऽਦਤ੍ਤਮੁਪਤਿष੍ਠਤਿ1.34.
"ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਭੁੱਖ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਜੇ ਕਿਸੇ ਵਸਤੂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਦਾਨ ਨਾ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਦੀ ਮਦਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ।"
ਰਤ੍ਨਹੇਮਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਭੋਗਵਾਨ੍ਜਾਯਤੇ ਨਰਃ। ਅਨ੍ਨਦਾਨਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਸਰ੍ਵਕਾਮੈਃ ਪ੍ਰਦੀਪਿਤਃ
ਰਤਨ ਤੇ ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਨ੍ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ਸ੍ਤੋਕਂ ਮਤ੍ਵਾ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਸ਼੍ਵੇਤ ਉਵਾਚ॥ ਅਦਤ੍ਤਸ੍ਯ ਚ ਸਂਭੂਤਿਰ੍ਯਥਾ ਭਵਤਿ ਮੇ ਗੁਰੋ
ਤੂੰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਜਨ, ਉਹਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ। ਸ਼੍ਵੇਤਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਗੁਰੂ ਜੀ, ਜੋ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ?
ਵਸਿष੍ਠ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਤਨ੍ਮਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਪृਚ੍ਛਤਃ। ਵਸਿष੍ਠ ਉਵਾਚ॥ ਅਸ੍ਤ੍ਯੇਕਂ ਕਾਰਣਂ ਯੇਨ ਜਾਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੱਕ ਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਕਥ੍ਯਮਾਨਂ ਮਯਾ ਤਵ। ਆਸੀਦ੍ਰਾਜਾ ਪੁਰਾ ਕਲ੍ਪੇ ਵਿਨੀਤਾਸ਼੍ਵੇਤਿ ਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਮੈਨੂੰ ਸੁਣੋ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ: ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਿਨੀਤਾਸ਼ਵ ਸੀ।
ਸ ਚਾਸ਼੍ਵਮੇਧਮਾਰੇਭੇ ਯਜ੍ਞਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਵਰਂ ਨृਪਃ। ਯਜਨਾਂਤੇ ਦ੍ਵਿਜੇਂਦ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਦਤ੍ਤਂ ਗੋऽਸ਼੍ਵਾਦਿ ਯਾਚਿਤਮ੍
ਉਹ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਾਜਾ ਨੇ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕੀਤਾ; ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹਨੇ ਦੁਜਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਹੋਰ ਮੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਨਾਨ੍ਨਂ ਦਤ੍ਤਂ ਤੇਨ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸ੍ਵਲ੍ਪਂ ਮਤ੍ਵਾ ਯਥਾ ਤ੍ਵਯਾ। ਤਤਃ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਮृਤੋऽਸੌ ਜਾਹ੍ਨਵੀ ਤਟੇ
ਉਹਨੇ ਕੋਈ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕੀਤਾ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਮਰ ਗਿਆ।
ਮਾਯਾਪੁਰ੍ਯਾਂ ਵਿਨੀਤਾਸ਼੍ਵਃ ਸਾਰ੍ਵਭੌਮੋऽਭਵਨ੍ਨृਪਃ। ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਚ ਗਤਵਾਨ੍ਸੋऽਪਿ ਯਥਾ ਰਾਜਾ ਭਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੋ
ਮਾਯਾਪੁਰੀ ਵਿੱਚ ਵਿਨੀਤਾਸ਼ਵ ਸਰਵਭੌਮ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਹ ਵੀ, ਰਾਜਨ, ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ, ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਸਾਵਪਿ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਵਿष੍ਟ ਏਵਮੇਵਾਗਤੋऽਭਵਤ੍। ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕੇ ਨਦੀਤੀਰੇ ਗਂਗਾਯਾਂ ਨੀਲਪਰ੍ਵਤੇ
ਉਹ ਵੀ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਆ ਗਿਆ—ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਨੀਲਾ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ।
ਵਿਮਾਨੇਨਾਰ੍ਕਵਰ੍ਣੇਨ ਭਾਸ੍ਵਤਾ ਦੇਵਵਨ੍ਨृਪ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤ੍ਸ੍ਵਕਂ ਦੇਹਂ ਤਥਾ ਸ੍ਵਂ ਚ ਪੁਰੋਹਿਤਮ੍
ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਰੰਗੀਨ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਨ, ਉਹਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਤੇ ਆਪਣਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਉਥੇ ਵੇਖਿਆ।
ਹੋਤਾਰਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਨਾਮ ਯਜਂਤਂ ਜਾਹ੍ਨਵੀ ਤਟੇ। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਸਾਵਪਿ ਪੁਨਃ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਦਿਦ੍ਵਜੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹਨੇ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਹੋਤਾ ਸੀ, ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਹਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਉਸ ਦੁਜਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਯਾਃ ਕਾਰਣਂ ਰਾਜਨ੍ਸ ਹੋਤਾ ਤਮੁਵਾਚ ਹ। ਤਿਲਧੇਨੁਂ ਚ ਵੈ ਰਾਜਨ੍ਘृਤਧੇਨੁਂ ਚ ਸਤ੍ਤਮ
ਭੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਰਾਜਨ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: 'ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤਿਲ ਦੀ ਗਾਂ ਤੇ ਘੀ ਦੀ ਗਾਂ ਦਿਓ।'