ਯਦਿ ਭੌਮੋ ਰਵਿਸੁਤੋ ਭਾਸ੍ਕਰੋ ਰਾਹੁਣਾ ਸਹ। ਕੇਤੁਸ਼੍ਚ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਰੌਦ੍ਰਾਃ ਪੀਡਾਕਰਾ ਗ੍ਰਹਾਃ
ਜੇ ਮੰਗਲ, ਸੂਰਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸੂਰਜ, ਰਾਹੂ ਤੇ ਕੇਤੂ ਸਿਰ 'ਤੇ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਇਹ ਗ੍ਰਹ ਕਠੋਰ ਹੋ ਕੇ ਪੀੜਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਨੇਨ ਕृਤਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਸੌਭਾਗ੍ਯਾ ਭਵਂਤਿ ਹਿ। ਯ ਏਵਂ ਕੁਰੁਤੇ ਰਾਜਨ੍ਸਦਾਭਕ੍ਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸੁਭਾਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਤਸ੍ਯ ਸਾਨੁਗ੍ਰਹਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਾਂਤਿਂ ਯਚ੍ਛਂਤਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ। ਸ਼ਨੈਸ਼੍ਚਰਂ ਰਾਹੁਕੇਤੂ ਲੋਹਪਾਤ੍ਰੇषੁ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹ ਦਇਆਲੂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਸ਼ਨੀ, ਰਾਹੂ ਤੇ ਕੇਤੂ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੇ ਬਰਤਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਲੋਹੇਨ ਕਾਰਯੇਚ੍ਚੈਨਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਦਾਪਯੇਤ੍। ਕृष੍ਣਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਯੁਗਂ ਦੇਯਮੇਤੇषਾਂ ਪ੍ਰੀਣਨਾਯ ਵੈ
ਇਹ ਮੂਰਤੀਆਂ ਲੋਹੇ ਦੀ ਬਣਵਾਉਣੀਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੈਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਈ ਕਾਲੇ ਕਪੜਿਆਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਵੀ ਦੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸੌਵਰ੍ਣਾਂ ਗਾਸ਼੍ਚ ਦਾਤਵ੍ਯਾਃ ਸ਼ਾਂਤਿਸ਼੍ਰੀਵਿਜਯੇਪ੍ਸੁਭਿਃ। ਵ੍ਰਤਾਂਤੇ ਸਰ੍ਵ ਏਤੇ ਹਿ ਗ੍ਰਹਾਸ੍ਸੌਵਰ੍ਣਕਾ ਨृਪ
ਜੋ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਧਨ ਤੇ ਜਿੱਤ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਗਾਂ ਦੈਣ। ਵ੍ਰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਰਾਜਾ, ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਦੈਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਦਾਤਵ੍ਯਾਃ ਸ਼ਾਂਤਿਮਿਚ੍ਛਦ੍ਭਿਰ੍ਵ੍ਰਤਾਂਤੇ ਦ੍ਵਿਜਭੋਜਨਮ੍। ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਚ ਗ੍ਰਹਾਣਾਂ ਪ੍ਰੀਤਯੇ ਤਥਾ
ਜੋ ਸ਼ਾਂਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵ੍ਰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿਵਾਉਣ। ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਵੀ ਦਿਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਗ੍ਰਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ।
ਅਲ੍ਪਾਯਾਸੇਨ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਮਾਨਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍। ਸ਼ਂਕਰਾਜ੍ਜ੍ਞਾਨਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛੇਦਾਰੋਗ੍ਯਂ ਭਾਸ੍ਕਰਾਤ੍ਤਥਾ੩੨੭ (ਜ੍ਞਾਨ)॥ ਹੁਤਾਸ਼ਨਾਦ੍ਧਨਮਿਚ੍ਛੇਦ੍ਗਤਿਮਿਚ੍ਛੇਜ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨਾਤ੍ । (ਗਤਿ)॥ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮ੍ਯਂ ਪਿਤਾਮਹਾਚ੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਜਨ੍ਤੁਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤਿਦਮ੍
ਰਾਜਾ, ਥੋੜੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ੰਕਰ ਤੋਂ ਗਿਆਨ, ਭਾਸਕਰ ਤੋਂ ਤੰਦਰੁਸਤੀ, ਅਗਨਿ ਤੋਂ ਧਨ, ਜਨਾਰਦਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਪਿਤਾਮਾਹ ਤੋਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮੰਗਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਭੀष੍ਮ ਉਵਾਚ॥ ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਥਿਤੋ ਯਜ੍ਞੋ ਯਜ੍ਵਨਾਂ ਤੁ ਫਲਂ ਮਹਤ੍। ਤਥਾਯੁषਸ੍ਸ੍ਵਲ੍ਪਤਯਾ ਅਨ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਯਜਨ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਕਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਫਲ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ।
ਸ੍ਵਲ੍ਯਾਯਾਸੇਨ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਂਵਤ੍ਸਰਮੁਪੋषਜਮ੍। ਭਵੇਤ੍ਤਨ੍ਮੇ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਥਯਸ੍ਵ ਮਹਾਫਲਮ੍
ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਸਾਲ ਭਰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਥੋੜੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਵੱਡਾ ਪੂਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ॥ ਇਦਮਰ੍ਥਂ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼੍ਵੇਤੋ ਰਾਜਾ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਵਸਿष੍ਠਂ ਪृष੍ਟਵਾਨ੍ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਪੀਡਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍
ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜਾ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਸ਼ਵੇਤ, ਜੋ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਇਹੀ ਸਵਾਲ ਵਸੀਸ਼ਠ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ।
ਆਸੀਦਿਲਾਵृਤੇ ਵਰ੍षੇ ਸ਼੍ਵੇਤੋ ਰਾਜਾ ਮਹਾਬਲਃ। ਸ ਮਹੀਂ ਸਕਲਾਂ ਜਿਗ੍ਯੇ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾਂ ਸਪਤ੍ਤਨਾਮ੍
ਇਲਾਵ੍ਰਿਤ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਸ਼ਵੇਤ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ, ਸੱਤ ਦਵੀਪਾਂ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਜਿੱਤ ਲਈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਤ੍ਰੋ ਵਸਿष੍ਠਸ਼੍ਚ ਆਸੀਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਰੋਹਿਤਃ। ਸ ਕਦਾਚਿਨ੍ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਜਿਤ੍ਵਾ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਉਸ ਦਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਇਹ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਿੱਤ ਕੇ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਧਾਰਮਿਕ ਹੋ ਕੇ,
ਪੁਰੋਹਿਤਮੁਵਾਚੇਦਂ ਵਸਿष੍ਠਂ ਜਪਤਾਂ ਵਰਮ੍। ਸ਼੍ਵੇਤ ਉਵਾਚ॥ ਭਗਵਨ੍ਨਸ਼੍ਵਮੇਧਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਕਰ੍ਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ
ਸ਼੍ਵੇਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੂਜਾਰੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਭਗਵਾਨ ਜੀ, ਮੈਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।"
ਸੁਵਰ੍ਣਰੂਪ੍ਯਰਤ੍ਨਾਨਾਂ ਦਾਨਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿषੁ। ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਨ੍ਨਦਾਨਂ ਤੁ ਦਾਤੁਨ੍ਨੇਚ੍ਛਾਮਿ ਵੈ ਗੁਰੋ
ਮੈਂ ਦੋਹਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ ਤੇ ਰਤਨ ਦਾਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਗੁਰੂ ਜੀ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਅਨਾਜ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ।
ਨਾਨ੍ਨੇਨ ਕਿਂਚਿਦ੍ਦਤ੍ਤੇਨ ਦਤ੍ਤੇ ਹੋਮ੍ਨਿ ਦ੍ਵਿਜੇ ਪ੍ਰਭੋ। ਨ ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਤਤ੍ਕਦਾਚਨ
ਪ੍ਰਭੂ ਜੀ, ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਕੁਝ ਵੀ ਆਪਣਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਹੋਮ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਰਕ੍ਤਵਸ੍ਤ੍ਰਮਲਂਕਾਰਂ ਗ੍ਰਾਮਾਂਸ਼੍ਚ ਨਗਰਾਣਿ ਚ। ਅਦਦਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋऽਸੌ ਸ਼੍ਵੇਤੋ ਰਾਜਾ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਸ਼੍ਵੇਤਾ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਲਾਲ ਕਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ, ਪਿੰਡ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਨਾਨ੍ਨਂ ਜਲਂ ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਦਤ੍ਤਮਾਸੀਤ੍ਕਦਾਚਨ। ਤਤੋऽਸ਼੍ਵਮੇਧੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਯਜ੍ਵਾਸੌ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਉਸ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਦੇ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਨੇ ਬਹੁਤ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕੀਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਗਤਃ ਪੁਣ੍ਯਜਿਤਂ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾਰ੍ਬੁਦਤ੍ਰਯਮ੍। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੀਂ ਸਲੋਕਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਾਲਂਕਾਰਭੂषਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਸੌ ਮਿਲੀਅਨ ਸਾਲ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਸਵਰਗ ਤੇ ਪੁਣਿਆਂ ਵਾਲੀ ਦੁਨੀਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ।
ਨृਤ੍ਯਂਤ੍ਯਪ੍ਸਰਸਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਾਯਂਤੇ ਸਿਦ੍ਧਯੋषਿਤਃ। ਤੁਂਬੁਰੁਰ੍ਨਾਰਦਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਵਾਵਪ੍ਯਨੁਗਤੌ ਸਦਾ
ਉਥੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੱਚਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਿੱਧੀਆਂ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਤੁੰਬੁਰੂ ਤੇ ਨਾਰਦ ਉਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਅਗਾਯੇਤਾਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੌ ਮੁਨਯਸ਼੍ਚ ਤਪੋਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਵੇਦੋਕ੍ਤਮਂਤ੍ਰੈਃ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਿ ਅਨੇਕਕ੍ਰਤੁਯਾਜਿਨਮ੍
ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤਪ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵੈਦਿਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਯਜਨਾਂ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਹਿ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਵਿਭਵਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਯਾ ਪੀਡ੍ਯਤੇ ਦੇਹਂ ਤृष੍ਣਯਾ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਇੰਨਾ ਧਨ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਭੁੱਖ ਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ।
ਸ ਤਯਾ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਃ॥ ਵਿਮਾਨੇਨਾਪ੍ਯਸੌ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਗਾਦृਕ੍ਸ਼ਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਉਹ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨ ਵਿਚ ਸਵਰਗ ਛੱਡ ਕੇ ਰਿਕਸ਼ ਪਹਾੜਾਂ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਯਤ੍ਰਾਤ੍ਮਮੂਰ੍ਤਿਸ੍ਤਤ੍ਰਾਗਾਤ੍ਪੁਰਾ ਦਗ੍ਧਾ ਮਹਾਵਨੇ। ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਥੀਨਿ ਸ੍ਵਯਂ ਗृਹ੍ਯ ਲਿਹਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਮੂਰਤ ਪਹਿਲਾਂ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੜੀ ਸੀ, ਉਥੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਡੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੱਟਦਾ ਬੈਠਾ।
ਪੁਨਰ੍ਵਿਮਾਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਯਯੌ ਨਾਕਂ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਅਥ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਸ ਰਾਜਾ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਃ
ਫਿਰ, ਵਿਮਾਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਮੁੜ ਸਵਰਗ ਗਿਆ; ਪਰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ—
ਸ੍ਵਾਨ੍ਯਸ੍ਥੀਨਿ ਲਿਹਨ੍ਦृष੍ਟੋ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਪੁਰੋਧਸਾ। ਉਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਕਿਨ੍ਨੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਵਾਸ੍ਥਿਭਕ੍ਸ਼ੋ ਨਰਾਧਿਪ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਪੂਜਾਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਡੀਆਂ ਚੱਟਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ; ਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੱਡੀਆਂ ਕਿਉਂ ਖਾ ਰਹੇ ਹੋ?"
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਮਹਰ੍षਿਣਾ। ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਚੇਦਂ ਸ਼੍ਵੇਤੋ ਰਾਜਾਥ ਤਂ ਮੁਨਿਮ੍
ਵਸੀਸ਼ਠ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਵੱਲੋਂ ਇੰਝ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਰਾਜਾ ਸ਼੍ਵੇਤਾ ਨੇ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ:
ਭਗਵਂਸ੍ਤृਟ੍ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਤੋਹਮਨ੍ਨਦਾਨਂ ਪੁਰਾ ਮਯਾ। ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਤੇਨ ਮਾਂ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪ੍ਰਬਾਧਤੇ
"ਭਗਵਾਨ ਜੀ, ਮੈਂ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਾਂ; ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਕਦੇ ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਭੁੱਖ ਮੈਨੂੰ ਪੀੜਦੀ ਹੈ।"
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਰਾਜਾ ਵਸਿष੍ਠੋ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ। ਉਵਾਚ ਤਂ ਨृਪਂ ਭੂਯੋ ਵਾਕ੍ਯਮੇਤਨ੍ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਇੰਝ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੁੜ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ:
ਕਿਂ ਤੇ ਕਰੋਮਿ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਵਸ੍ਤੁ ਕਸ੍ਯਾਪਿ ਕਿਂਚਿਦ੍ਧਿ ਨਾऽਦਤ੍ਤਮੁਪਤਿष੍ਠਤਿ1.34.
"ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਭੁੱਖ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਜੇ ਕਿਸੇ ਵਸਤੂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਦਾਨ ਨਾ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਦੀ ਮਦਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ।"
ਰਤ੍ਨਹੇਮਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਭੋਗਵਾਨ੍ਜਾਯਤੇ ਨਰਃ। ਅਨ੍ਨਦਾਨਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਸਰ੍ਵਕਾਮੈਃ ਪ੍ਰਦੀਪਿਤਃ
ਰਤਨ ਤੇ ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।