ਦੁष੍ਟਪ੍ਰਧ੍ਵਂਸਨਾਯਾਲਂ ਨੈਰ੍ऋਤੇਨ ਵਿਧੀਯਤੇ। ਸ੍ਨਾਪਯੇਦ੍ਵਾਰੁਣੇਨਾਸ਼ੁ ਪਾਪਨਾਸ਼ਾਯ ਮਾਨਵਂ
ਮੰਦੇ ਦੀ ਨਾਸ ਲਈ ਨੈਰਿਤ ਰੀਤ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹੈ; ਤੇ ਪਾਪ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਨਾਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵਰੁਣ ਵਾਲੇ ਕਲਸ਼ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਰੀਰਾਰੋਗ੍ਯਕਾਮਂ ਤੁ ਵਾਯਵ੍ਯੇਨਾਭਿषੇਚਯੇਤ੍। ਦ੍ਰਵ੍ਯਸਂਪਤ੍ਤਿਕਾਮਸ੍ਯ ਕੌਬੇਰੇਣ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸਿਹਤ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਵਾਯੂ ਵਾਲੇ ਕਲਸ਼ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜੋ ਧਨ ਦੀ ਵਾਧੂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਕੁਬੇਰ ਰੀਤ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹੈ।
ਰੌਦ੍ਰੇਣ ਜ੍ਞਾਨਕਾਮਸ੍ਯ ਲੋਕਪਾਲਘਟਾਸ੍ਤ੍ਵਿਮੇ। ਏਕੈਕੇਨ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਦੋषਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਰੁਦ੍ਰ ਵਾਲਾ ਕਲਸ਼ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਕਲਸ਼ ਹਨ। ਹਰ ਇੱਕ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਾਯਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਦृਸ਼ੋ ਰਾਜਾਸਦ੍ਯੋऽਥ ਵਾ ਨਰਃ। ਅਥਵਾ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਯਥਾਸਂਖ੍ਯੇਨ ਲੋਕਪਾਨ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਤੁਰੰਤ ਰਾਜਾ ਵਰਗਾ; ਜਾਂ ਫਿਰ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੂਜਯੇਤ੍ਤੁ ਸ੍ਵਨਾਮ੍ਨਾ ਤੁ ਕੁਂਭੈਰੇਵ ਵਿਧਾਨਤਃ। ਏਵਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਦੇਵਾਂਸ੍ਤੁ ਲੋਕਪਾਲਾਨ੍ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਧੀਃ
ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ, ਕਲਸ਼ਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ, ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪੂਜ ਕੇ, ਸਾਫ ਮਨ ਨਾਲ,
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਨ੍ਸ਼ਿष੍ਯਾਨ੍ਬਦ੍ਧਨੇਤ੍ਰਾਨ੍ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯੇਤ੍। ਦਗ੍ਧ੍ਵਾਗ੍ਨੇਯ੍ਯਾ ਧਾਰਣਯਾ ਵਾਯੁਨਾ ਵਿਧੁਨੇਤ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ, ਪਰਖੇ ਹੋਏ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਅੰਦਰ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੁਧ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਵਾਯੂ ਨਾਲ ਝਲ ਕੇ,
ਸੋਮੇਨਾਪ੍ਯਾਯਿਤਾਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਤ੍ਸਮਯਾਂਸ੍ਤਤਃ। ਨ ਨਿਂਦ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮੇਵ ਚ
ਸੋਮ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਾਜ਼ਾ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਾ ਕਰੇ।
ਇਂਦ੍ਰਮਾਦਿਤ੍ਯਮਗ੍ਨਿਂ ਚ ਲੋਕਪਾਲਾਨ੍ਗ੍ਰਹਾਂਸ੍ਤਥਾ॥ ਗੁਰੁਂ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਵਾਪਿ ਮੁਨੀਂਦ੍ਰਂ ਪੂਰ੍ਵਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਇੰਦਰ, ਆਦਿਤ, ਅੱਗ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਜਾਂ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਵੀ ਨਿੰਦਾ ਨਾ ਕਰੇ; ਗੁਰੂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿਖਸ਼ਿਤ ਹੋਏ ਮੁਨੀ-ਇੰਦਰ ਦੀ ਵੀ ਨਿੰਦਾ ਨਾ ਕਰੇ।
ਏਵਂ ਤੁ ਸਮਯਾਨ੍ਸ਼੍ਰਾਵ੍ਯ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਧੋਮਂ ਤੁ ਕਾਰਯੇਤ੍। ਊਁ ਨਮੋ ਭਗਵਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਸਰ੍ਵਰੂਪਿਣੇ ਹੁਂਫਟ੍ਸ੍ਵਾਹਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਦੇ ਕੇ, ਫਿਰ ਹੋਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; 'ਓਂ, ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੁੰ ਫਟ ਸਵਾਹਾ।'
षੋਡਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਮਂਤ੍ਰੇਣ ਹੋਮਯੇਜ੍ਜ੍ਵਲਿਤੇਨਲੇ। ਗਰ੍ਭਾਧਾਨਾਦਿਕਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਆਹੁਤੀਸ੍ਸਂਪ੍ਰਦਾਪਯੇਤ੍
ਸੋਲਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ; ਗਰਭਾਧਾਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਿਸृਭਿਸ੍ਤੁ ਵ੍ਯਾਹृਤਿਭਿਰ੍ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਸਨ੍ਨਿਧੌ। ਹੋਮਾਂਤੇ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਦਾਪਯੇਦ੍ਗੁਰੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਤਿੰਨ ਵਿਆਹ੍ਰਿਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਹੋਮ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਦਿਖਸ਼ਿਤ ਮਨੁੱਖ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦਕਸ਼ਣਾ ਦੇਵੇ।
ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਯਾਨਸ਼ਕਟਹੇਮਧਾਨ੍ਯਾਦਿਕਂ ਨृਪ। ਦਾਪਯੇਦ੍ਗੁਰਵੇ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਮਧ੍ਯਮੇ ਮਧ੍ਯਮਂ ਤਥਾ
ਗੁਰੂ ਨੂੰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਵਾਹਨ, ਰਥ, ਸੋਨਾ, ਅਨਾਜ ਆਦਿ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਮੱਧਮ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇਵੇ।
ਦਾਪਯੇਦਪਰੇ ਯੁਗ੍ਮਂ ਸਹਿਰਣ੍ਯਂ ਤੁ ਤਦ੍ਗੁਰੋਃ। ਏਵਂ ਕृਤੇ ਤੁ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਮਹਤ੍ਸਂਜਾਯਤੇ ਤਥਾ
ਹੋਰ ਲੋਕ ਇੱਕ ਜੋੜਾ, ਸੋਨੇ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦੇਣ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਇਹ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਨ੍ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਨਿਗਦਿਤੁਮਪਿ ਵਰ੍षਸ਼ਤੈਰਪਿ। ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੋਥ ਪੁਰਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪਾਦ੍ਮਂ ਵੈ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਯਦਿ
ਉਹ ਪੁੰਨ ਫਲ ਦੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਸੌ ਸਾਲ ਵੀ ਲੱਗ ਜਾਣ; ਤੇ ਜੇ ਦਿਖਸ਼ਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਸੁਣੇ,
ਤੇਨ ਵੇਦਾਃ ਪੁਰਾਣਾਨਿ ਸਰ੍ਵਮਂਤ੍ਰਾਸ੍ਸਸਂਗ੍ਰਹਾਃ। ਜਪ੍ਤਾਸ੍ਸ੍ਯੁਃ ਪੁष੍ਕਰੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਸਿਂਧੁਸਾਗਰੇ
ਉਸ ਨਾਲ, ਵੇਦ, ਪੁਰਾਣ ਤੇ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰ ਸਮੇਤ, ਪੁਸ਼ਕਰ, ਤੀਰਥ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਤੇ ਸਿੰਧੁ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਜਾਪ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਸਮਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦੇਵਹ੍ਰਦੇ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਗ੍ਰਹਣੇ ਵਿषੁਵੇ ਚੈਵ ਯਤ੍ਫਲਂ ਜਪਤਾਂ ਭਵੇਤ੍
ਦੇਵਹਰਦ, ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਵਾਰਾਣਸੀ 'ਤੇ; ਗ੍ਰਹਣ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ੁਵ ਤੇ ਜਾਪ ਕਰਨ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਫਲਂ ਸ਼ਤਗੁਣਂ ਤਚ੍ਚ ਪੁष੍ਕਰਸ੍ਥਂ ਪਿਤਾਮਹਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ਕਾਮਯਤੇ ਯਦਿ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਪਿਤਾਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੌ ਗੁਣਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੇ ਚਾਹੇ ਤਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪੂਜਾਂ ਵੈਧਾਨਿਕੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਯਃ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਚ। ਦੇਵਾ ਅਪਿ ਤਪਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਧ੍ਯਾਯਂਤਿ ਚ ਵਦਨ੍ਤਿ ਚ
ਜੋ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦীক্ষਾ ਲੈ ਕੇ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹਦੇ ਲਈ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਤਪ ਕਰਕੇ ਧਿਆਨ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕਦਾ ਮੇ ਭਾਰਤੇ ਵਰ੍षੇ ਜਨ੍ਮ ਸ੍ਯਾਦਿਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਾਮਃ ਪਾਦ੍ਮਂ ਸ਼੍ਰੋष੍ਯਾਮਹੇ ਕਦਾ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਦੇਵਤੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: 'ਕਦੋਂ ਅਸੀਂ ਭਾਰਤ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਵਾਂਗੇ? ਕਦੋਂ ਦਿਖਸ਼ਿਤ ਹੋ ਕੇ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਸੁਣਾਂਗੇ?'
ਪਾਦ੍ਮਂ ਤੁ षੋਡਸ਼ਾਤ੍ਮਾਨਂ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਦੇਹੇ ਕਦਾ ਵਯਮ੍। ਯਾਸ੍ਯਾਮਸ੍ਤੁ ਪਰਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਯਦ੍ਗਤ੍ਵਾ ਨ ਪੁਨਰ੍ਭਵੇਤ੍1.34.
'ਕਦੋਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਸੋਲਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਪਦਮ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ ਉਸ ਉੱਚੇ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਜਿਥੋਂ ਵਾਪਸ ਆਉਣਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ?'
ਏਵਂ ਜਲ੍ਪਂਤਿ ਵਿਬੁਧਾ ਮਨਸਾ ਚਿਂਤਯਂਤਿ ਚ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਯਜ੍ਞਂ ਚ ਕਾਰ੍ਤਿਕ੍ਯਾਂ ਕਦਾ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਹੇ ਨृਪ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਦੇ ਅਤੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ: 'ਹੇ ਰਾਜਾ, ਕਦੋਂ ਅਸੀਂ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਯਜਨ ਵੇਖਾਂਗੇ?'
ਏਵਂ ਤੇ ਵਿਧਿਰੁਦ੍ਦਿष੍ਟੋ ਮਯਾਯਂ ਕੁਰੁਸਤ੍ਤਮ। ਦੇਵਗਂਧਰ੍ਵਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਦੁਰ੍ਲਭੋ ਹ੍ਯਸੌ
ਹੇ ਕੁਰੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਇਹ ਵਿਧੀ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਇਹ ਵਿਧੀ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਲਈ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿਲਣੀ ਔਖੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਯੋ ਵੇਤ੍ਤਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਯਸ਼੍ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਮਂਡਲਮ੍। ਯਸ਼੍ਚੇਮਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਚ੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਕ੍ਤਾ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ
ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜਾਣਦਾ, ਮੰਡਲ ਵੇਖਦਾ ਅਤੇ ਜੋ ਇਹ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ।
ਅਤਃ ਪਰਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਰਹਸ੍ਯਮਿਦਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਯੇਨ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਧृਤਿਸ੍ਤੁष੍ਟਿਃ ਪੁष੍ਟਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਭਵੇਨ੍ਨृਣਾਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਉੱਤਮ ਰਾਜ਼ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਸੰਤੋਖ ਅਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵੇ ਗ੍ਰਹਾਸ੍ਸਦਾ ਸੌਮ੍ਯਾ ਜਾਯਂਤੇ ਯੇਨ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਆਦਿਤ੍ਯਵਾਰਂ ਹਸ੍ਤੇਨ ਪੂਰ੍ਵਮਾਦਾਯ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ੁਭ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ: ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤੈਕੇਨ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ਤਾਵਦ੍ਯਾਵਤ੍ਸਪ੍ਤ ਚ ਸਂਖ੍ਯਯਾ। ਤਤਸ੍ਤੁ ਸਪ੍ਤਮੇ ਪੂਰ੍ਣੇ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਭੋਜਨਮ੍
ਇੱਕ ਭਗਤ ਨੇ ਸੱਤ ਵਸਤੂਆਂ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਸੱਤਵੀਂ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਦਿਤ੍ਯਂ ਚੈਵ ਸੌਵਰ੍ਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਨੇਨ ਮਾਨਵਃ। ਰਕ੍ਤਵਸ੍ਤ੍ਰਯੁਗਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਛਤ੍ਰਿਕਾਂ ਪਾਦੁਕੇ ਤਥਾ
ਇਨਸਾਨ ਨੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਦਾ ਆਦਿਤਯ ਬਣਾਉਣਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਲਾਲ ਕਪੜਿਆਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਛਤਰੀ ਤੇ ਜੁੱਤੀਆਂ ਵੀ ਹੋਣ।
ਉਪਾਨਹੌ ਚ ਦਾਤਵ੍ਯੇ ਸ੍ਥਾਪਯੇਤ੍ਤਾਮ੍ਰਭਾਜਨੇ। ਘृਤੇਨ ਸ੍ਨਪਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਂਪੂਰ੍ਣਾਂਗ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ
ਜੁੱਤੀਆਂ ਵੀ ਦੇਣੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਾਮਬੇ ਦੇ ਬਰਤਨ ਵਿਚ ਰੱਖਣਾ ਹੈ; ਘੀ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ, ਪੂਰਾ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਾਪਯੇਤ੍ਕृਤ੍ਯਵਿਦੁषੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਏਵਂ ਕृਤੌ ਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਭਵੇਦਾਰੋਗ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਕਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣੀਆਂ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵਧੀਆ ਸਿਹਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਦ੍ਰਵ੍ਯਸਂਪਤ੍ਸਮਗ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰਿਤਿ ਪੌਰਾਣਿਕੀ ਕ੍ਰਿਯਾ। ਅਵਿਸਂਵਾਦਿਨੀ ਚੇਯਂ ਸ਼ਾਂਤਿ ਪੁष੍ਟਿਪ੍ਰਦਾ ਨृਣਾਮ੍
ਸਾਰੇ ਧਨ-ਸੰਪਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ — ਇਹ ਪੁਰਾਣਕਾਲ ਦੀ ਕਰਮ ਹੈ; ਇਹ ਵਿਧੀ ਕਦੇ ਝੂਠੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।