ਯਇਚ੍ਛੇਤ੍ਪੁष੍ਕਰਂਗਨ੍ਤੁਂਸੋਨੁਸੇਵੇਤਪੁष੍ਕਰਮ੍। ਯਥਾ ਲੋਮਵਿਲੋਮਾਭ੍ਯਾਂ ਤਥਾ ਵ੍ਯਸ੍ਤਸਮਸ੍ਤਯੋਃ
ਜੋ ਪੁਸ਼ਕਰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਮ ਤੇ ਵਿਲੋਮ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇ ਇਕੱਠੇ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ।
ਸ੍ਨਾਤਸ੍ਤੁ ਪੁष੍ਕਰੇ ਸਮ੍ਯਕ੍ਕੋਟ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਫਲਮੁਸ਼੍ਨੁਤੇ। ਵਿਧਿਵਤ੍ਕ੍ਰਿਯਮਾਣੇषੁ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਯਤ੍ਫਲਮ੍
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਪੁਸ਼ਕਰ 'ਤੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰਨ ਦਾ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—
ਪੁष੍ਕਰਾਲੋਕਨਾਦੇਵ ਨਰਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਤ੍ਫਲਮ੍। ਦਸ਼ਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਵੈ ਮਹੀਤਲੇ
—ਉਹੀ ਫਲ ਕੇਵਲ ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦਸ ਕਰੋੜ ਤੀਰਥ ਹਨ—
ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਂ ਪੁष੍ਕਰੇ ਤੇषਾਂ ਤ੍ਰਿਸਂਧ੍ਯਂ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ। ਯਾਵਤ੍ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਗਿਰਯੋ ਯਾਵਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿਸਾਗਰਾਃ
—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਾਰਾ ਵਾਸ ਪੁਸ਼ਕਰ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਸੰਧੀਆਂ ਵੇਲੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਤਨ; ਜਦ ਤੱਕ ਪਹਾੜ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—
ਤਾਵਤ੍ਪੁष੍ਕਰ ਮृਤ੍ਯੂਨਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤਰਸਹਸ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਆਜਨ੍ਮਮਰਣਾਂਨ੍ਤਿਕਮ੍
—ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਪੁਸ਼ਕਰ ਮੌਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਲੋਕ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਮੌਤ ਤੱਕ।
ਨਿਰ੍ਦਹੇਦ੍ਦੁष੍ਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪੁष੍ਕਰੇ। ਪੁष੍ਕਰਂ ਦੁष੍ਕਰਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍
ਪੁਸ਼ਕਰ 'ਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਵੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋਣ; ਪੁਸ਼ਕਰ ਔਖਾ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਦਾਨੀਂ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਰਾਜਨ੍ਪਞ੍ਚਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍। ਯਜਨਂ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਤ੍ਰ ਵਸੁਪ੍ਰਦਮ੍
ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪੰਜ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਬਾਰੇ; ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਧਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਇਹ ਜਨ੍ਮਨਿ ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯ ਵ੍ਯਾਧਿਕੁष੍ਠਾਦਿਪੀਡਿਤਃ। ਅਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਾਨਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਯੋ ਭਵੇਤ੍ਪੁਰੁषੋ ਭੁਵਿ
ਜੇ ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਗਰੀਬੀ, ਰੋਗ, ਕੋਛ, ਦੁਖ ਜਾਂ ਨਿਸ਼ਕਲ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾ ਹੋਣ—
ਤਸ੍ਯ ਸਦ੍ਯੋ ਭਵੇਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰਾਯੁਃ ਪੂਰ੍ਣਂ ਸੁਤਾਸ੍ਸੁਖਮ੍। ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਣ੍ਡਲਗਤਂ ਲੋਕਪਾਲਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
—ਉਸ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਧਨ, ਪੂਰਾ ਆਯੁ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਸੁਖ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਉਹ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ ਮੰਡਲ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਤੁ ਪਰਂ ਦੇਵਂ ਯਃ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਵਿਧਾਨਤਃ। ਪੂਜਿਤਂ ਨਵਨਾਭੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮੂਰ੍ਤਿਮਯੋ ਨਿਜਮ੍
—ਤੇ ਜੋ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਨੌ ਕੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਉੱਚਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇਵ ਵੇਖਦਾ ਹੈ—
ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਮਾਸਿ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਯਾਂ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਵਾ ਯਜੇਦੇਵਂ ਪੂਰ੍ਣਿਮਾਸੁ ਵਿਧਾਨਤਃ
—ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੰਦਨੀ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਜੇ ਉਹ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸਂਕ੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਚ ਮਹਾਬਾਹੋ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਗ੍ਰਹੇਪਿ ਵਾ। ਯਃ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਵਿਭੁਂ ਦੇਵਂ ਪੂਜਿਤਂ ਗੁਰੁਣਾ ਨृਪ
—ਜਾਂ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੂ, ਜਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗ੍ਰਹਣ ਸਮੇਂ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਗੁਰੂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਹੋਇਆ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇਵ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ—
ਤਸ੍ਯ ਸਦ੍ਯੋ ਭਵੇਤ੍ਤੁष੍ਟਿਃ ਪਾਪਧ੍ਵਂਸਸ਼੍ਚ ਜਾਯਤੇ। ਸ ਮਾਨ੍ਯੋ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਚ ਭਵਤੀਹ ਨਰਾਧਿਪ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸੰਤੋਖ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਇਥੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਆਦਰਯੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਵਿਸ਼ਾਂ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਤੁ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਸਂਵਤ੍ਸਰਂ ਗੁਰੁਃ ਕੁਰ੍ਯਾਜ੍ਜਾਤਿਸ਼ੌਚਕ੍ਰਿਯਾਦਿਭਿਃ
ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਤੇ ਵੈਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼, ਪਵਿਤਰਤਾ, ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜ ਆਦਿ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਜਾਂਚੇ।
ਉਪਪਨ੍ਨਮਿਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਹृਦਯੇ ਨਾਵਧਾਰਯੇਤ੍॥ ਤੇਪਿ ਭਕ੍ਤਿਯੁਤਾ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਚਾਰ੍ਯਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗ ਸਮਝ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਾ ਰੱਖੇ; ਉਹ ਭਗਤੀ ਵਾਲੇ, ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸਮਝਣ।
ਸਂਵਤ੍ਸਰਂ ਗੁਰੌ ਭਕ੍ਤਿਂ ਕੁਰ੍ਯੁਰ੍ਵਿष੍ਣੌ ਯਥਾ ਤਥਾ। ਪ੍ਰਸਾਦਯੇਯੁਸ਼੍ਚ ਤਤਃ ਪੂਰ੍ਣੇ ਸਂਵਤ੍ਸਰੇ ਗੁਰੁਮ੍
ਉਹ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਗੁਰੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ।
ਭਗਵਂਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਸਂਸਾਰਾਰ੍ਣਵਤਾਰਣਮ੍। ਪਰਬ੍ਰਹ੍ਮੋਪਾਸਨੇਨ ਵਿਰਿਂਚ੍ਯਾਰਾਧਨੇਨ ਚ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋਣ ਦੀ ਦਾਤ ਮਿਲੇ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕਰਕੇ।
ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੀਰ੍षਜਪ੍ਯੇਨ ਮਣ੍ਡਲਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਨ ਚ। ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਥਾਸ੍ਮਾਕਮੁਪਦੇਸ਼ਃ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
ਸਹਸਰਸ਼ੀਰਸ਼ ਜਪ, ਮੰਡਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ, ਸਾਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਇਚ੍ਛਾਮੋ ਵੈਦਿਕੀਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਪ੍ਰਸੀਦਤਾਮ੍। ਅਭ੍ਯਰ੍ਥਿਤੋ ਗੁਰੁਸ੍ਤ੍ਵੇਵਂ ਮੇਧਾਵੀ ਤੈਸ੍ਤਦਾ ਤਤਃ
ਅਸੀਂ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਖਾਸ ਲਕਸ਼ਮੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ 'ਤੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਗਿਆਨਵਾਨ ਗੁਰੂ—
ਯਥਾਵਿਧਿ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚੇਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਵਿष੍ਣੁਮਗ੍ਰਤਃ। ਤੇ ਬਦ੍ਧਨੇਤ੍ਰਾਃ ਸ੍ਵਾਪ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਕਾਰ੍ਤਿਕਸ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੀਮ੍1.34.
ਉਹ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ; ਉਹ ਸਵੈ-ਸੰਯਮ ਵਾਲੇ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਚੋਤ੍ਤ੍ਥਾਯ ਬਦ੍ਧਪਦ੍ਮਾਸਨਾਸ੍ਤੁ ਤੇ। ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਗੁਰੁਂ ਸਹਸ੍ਰਾਰੇ ਸ਼੍ਵੇਤਵਸ੍ਤ੍ਰੋਪਵੀਤਕਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਮੁਹੂਰਤ ਵਿਚ ਉਠ ਕੇ, ਉਹ ਪਦਮ ਆਸਨ ਵਿਚ ਬੈਠਦੇ ਹਨ; ਗੁਰੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਹਸਰ ਦਲ ਲੋਟਸ 'ਤੇ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਜਨੇਉ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ।
ਸ਼੍ਵੇਤਮਾਲ੍ਯਾਂਬਰਧਰਂ ਸ਼੍ਵੇਤਗਂਧਾਨੁਲੇਪਨਮ੍। ਨਿਰ੍ਗਮ੍ਯ ਚ ਬਹਿਰ੍ਨਦ੍ਯਾਂ ਕੁਰ੍ਯੁਰ੍ਨਿਤ੍ਯਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਾਃ
ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਚਿੱਟੀ ਚੰਦਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਬਾਹਰ ਨਦੀ 'ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੀ ਰੋਜ਼ ਦੀ ਕਰਤਬ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰਵृਕ੍ਸ਼ੋਤ੍ਥਮਾਚਾਰ੍ਯੋ ਦਾਪਯੇਦ੍ਦਨ੍ਤਧਾਵਨਮ੍। ਤੇ ਚ ਤਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯੇਯੁਰ੍ਹਿ ਨਦੀਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਮੁਦ੍ਰਗਾਮ੍
ਗੁਰੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਦੰਦ ਮੰਜਨ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਚਬਾ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਨਦੀ 'ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਤਰਦ੍ਵਾ ਤਟਾਕਂ ਵਾ ਗृਹੇ ਵਾਪਿ ਵਿਧਾਨਤਃ। ਤਦ੍ਭਕ੍ਸ਼ਯੇਯੁਰ੍ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਮਂਤ੍ਰਿਤਂ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ
ਜਾਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਦੀ, ਤਲਾਬ ਜਾਂ ਘਰ 'ਚ; ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਚਬਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ।
ਆਪੋਹਿष੍ਠੇਤਿ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਸਪ੍ਤਕृਤ੍ਵੋਭਿਮਂਤ੍ਰਿਤਂ। ਦੇਵਸ੍ਯ ਤ੍ਵੇਤਿ ਵੈ ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਯੁਂਜਾਨੇਤਿ ਕਰੇ ਨ੍ਯਸੇਤ੍
‘ਆਪੋਹਿਸ਼ਠ’ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਉਚਾਰ ਕੇ, ‘ਦੇਵ ਦਾ’ ਜਪ ਕੇ, ‘ਲਗਾਓ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਲੱਕੜ ਹੱਥ ਵਿਚ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਇਰਾਵਤ੍ਯੇਤਿ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਦਨੇਤਿ ਵੈ ਮੁਖੇ। ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਦ੍ਦੂਰਂ ਪਤਿਤਂ ਚ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਯੇਤ੍
‘ਇਰਾਵਤੀ’ ਕਹਿ ਕੇ ਧੋ ਕੇ, ‘ਬ੍ਰਹਮੋਦਨ’ ਮੰਤਰ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਚਬਾ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦੇਣਾ ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਵੇਖਣਾ।
ਸਮ੍ਮੁਖਂ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖਂ ਵਾਪਿ ਵਿਦਿਸ਼ਂ ਚਾਪਿ ਵਾ ਗਤਮ੍। ਸਂਮੁਖੇ ਦੇਵਤਾਲਬ੍ਧਿਰ੍ਮਂਤ੍ਰਸਿਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਜਾਯਤੇ
ਜੇ ਲੱਕੜ ਸਾਹਮਣੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਸ਼ੁਭ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਤੇ ਮੰਤਰ ਦੀ ਸਿਧੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪਰਾਙ੍ਮੁਖੇ ਦਂਤਕਾष੍ਠੇ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਾਃ। ਉਤ੍ਤਰੇਣ ਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਭਵਤਿ ਵਾ ਨ ਵਾ
ਜੇ ਦੰਦ ਮੰਜਨ ਦੀ ਲੱਕੜ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਪੈਂਦੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਕਦੇ ਸਿਧੀ ਹੋਵੇ, ਕਦੇ ਨਾ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨ ਭਵੇਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਗੁਰੋਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਸ਼ੁਭਂ ਸ੍ਵਪੇਦ੍ਭੂਮੌ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਜੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਲਈ ਮੌਤ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ; ਜੇ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸੋਵੇ।
ਸ੍ਵਪ੍ਨਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗੁਰੋਰਗ੍ਰੇ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਯੁਰ੍ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਾਃ। ਤਤਃ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਂ ਤਤ੍ਰ ਲਕ੍ਸ਼ਯੇਤ੍ਪਰਮੋ ਗੁਰੁਃ
ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੁਪਨੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਣ; ਫਿਰ ਪਰਮ ਗੁਰੂ ਉਸ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੁਭ ਜਾਂ ਅਸ਼ੁਭ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕਰੇ।