ਤੀਰ੍ਥੇ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਗृਹੇ ਵਾਪਿ ਸਂਕ੍ਰਾਂਤੌ ਗ੍ਰਹਣੇਪਿ ਵਾ। ਵਿषੁਵੇ ਅਯਨੇ ਚਾਪਿ ਜਨ੍ਮਰ੍ਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਪ੍ਰਪੀਡਿਤੇ
ਤੀਰਥ, ਖੇਤ, ਘਰ, ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ, ਗ੍ਰਹਣ, ਵਿਸ਼ੁਵ, ਅਯਨ ਜਾਂ ਜਨਮ-ਨਕਸ਼ਤਰ 'ਤੇ, ਜਦੋਂ ਪੀੜਾ ਹੋਵੇ—
ਏਤਾਨ੍ਵੈ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲਾਂਸ੍ਤੁ ਪੁਰਾ ਸ੍ਵਾਯਂਭੁਵੋਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਕृਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਨ ਵੈ ਪੁਂਸਾਂ ਪੀਡਾ ਭਵਤਿ ਦੇਹਜਾ
ਇਹ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਵਯੰਭੂ ਨੇ ਆਖੇ ਸਨ; ਜਦੋਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਰੀਰਕ ਪੀੜਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਤਦਾ ਪੁਤ੍ਰਕृਤਂ ਵਾਪਿ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਯਜਤਿ ਦੁष੍ਕृਤਮ੍। ਯਥਾ ਨ ਭਵਿਤਾ ਪੀਡਾ ਗ੍ਰਹਚੋਰਨृਪਾਦਿਕਾਤ੍
ਫਿਰ, ਪੁੱਤਰ ਵਲੋਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸਾਰਾ ਮੰਦ ਕੰਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤਾਂ ਜੋ ਗ੍ਰਹ, ਚੋਰ, ਰਾਜਾ ਆਦਿ ਵਲੋਂ ਪੀੜਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਦੁष੍ਕृਤਂ ਨਸ਼੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਪਰਤ੍ਰ ਚ ਗਤਿਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍। ਲਭਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਨ੍ਦੇਹਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਵਚੋ ਯਥਾ
ਸਾਰੇ ਮੰਦ ਕਰਮ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਗਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਇਸ 'ਤੇ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ ਹੈ।
ਕृਤੇ ਯੁਗੇ ਪੁष੍ਕਰਾਣਿ ਤ੍ਰੇਤਾਯਾਂ ਨੈਮਿषਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍। ਦ੍ਵਾਪਰੇ ਚ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਕਲੌ ਗਂਗਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯੇਤ੍
ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਪੁਸ਼ਕਰ ਝੀਲਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ; ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਨੈਮੀਸ਼ਾਰਣਯ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ; ਦਵਾਪਰ ਵਿੱਚ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਮਹੱਤਵ ਰੱਖਦਾ ਸੀ; ਤੇ ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਦੁष੍ਕਰਃ ਪੁष੍ਕਰੇ ਵਾਸੋ ਦੁष੍ਕਰਂ ਪੁष੍ਕਰੇ ਤਪਃ। ਯਦਨ੍ਯਤ੍ਰ ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਤੀਰ੍ਥੇ ਤਦ੍ਯਾਤਿ ਲਾਘਵਮ੍
ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਵੀ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਤਪ ਕਰਨਾ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ; ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਕੀਤਾ ਪਾਪ, ਉਸ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਆ ਕੇ ਹਲਕਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤੀਰ੍ਥਕृਤਮਨ੍ਯਤ੍ਰ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਪਾਪਂ ਵ੍ਯਪੋਹਤਿ। ਸਾਯਂਪ੍ਰਾਤਃ ਸ੍ਮਰੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਪੁष੍ਕਰਾਣਿ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿ
ਕੋਈ ਹੋਰ ਤੀਰਥ, ਹੋਰ ਥਾਂ ਕੀਤਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਪਰ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਪੁਸ਼ਕਰ ਝੀਲਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਉਪਸ੍ਪृष੍ਟਂ ਭਵੇਤ੍ਤੇਨ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਭਾਰਤ। ਸਾਯਂਪ੍ਰਾਤਰੁਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਪੁष੍ਕਰੇ ਨਿਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
—ਉਹ ਐਸਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ; ਜੋ ਮਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਪੁਸ਼ਕਰ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਕ੍ਰਤੂਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ। ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਬ੍ਦਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਹਂ ਮਾਸਂ ਮਾਸਾਰ੍ਧਮੇਵ ਚ
—ਉਹ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਚਾਹੇ ਉਹ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ, ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ, ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਜਾਂ ਅੱਧਾ ਮਹੀਨਾ ਹੀ ਰਹੇ—
ਯੋ ਵਸੇਤ੍ਪੁष੍ਕਰੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਪਰਮਾਂਗਤਿਮ੍। ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵਲੋਕਾਨਾਂਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੋਪਰਿਸ੍ਥਿਤਃ
—ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਤਮ ਹੈ।
ਯਇਚ੍ਛੇਤ੍ਪੁष੍ਕਰਂਗਨ੍ਤੁਂਸੋਨੁਸੇਵੇਤਪੁष੍ਕਰਮ੍। ਯਥਾ ਲੋਮਵਿਲੋਮਾਭ੍ਯਾਂ ਤਥਾ ਵ੍ਯਸ੍ਤਸਮਸ੍ਤਯੋਃ
ਜੋ ਪੁਸ਼ਕਰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਮ ਤੇ ਵਿਲੋਮ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇ ਇਕੱਠੇ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ।
ਸ੍ਨਾਤਸ੍ਤੁ ਪੁष੍ਕਰੇ ਸਮ੍ਯਕ੍ਕੋਟ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਫਲਮੁਸ਼੍ਨੁਤੇ। ਵਿਧਿਵਤ੍ਕ੍ਰਿਯਮਾਣੇषੁ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਯਤ੍ਫਲਮ੍
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਪੁਸ਼ਕਰ 'ਤੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰਨ ਦਾ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—
ਪੁष੍ਕਰਾਲੋਕਨਾਦੇਵ ਨਰਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਤ੍ਫਲਮ੍। ਦਸ਼ਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਵੈ ਮਹੀਤਲੇ
—ਉਹੀ ਫਲ ਕੇਵਲ ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦਸ ਕਰੋੜ ਤੀਰਥ ਹਨ—
ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਂ ਪੁष੍ਕਰੇ ਤੇषਾਂ ਤ੍ਰਿਸਂਧ੍ਯਂ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ। ਯਾਵਤ੍ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਗਿਰਯੋ ਯਾਵਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿਸਾਗਰਾਃ
—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਾਰਾ ਵਾਸ ਪੁਸ਼ਕਰ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਸੰਧੀਆਂ ਵੇਲੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਤਨ; ਜਦ ਤੱਕ ਪਹਾੜ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—
ਤਾਵਤ੍ਪੁष੍ਕਰ ਮृਤ੍ਯੂਨਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤਰਸਹਸ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਆਜਨ੍ਮਮਰਣਾਂਨ੍ਤਿਕਮ੍
—ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਪੁਸ਼ਕਰ ਮੌਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਲੋਕ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਮੌਤ ਤੱਕ।
ਨਿਰ੍ਦਹੇਦ੍ਦੁष੍ਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪੁष੍ਕਰੇ। ਪੁष੍ਕਰਂ ਦੁष੍ਕਰਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍
ਪੁਸ਼ਕਰ 'ਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਵੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋਣ; ਪੁਸ਼ਕਰ ਔਖਾ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਦਾਨੀਂ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਰਾਜਨ੍ਪਞ੍ਚਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍। ਯਜਨਂ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਤ੍ਰ ਵਸੁਪ੍ਰਦਮ੍
ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪੰਜ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਬਾਰੇ; ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਧਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਇਹ ਜਨ੍ਮਨਿ ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯ ਵ੍ਯਾਧਿਕੁष੍ਠਾਦਿਪੀਡਿਤਃ। ਅਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਾਨਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਯੋ ਭਵੇਤ੍ਪੁਰੁषੋ ਭੁਵਿ
ਜੇ ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਗਰੀਬੀ, ਰੋਗ, ਕੋਛ, ਦੁਖ ਜਾਂ ਨਿਸ਼ਕਲ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾ ਹੋਣ—
ਤਸ੍ਯ ਸਦ੍ਯੋ ਭਵੇਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰਾਯੁਃ ਪੂਰ੍ਣਂ ਸੁਤਾਸ੍ਸੁਖਮ੍। ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਣ੍ਡਲਗਤਂ ਲੋਕਪਾਲਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
—ਉਸ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਧਨ, ਪੂਰਾ ਆਯੁ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਸੁਖ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਉਹ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ ਮੰਡਲ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਤੁ ਪਰਂ ਦੇਵਂ ਯਃ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਵਿਧਾਨਤਃ। ਪੂਜਿਤਂ ਨਵਨਾਭੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮੂਰ੍ਤਿਮਯੋ ਨਿਜਮ੍
—ਤੇ ਜੋ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਨੌ ਕੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਉੱਚਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇਵ ਵੇਖਦਾ ਹੈ—
ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਮਾਸਿ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਯਾਂ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਵਾ ਯਜੇਦੇਵਂ ਪੂਰ੍ਣਿਮਾਸੁ ਵਿਧਾਨਤਃ
—ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੰਦਨੀ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਜੇ ਉਹ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸਂਕ੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਚ ਮਹਾਬਾਹੋ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਗ੍ਰਹੇਪਿ ਵਾ। ਯਃ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਵਿਭੁਂ ਦੇਵਂ ਪੂਜਿਤਂ ਗੁਰੁਣਾ ਨृਪ
—ਜਾਂ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੂ, ਜਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗ੍ਰਹਣ ਸਮੇਂ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਗੁਰੂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਹੋਇਆ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇਵ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ—
ਤਸ੍ਯ ਸਦ੍ਯੋ ਭਵੇਤ੍ਤੁष੍ਟਿਃ ਪਾਪਧ੍ਵਂਸਸ਼੍ਚ ਜਾਯਤੇ। ਸ ਮਾਨ੍ਯੋ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਚ ਭਵਤੀਹ ਨਰਾਧਿਪ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸੰਤੋਖ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਇਥੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਆਦਰਯੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਵਿਸ਼ਾਂ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਤੁ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਸਂਵਤ੍ਸਰਂ ਗੁਰੁਃ ਕੁਰ੍ਯਾਜ੍ਜਾਤਿਸ਼ੌਚਕ੍ਰਿਯਾਦਿਭਿਃ
ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਤੇ ਵੈਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼, ਪਵਿਤਰਤਾ, ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜ ਆਦਿ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਜਾਂਚੇ।
ਉਪਪਨ੍ਨਮਿਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਹृਦਯੇ ਨਾਵਧਾਰਯੇਤ੍॥ ਤੇਪਿ ਭਕ੍ਤਿਯੁਤਾ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਚਾਰ੍ਯਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗ ਸਮਝ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਾ ਰੱਖੇ; ਉਹ ਭਗਤੀ ਵਾਲੇ, ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸਮਝਣ।
ਸਂਵਤ੍ਸਰਂ ਗੁਰੌ ਭਕ੍ਤਿਂ ਕੁਰ੍ਯੁਰ੍ਵਿष੍ਣੌ ਯਥਾ ਤਥਾ। ਪ੍ਰਸਾਦਯੇਯੁਸ਼੍ਚ ਤਤਃ ਪੂਰ੍ਣੇ ਸਂਵਤ੍ਸਰੇ ਗੁਰੁਮ੍
ਉਹ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਗੁਰੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ।
ਭਗਵਂਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਸਂਸਾਰਾਰ੍ਣਵਤਾਰਣਮ੍। ਪਰਬ੍ਰਹ੍ਮੋਪਾਸਨੇਨ ਵਿਰਿਂਚ੍ਯਾਰਾਧਨੇਨ ਚ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋਣ ਦੀ ਦਾਤ ਮਿਲੇ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕਰਕੇ।
ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੀਰ੍षਜਪ੍ਯੇਨ ਮਣ੍ਡਲਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਨ ਚ। ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਥਾਸ੍ਮਾਕਮੁਪਦੇਸ਼ਃ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
ਸਹਸਰਸ਼ੀਰਸ਼ ਜਪ, ਮੰਡਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ, ਸਾਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਇਚ੍ਛਾਮੋ ਵੈਦਿਕੀਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਪ੍ਰਸੀਦਤਾਮ੍। ਅਭ੍ਯਰ੍ਥਿਤੋ ਗੁਰੁਸ੍ਤ੍ਵੇਵਂ ਮੇਧਾਵੀ ਤੈਸ੍ਤਦਾ ਤਤਃ
ਅਸੀਂ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਖਾਸ ਲਕਸ਼ਮੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ 'ਤੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਗਿਆਨਵਾਨ ਗੁਰੂ—
ਯਥਾਵਿਧਿ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚੇਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਵਿष੍ਣੁਮਗ੍ਰਤਃ। ਤੇ ਬਦ੍ਧਨੇਤ੍ਰਾਃ ਸ੍ਵਾਪ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਕਾਰ੍ਤਿਕਸ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੀਮ੍1.34.
ਉਹ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ; ਉਹ ਸਵੈ-ਸੰਯਮ ਵਾਲੇ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।