ਸ਼ਿਖਰਿਣੀਪ੍ਰਦਾਤ੍ਰੀਣਾਂ ਯੁਵਤੀਨਾਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਮੋਦਤੇ ਤੁ ਕੁਲਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਪ੍ਰਪੂਰਿਤਮ੍
ਜਿਹੜੀਆਂ ਨੌਜਵਾਨ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਸ਼ਿਖਰੀਣੀ ਭੋਗ ਦਿੰਦੀ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮੋਦਕਾਨਾਂ ਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਏਵਮਾਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ। ਏਤਦੇਵ ਤੁ ਗੌਰੀਣਾਂ ਭੋਜਨਂ ਹਰ ਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਮੋਦਕ ਭੋਗ ਦੇਣ ਬਾਰੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਇਹੀ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹੀ ਗੌਰੀ ਦਾ ਭੋਜਨ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਭਗਾ ਪੁਤ੍ਰਿਣੀ ਸਾਧ੍ਵੀ ਧਨऋਦ੍ਧਿਸਮਨ੍ਵਿਤਾ। ਸਹਸ੍ਰਭੋਜਿਨੀ ਸ਼ਂਭੋ ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਸੁਭਾਗੀ, ਪੁੱਤਰ ਵਾਲੀ, ਚੰਗੀ, ਧਨ ਤੇ ਰੁੱਦੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਪੂਪਾਨਿ ਚੈਵ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਕृਤਾਨਿ ਮਧੁਰਾਣਿ ਚ। ਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਰਸਪ੍ਰਧਾਨਂ ਚ ਗੁਡਖਂਡਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਅਤੇ ਉਹ ਭਾਗਵਤੀ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਤੇ ਚੰਗੀ ਬਣੀਆਂ ਪੂਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਗੂਰ ਦਾ ਰਸ ਮੁੱਖ ਹੈ ਅਤੇ ਗੁੜ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਹਨ,
ਸ਼ਾਰਦੇਨ ਤੁ ਧਾਨ੍ਯੇਨ ਕृਤ੍ਵਾ ਖਂਡਂ ਵਿਮਿਸ਼੍ਰਿਤਤ੍। ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਚੈਵ ਤੁ ਪੇਯਾਨਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਚ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨਾਮ੍
ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ, ਟੁਕੜੇ ਮਿਲਾ ਕੇ ਬਣਾਈਆਂ, ਇਹ ਪੀਣ ਤੇ ਖਾਣ ਲਈ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਹਨ।
ਇਹ ਚਾਵਿਕਵਾਸਾਂਸਿ ਵਰ੍षਾਯੋਗ੍ਯਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਯਾਨਿਯਾਨਿ ਚ ਪੇਯਾਨਿ ਤਾਨਿ ਯੋਗ੍ਯਾਨਿ ਦਾਪਯੇਤ੍
ਇੱਥੇ, ਵਰਖਾ ਰੁੱਤ ਲਈ ਉਚਿਤ ਉਨ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਜੋ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਠੀਕ ਹਨ, ਉਹ ਦਾਨ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪ੍ਰਤਿਪੂਜ੍ਯ ਵਿਧਾਨੇਨ ਵਸੁਦਾਨੈਃ ਸਕਂਚੁਕੈਃ। ਕੁਂਕੁਮੇਨਾਨੁਲਿਪ੍ਤਾਂਗ੍ਯਃ ਸ੍ਰਗ੍ਦਾਮਭਿਰਲਂਕृਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਧਨ ਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕਰਕੇ, ਕੇਸਰ ਲਗਾ ਕੇ ਅਤੇ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ,
ਦਤ੍ਵਾ ਤੂਪਾਨਹਾਵਙ੍ਘ੍ਰ੍ਯੋਰ੍ਨਾਰਿਕੇਲਂ ਕਰੇ ਤਥਾ। ਅਕ੍ਸ਼੍ਣੋਸ਼੍ਚੈਵਾਂਜਨਂ ਦਤ੍ਵਾ ਸਿਂਦੂਰਂ ਚੈਵ ਮਸ੍ਤਕੇ
ਪੈਰਾਂ ਲਈ ਜੁੱਤੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਨਾਰੀਅਲ, ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਕਾਜਲ ਅਤੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਸਿੰਦੂਰ ਦੇ ਕੇ,
ਗੁਡਂ ਫਲਾਨਿ ਹृਦ੍ਯਾਨਿ ਵਾਂਛਿਤਾਨਿ ਮृਦੂਨਿ ਚ। ਹਸ੍ਤੇ ਦਤ੍ਵਾ ਸਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਵਿਸਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਗੁੜ, ਚੰਗੇ ਫਲ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਮਿੱਠਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੋਵੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪਾਤਰ ਸਮੇਤ ਦੇ ਕੇ, ਨਮ ਸਕੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵਿਦਾ ਕਰੇ।
ਸ੍ਵਯਂ ਭੁਂਜੀਤ ਵੈ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸਬਂਧੁਰ੍ਬਾਲਕੈਃ ਸਹ। ਅਥਵਾ ਨੈਵ ਸਂਪਤ੍ਤਿਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਦਾਨਂ ਚ ਭਾਜਨਮ੍1.34.
ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਾਂ ਜੇ ਵਾਧੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤੀਰਥ ਉੱਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਵੀ ਠੀਕ ਹੈ।
ਗृਹੇ ਗਤਃ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਹृष੍ਟੋ ਦੇਵ ਪ੍ਰਸੀਦ ਮੇ। ਏਵਮੇਵ ਪਿਤॄਣਾਂ ਚ ਆਗਤ੍ਯ ਸ੍ਵੀਯ ਮਂਦਿਰੇ
ਘਰ ਆ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ — ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਆ ਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਿਂਡਪ੍ਰਦਾਨਪੂਰ੍ਵਂ ਤੁ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿਧਾਨਤਃ। ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਤृਪ੍ਤਾ ਭਵਂਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਦਿਨਮ੍
ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦਿਨ ਲਈ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥਾਦष੍ਟਗੁਣਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ੍ਵਗृਹੇ ਦਦਤਾਂ ਸ਼ਿਵ। ਨ ਚ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਵੈ ਨੀਚਾਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭਿਃ ਕृਤਂ
ਹੇ ਸ਼ਿਵ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਤੀਰਥ ਤੋਂ ਅੱਠ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਪੂਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਨੀਚ ਲੋਕ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤਾ ਸ਼ਰਾਧ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਏਕਾਂਤੇ ਤੁ ਗृਹੇ ਗੁਪ੍ਤੇ ਪਿਤॄਣਾਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਮਿष੍ਯਤੇ। ਨੀਚਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਹਤਂ ਤਚ੍ਚ ਪਿਤॄਨ੍ਨੈਵੋਪਤਿष੍ਠਤਿ
ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੇ ਤੇ ਗੁਪਤ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਨੀਚ ਲੋਕ ਵੇਖ ਲੈਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਗੁਪ੍ਤਂ ਚ ਕਾਰਯੇਤ੍। ਪਿਤॄਣਾਂ ਤृਪ੍ਤਿਦਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਾ
ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸ਼ਰਾਧ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਰੱਖ ਕੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਐਸਾ ਸਵਯੰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ।
ਗੌਰੀਭਕ੍ਤ੍ਯਾਧਿਕਾ ਯਾ ਤੁ ਸ਼ਸ੍ਤਾ ਜ੍ਞਾਤਕ੍ਰਿਯਾ ਤੁ ਸਾ। ਰਾਜਸੀ ਮਨਸਾ ਜ੍ਞਾਤਾ ਜਨਾਨਾਂ ਕੀਰ੍ਤਿਦਾਯਿਨੀ
ਜੋ ਕਰਮ ਗੌਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਮਨ ਵਿੱਚ ਰਾਜਸੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਜ਼ਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਗੁਪ੍ਤਂ ਦਾਨਂ ਸਦਾ ਦੇਯਮਾਤ੍ਮਨੋ ਹਿਤਮਿਚ੍ਛਤਾ। ਪਕ੍ਵਾਨ੍ਨਂ ਦृਸ਼੍ਯਤਾਮੇਤਿ ਦੀਯਮਾਨਂ ਜਨੈਰ੍ਭੁਵਿ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਨ ਚੁੱਪਚਾਪ ਦੇਵੇ; ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦृਸ਼੍ਯਮਾਨਂ ਤੁ ਤਤ੍ਤੁष੍ਟ੍ਯੈ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਨੇਹ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍। ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਭੋਜਿਤੇ ਵਿਪ੍ਰੇ ਕੋਟਿਰ੍ਭਵਤਿ ਭੋਜਿਤਾ
ਜੋ ਭੋਜਨ ਸਾਰਵਜਨਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਰਜ਼ਾ ਲਈ ਹੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਮਕਸਦ ਲਈ ਨਹੀਂ; ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਹੋਇਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭਵਨੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਦੇਹਃ ਸਤ੍ਯਂ ਪੌਰਾਣਿਕਂ ਵਚਃ। ਤੀਰ੍ਥੇ ਤੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਨੈਵ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ੇਤ ਕਥਂਚਨ
ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਹੈ; ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਜਾਂਚ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਅਨ੍ਨਾਰ੍ਥਿਨਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਭੋਜ੍ਯਂ ਤਂ ਮਨੁਰਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸਕ੍ਤੁਭਿਃ ਪਿਂਡਦਾਨਂ ਚ ਸਂਯਾਵੈਃ ਪਾਯਸੇਨ ਵਾ
ਮਨੂ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਭੋਜਨ ਦੀ ਲੋੜ ਵਾਲਾ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਸਤੂ, ਪਿੰਡ, ਸੰਯਾਵਾ ਜਾਂ ਖੀਰ ਹੋਵੇ।
ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਮृषਿਭਿਰ੍ਦृष੍ਟਂ ਪਿਣ੍ਯਾਕੇਨੈਂਗੁਦੇਨ ਵਾ। ਤਿਲਪਿਣ੍ਯਾਕਕੈਰ੍ਦੇਯਂ ਭਕ੍ਤਿਮਦ੍ਭਿਰ੍ਨਰੈਃ ਸਦਾ
ਇਹ ਕੰਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪਿੰਯਾਕ ਜਾਂ ਇੰਗੁਦਾ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ ਹੈ; ਤਿਲ ਦੇ ਪਿੰਯਾਕ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਭੋਜਨ ਭਗਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਤਤ੍ਰ ਤੁ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਰ੍ਘ੍ਯਾਵਾਹਨਵਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਸ੍ਵਧਾਂ ਤੁ ਗृਧ੍ਰਾਃ ਕਾਕਾ ਵਾ ਨੈਵ ਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਹਰਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਉਥੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਰਘ ਅਤੇ ਆਵਾਹਨ ਦੀ ਰਸਮ ਛੱਡ ਕੇ; ਗਿੱਧ ਜਾਂ ਕਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਤਤ੍ਤੈਰ੍ਥਿਕਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਤृਪ੍ਤਿਦਂ ਪਰਮ੍। ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਭਕ੍ਤਿਰੇਵਾਤ੍ਰ ਕਾਰਣਮ੍
ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਦਿਲੋਂ ਯਤਨ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਭਗਤੀ ਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੁष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਿਤਰਸ੍ਤੁष੍ਟਾਃ ਕਾਮਾਨ੍ਦਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਤੇ। ਪੁਤ੍ਰਂ ਪੌਤ੍ਰਂ ਧਨਂ ਧਾਨ੍ਯਂ ਕਾਮਾਨ੍ਯਾਨ੍ਮਨਸੇਚ੍ਛਤਿ
ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪਿਤਰ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤ, ਧਨ, ਅਨਾਜ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਚਾਹਤ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚਾਰਾਧਿਤੋ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਨृਣਾਂ ਪ੍ਰੀਤਃ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਅਕਾਲੇਪ੍ਯਥ ਕਾਲੇ ਵਾ ਤੀਰ੍ਥੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸਦਾ ਨਰੈਃ
ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਚਾਹੇ ਸਮਾਂ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੈਰੇਵ ਸਦਾ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪਿਤृਤਰ੍ਪਣਮ੍। ਪਿਂਡਦਾਨਂ ਚ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਚਾਤਿਵਲ੍ਲਭਮ੍
ਜਦੋਂ ਵੀ ਮੌਕਾ ਮਿਲੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਨਾਨ ਕਰਨਾ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਪਿਤਰੋ ਹਿ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਗੋਤ੍ਰਜਂ ਸਮੁਪਾਗਤਮ੍। ਆਸ਼ਯਾ ਪਰਯਾ ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਕਾਂਕ੍ਸ਼ਂਤਸ੍ਸਲਿਲਂ ਚ ਤੇ
ਪਿਤਰ ਆਪਣੇ ਗੋਤਰੇ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਵੱਡੀ ਆਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਲਮ੍ਬੋ ਨੈਵ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਨੈਵ ਵਿਘ੍ਨਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍। ਅਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾ ਸਨ੍ਤਤਿਸ੍ਤੇषਾਂ ਸਦਾ ਕਾਲਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਕਦੇ ਵੀ ਦੇਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਨੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਟੁੱਟ ਰਹੇਗੀ।
ਪਿਤਰਃ ਪੁਤ੍ਰਦਾਤਾਰਂ ਵृਦ੍ਧਿਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਭਿਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਤੇਨ ਤੇ ਸਨ੍ਤਤਿਚ੍ਛੇਦਂ ਨ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਹਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
ਪਿਤਰ ਪੁੱਤਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਵਧਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਵਲੋਂ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਟੁੱਟ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਅਤਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਪੁਰਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਾ। ਗੁਣੋਤ੍ਤਰਂਤੁਯਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂਦ੍ਵਿਜੈਃਪਿਤृਪਰਾਯਣੈਃ
ਇਸ ਲਈ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਪਹਿਲਾਂ ਸਵਯੰਭੂ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਆਖਿਆ ਸੀ; ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਪਿਤਰ-ਭਗਤ ਦੁਜਾ-ਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੁਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।