ਅਥਵਾ ਯਾ ਕੁਮਾਰੀਣਾਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚ ਭੋਜਨਮ੍। ਤਸ੍ਯਾਃ ਕੁਲੇ ਭਵੇਦ੍ਵਂਧ੍ਯਾ ਨ ਕਦਾਚਿਚ੍ਚ ਦੁਰ੍ਭਗਾ
ਜਾਂ, ਜੇ ਕੋਈ ਕੁਮਾਰੀ ਦੇਵੀਆਂ ਨੂੰ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਵੰਢੀ ਜਾਂ ਅਸੁਭਾਗੀ ਔਰਤ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।
ਨ ਕਨ੍ਯਾ ਜਨਨੀ ਕ੍ਵਾਪਿ ਨ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਯਾ ਨ ਵਲ੍ਲਭਾ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਗ੍ਰੇ ਤੁ ਭੋਜਨਮ੍
ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਕੁੜੀ ਮਾਂ ਤੋਂ ਵੰਢੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ, ਨਾ ਹੀ ਪਤੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ; ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਾਰਤ੍ਰਮੈਹਿਕਂ ਵਾਪਿ ਕਾਮਯਦ੍ਭਿਰ੍ਨਰੈਃ ਸਦਾ। ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਭੀष੍ਮ ਕਟੁਤੈਲਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਸੰਸਾਰਕ ਜਾਂ ਪਰਲੋਕੀ ਫਲ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਤੇਜ਼ ਤੇਲ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ।
ਨ ਚਾਮ੍ਲਂ ਨ ਚ ਵੈ ਕ੍ਸ਼ਾਰਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਭੋਜ੍ਯਂ ਕਦਾਚਨ। ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਪਂਚਪ੍ਰਕਾਰਂ ਚ ਰਸੈਃ ਸਰ੍ਵੈਸ੍ਸੁਸਂਸ੍ਕृਤਮ੍
ਕਦੇ ਵੀ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਖੱਟਾ ਜਾਂ ਖਾਰਾ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਭੋਜਨ ਪੰਜ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸਵਾਦਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਘृਤਪੂਰ੍ਯਃ ਸੁਪਕ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਬਹੁਕ੍ਸ਼ੀਰਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਸ਼ਿਖਰਿਣੀ ਤਥਾ ਪੇਯਾ ਦਧਿਕ੍ਸ਼ੀਰਸਮਨ੍ਵਿਤਾ
ਉਸ ਵਿੱਚ ਘੀ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਦੂਧ ਵਾਫ਼ਰ ਹੋਵੇ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਖਰਿਨੀ ਅਤੇ ਦਹੀਂ-ਦੂਧ ਵਾਲੀਆਂ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹੋਣ।
ਆਹ੍ਲਾਦਕਾਰਿਣੀ ਪੁਂਸਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਚਾਤੀਵ ਵਲ੍ਲਭਾ। ਧਨਧਾਨ੍ਯਾਂ ਜਨੋਪੇਤਂ ਨਾਰੀਣਾਂ ਚ ਸ਼ਤਾਕੁਲਮ੍
ਇਹ ਭੋਜਨ ਮਰਦਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਖਾਸ ਪਿਆਰਾ ਹੋਵੇ; ਘਰ ਵਿੱਚ ਧਨ-ਧਾਨ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸੈਂਕੜੇ ਹੋਣ।
ਪੂਪਕਂ ਸ਼ष੍ਕੁਲਂ ਤਸ੍ਯਾਂ ਜਾਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਨ ਜ੍ਵਰੋ ਨ ਚ ਸਂਤਾਪੋ ਨ ਦੁਃਖਂ ਨ ਵਿਯੋਗਿਤਾ
ਪੂਪ ਅਤੇ ਸ਼ਸ਼ਕੁਲਾ ਉੱਥੇ ਬਣਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਨਾ ਤਾਪ, ਨਾ ਦੁੱਖ, ਨਾ ਵਿਛੋੜਾ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਬਿਮਾਰੀ ਹੋਵੇ।
ਅਸੌ ਤਾਰਯਤੇ ਸ੍ਵਾਨਾਂ ਕੁਲਾਨਾਮੇਕਵਿਂਸ਼ਤਿਂ। ਬਂਧੁਭਿਸ਼੍ਚ ਸੁਤੈਸ਼੍ਚੈਵ ਦਾਸੀਦਾਸੈਰਨਂਤਕੈਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਇਕਵੀਹ ਪੀੜੀਆਂ ਨੂੰ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਦਾਸ-ਦਾਸੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਤਾਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਪੂਰਿਤਂ ਚ ਕੁਲਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੂਰਿਕਾਂ ਯਾ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ। ਏਧਤੇ ਚ ਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਜੋ ਔਰਤ ਪੂਰੀਕਾ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਲਾਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੌਤਿਆਂ ਦੀ ਵਾਧੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਕੁਲਂ ਚ ਸਕਲਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ष੍ਕੁਲਂ ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ। ਪੁਤ੍ਰਿਣ੍ਯੋ ਵੈ ਦੁਹਿਤਰੋ ਬਂਧੁਭਿਃ ਸਹਿਤਂ ਕੁਲਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਸਾਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਸ਼ਸ਼ਕੁਲਾ ਭੋਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਧੀਆਂ ਤੇ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਿਖਰਿਣੀਪ੍ਰਦਾਤ੍ਰੀਣਾਂ ਯੁਵਤੀਨਾਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਮੋਦਤੇ ਤੁ ਕੁਲਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਪ੍ਰਪੂਰਿਤਮ੍
ਜਿਹੜੀਆਂ ਨੌਜਵਾਨ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਸ਼ਿਖਰੀਣੀ ਭੋਗ ਦਿੰਦੀ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮੋਦਕਾਨਾਂ ਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਏਵਮਾਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ। ਏਤਦੇਵ ਤੁ ਗੌਰੀਣਾਂ ਭੋਜਨਂ ਹਰ ਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਮੋਦਕ ਭੋਗ ਦੇਣ ਬਾਰੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਇਹੀ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹੀ ਗੌਰੀ ਦਾ ਭੋਜਨ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਭਗਾ ਪੁਤ੍ਰਿਣੀ ਸਾਧ੍ਵੀ ਧਨऋਦ੍ਧਿਸਮਨ੍ਵਿਤਾ। ਸਹਸ੍ਰਭੋਜਿਨੀ ਸ਼ਂਭੋ ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਸੁਭਾਗੀ, ਪੁੱਤਰ ਵਾਲੀ, ਚੰਗੀ, ਧਨ ਤੇ ਰੁੱਦੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਪੂਪਾਨਿ ਚੈਵ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਕृਤਾਨਿ ਮਧੁਰਾਣਿ ਚ। ਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਰਸਪ੍ਰਧਾਨਂ ਚ ਗੁਡਖਂਡਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਅਤੇ ਉਹ ਭਾਗਵਤੀ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਤੇ ਚੰਗੀ ਬਣੀਆਂ ਪੂਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਗੂਰ ਦਾ ਰਸ ਮੁੱਖ ਹੈ ਅਤੇ ਗੁੜ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਹਨ,
ਸ਼ਾਰਦੇਨ ਤੁ ਧਾਨ੍ਯੇਨ ਕृਤ੍ਵਾ ਖਂਡਂ ਵਿਮਿਸ਼੍ਰਿਤਤ੍। ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਚੈਵ ਤੁ ਪੇਯਾਨਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਚ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨਾਮ੍
ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ, ਟੁਕੜੇ ਮਿਲਾ ਕੇ ਬਣਾਈਆਂ, ਇਹ ਪੀਣ ਤੇ ਖਾਣ ਲਈ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਹਨ।
ਇਹ ਚਾਵਿਕਵਾਸਾਂਸਿ ਵਰ੍षਾਯੋਗ੍ਯਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਯਾਨਿਯਾਨਿ ਚ ਪੇਯਾਨਿ ਤਾਨਿ ਯੋਗ੍ਯਾਨਿ ਦਾਪਯੇਤ੍
ਇੱਥੇ, ਵਰਖਾ ਰੁੱਤ ਲਈ ਉਚਿਤ ਉਨ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਜੋ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਠੀਕ ਹਨ, ਉਹ ਦਾਨ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪ੍ਰਤਿਪੂਜ੍ਯ ਵਿਧਾਨੇਨ ਵਸੁਦਾਨੈਃ ਸਕਂਚੁਕੈਃ। ਕੁਂਕੁਮੇਨਾਨੁਲਿਪ੍ਤਾਂਗ੍ਯਃ ਸ੍ਰਗ੍ਦਾਮਭਿਰਲਂਕृਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਧਨ ਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕਰਕੇ, ਕੇਸਰ ਲਗਾ ਕੇ ਅਤੇ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ,
ਦਤ੍ਵਾ ਤੂਪਾਨਹਾਵਙ੍ਘ੍ਰ੍ਯੋਰ੍ਨਾਰਿਕੇਲਂ ਕਰੇ ਤਥਾ। ਅਕ੍ਸ਼੍ਣੋਸ਼੍ਚੈਵਾਂਜਨਂ ਦਤ੍ਵਾ ਸਿਂਦੂਰਂ ਚੈਵ ਮਸ੍ਤਕੇ
ਪੈਰਾਂ ਲਈ ਜੁੱਤੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਨਾਰੀਅਲ, ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਕਾਜਲ ਅਤੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਸਿੰਦੂਰ ਦੇ ਕੇ,
ਗੁਡਂ ਫਲਾਨਿ ਹृਦ੍ਯਾਨਿ ਵਾਂਛਿਤਾਨਿ ਮृਦੂਨਿ ਚ। ਹਸ੍ਤੇ ਦਤ੍ਵਾ ਸਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਵਿਸਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਗੁੜ, ਚੰਗੇ ਫਲ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਮਿੱਠਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੋਵੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪਾਤਰ ਸਮੇਤ ਦੇ ਕੇ, ਨਮ ਸਕੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵਿਦਾ ਕਰੇ।
ਸ੍ਵਯਂ ਭੁਂਜੀਤ ਵੈ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸਬਂਧੁਰ੍ਬਾਲਕੈਃ ਸਹ। ਅਥਵਾ ਨੈਵ ਸਂਪਤ੍ਤਿਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਦਾਨਂ ਚ ਭਾਜਨਮ੍1.34.
ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਾਂ ਜੇ ਵਾਧੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤੀਰਥ ਉੱਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਵੀ ਠੀਕ ਹੈ।
ਗृਹੇ ਗਤਃ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਹृष੍ਟੋ ਦੇਵ ਪ੍ਰਸੀਦ ਮੇ। ਏਵਮੇਵ ਪਿਤॄਣਾਂ ਚ ਆਗਤ੍ਯ ਸ੍ਵੀਯ ਮਂਦਿਰੇ
ਘਰ ਆ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ — ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਆ ਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਿਂਡਪ੍ਰਦਾਨਪੂਰ੍ਵਂ ਤੁ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿਧਾਨਤਃ। ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਤृਪ੍ਤਾ ਭਵਂਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਦਿਨਮ੍
ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦਿਨ ਲਈ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥਾਦष੍ਟਗੁਣਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ੍ਵਗृਹੇ ਦਦਤਾਂ ਸ਼ਿਵ। ਨ ਚ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਵੈ ਨੀਚਾਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭਿਃ ਕृਤਂ
ਹੇ ਸ਼ਿਵ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਤੀਰਥ ਤੋਂ ਅੱਠ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਪੂਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਨੀਚ ਲੋਕ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤਾ ਸ਼ਰਾਧ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਏਕਾਂਤੇ ਤੁ ਗृਹੇ ਗੁਪ੍ਤੇ ਪਿਤॄਣਾਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਮਿष੍ਯਤੇ। ਨੀਚਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਹਤਂ ਤਚ੍ਚ ਪਿਤॄਨ੍ਨੈਵੋਪਤਿष੍ਠਤਿ
ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੇ ਤੇ ਗੁਪਤ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਨੀਚ ਲੋਕ ਵੇਖ ਲੈਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਗੁਪ੍ਤਂ ਚ ਕਾਰਯੇਤ੍। ਪਿਤॄਣਾਂ ਤृਪ੍ਤਿਦਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਾ
ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸ਼ਰਾਧ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਰੱਖ ਕੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਐਸਾ ਸਵਯੰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ।
ਗੌਰੀਭਕ੍ਤ੍ਯਾਧਿਕਾ ਯਾ ਤੁ ਸ਼ਸ੍ਤਾ ਜ੍ਞਾਤਕ੍ਰਿਯਾ ਤੁ ਸਾ। ਰਾਜਸੀ ਮਨਸਾ ਜ੍ਞਾਤਾ ਜਨਾਨਾਂ ਕੀਰ੍ਤਿਦਾਯਿਨੀ
ਜੋ ਕਰਮ ਗੌਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਮਨ ਵਿੱਚ ਰਾਜਸੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਜ਼ਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਗੁਪ੍ਤਂ ਦਾਨਂ ਸਦਾ ਦੇਯਮਾਤ੍ਮਨੋ ਹਿਤਮਿਚ੍ਛਤਾ। ਪਕ੍ਵਾਨ੍ਨਂ ਦृਸ਼੍ਯਤਾਮੇਤਿ ਦੀਯਮਾਨਂ ਜਨੈਰ੍ਭੁਵਿ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਨ ਚੁੱਪਚਾਪ ਦੇਵੇ; ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦृਸ਼੍ਯਮਾਨਂ ਤੁ ਤਤ੍ਤੁष੍ਟ੍ਯੈ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਨੇਹ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍। ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਭੋਜਿਤੇ ਵਿਪ੍ਰੇ ਕੋਟਿਰ੍ਭਵਤਿ ਭੋਜਿਤਾ
ਜੋ ਭੋਜਨ ਸਾਰਵਜਨਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਰਜ਼ਾ ਲਈ ਹੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਮਕਸਦ ਲਈ ਨਹੀਂ; ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਹੋਇਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭਵਨੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਦੇਹਃ ਸਤ੍ਯਂ ਪੌਰਾਣਿਕਂ ਵਚਃ। ਤੀਰ੍ਥੇ ਤੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਨੈਵ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ੇਤ ਕਥਂਚਨ
ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਹੈ; ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਜਾਂਚ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਅਨ੍ਨਾਰ੍ਥਿਨਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਭੋਜ੍ਯਂ ਤਂ ਮਨੁਰਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸਕ੍ਤੁਭਿਃ ਪਿਂਡਦਾਨਂ ਚ ਸਂਯਾਵੈਃ ਪਾਯਸੇਨ ਵਾ
ਮਨੂ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਭੋਜਨ ਦੀ ਲੋੜ ਵਾਲਾ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਸਤੂ, ਪਿੰਡ, ਸੰਯਾਵਾ ਜਾਂ ਖੀਰ ਹੋਵੇ।