ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨਾਸ਼ਮਾਯਾਤਿ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ। ਯਸ੍ਤ੍ਵੇਤਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਗਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਪਸ਼੍ਯਤੇ ਨਰਃ
ਉਹ ਸਾਰਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ—
ਭਵਤੇ ਮੋਕ੍ਸ਼ਭਾਗੀ ਚ ਯਤ੍ਰਾਹਂ ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਪੁष੍ਪੋਪਹਾਰੈਰ੍ਧੂਪੈਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਚ ਤਰ੍ਪਣੈਃ
ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਉੱਥੇ ਉਹ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਫੁੱਲਾਂ, ਧੂਪ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਨਾਲ—
ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਚ ਸ੍ਥਿਰੇਣਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਚਾਗ੍ਰ੍ਯਮਂਤੇ ਮੋਕ੍ਸ਼ਫਲਂ ਤਥਾ
ਅਟੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਜਲਦੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਪੁੰਨ ਫਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਤੇ ਆਖਰ ਵਿਚ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਤ੍ਕਾਲਂ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ। ਪੁਨਃ ਸृष੍ਟੌ ਭਵੇਦ੍ਦੇਵੋ ਵੈਰਾਜਾਨਾਂ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਉੱਥੇ ਟਿਕਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਨਵੀਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿਚ ਵੈਰਾਜਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਦੇਵਤਾ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿ ਪਾਪਾਨਿ ਇਹਲੋਕੇ ਕृਤਾਨ੍ਯਪਿ। ਅਕਾਮਤਃ ਕਾਮਤੋ ਵਾ ਤਾਨਿ ਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਬ੍ਰਹਮਹਤਿਆ ਵਰਗੇ ਪਾਪ, ਚਾਹੇ ਇੱਥੇ ਜਾਣ-ਬੁਝ ਕੇ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣੇ ਹੋਏ ਹੋਣ, ਉਹ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਹਲੋਕੇ ਦਰਿਦ੍ਰੋ ਯੋ ਭ੍ਰष੍ਟਰਾਜ੍ਯੋਥਵਾ ਪੁਨਃ। ਸ੍ਥਾਨੇष੍ਵੇਤੇषੁ ਵੈ ਗਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਸਮਾਧਿਨਾ
ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਗਰੀਬ ਹੈ ਜਾਂ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਗੁਆ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਸਮਾਧੀ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ—
ਕृਤ੍ਵਾ ਪੂਜੋਪਹਾਰਂ ਚ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਪਿਤृਤਰ੍ਪਣਮ੍। ਕृਤ੍ਵਾ ਪਿਂਡਪ੍ਰਦਾਨਂ ਚ ਸੋਚਿਰਾਦ੍ਦੁਃਖਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਪੂਜਾ, ਭੇਟ, ਇਸ਼ਨਾਨ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕਚ੍ਛਤ੍ਰੋ ਭਵੇਦ੍ਰਾਜਾ ਸਤ੍ਯਮੇਤਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਇਹ ਰਾਜ੍ਯਾਨਿ ਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਧਨਂ ਧਾਨ੍ਯਂ ਵਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਉਹ ਇਕ ਛਤਰ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਇੱਥੇ ਰਾਜ, ਸੁਭਾਗ, ਧਨ, ਅਨਾਜ ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ—
ਭਵਂਤਿ ਵਿਵਿਧਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਯੈਰ੍ਯਾਤ੍ਰਾ ਪੁष੍ਕਰੇ ਕृਤਾ। ਇਦਂ ਯਾਤ੍ਰਾਵਿਧਾਨਂ ਯਃ ਕੁਰੁਤੇ ਕਾਰਯੇਤ ਵਾ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਖ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ; ਜੋ ਇਹ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਸ਼ृਣੋਤਿ ਵਾ ਸ ਪਾਪੈਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵੈਰੇਵ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ। ਅਗਮ੍ਯਾਗਮਨਂ ਯੇਨ ਕृਤਂ ਜਾਨਾਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਜਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਕੋਈ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਕੋਈ ਅਮਾਨਯ ਕਰਤੂਤ ਕੀਤੀ ਹੈ—
ਬ੍ਰਹ੍ਮਕ੍ਰਿਯਾਯਾ ਲੋਪੇਨ ਬਹੁਵਰ੍षਕृਤੇਨ ਚ। ਯਾਤ੍ਰਾਂ ਚੇਮਾਂ ਸਕृਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਵੇਦਸਂਸ੍ਕਾਰਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਛੱਡ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਸ ਯਾਤਰਾ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਕਰਕੇ ਉਹ ਵੈਦਿਕ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿਮਤ੍ਰ ਬਹੁਨੋਕ੍ਤੇਨ ਇਦਮਸ੍ਤੀਹ ਸ਼ਂਕਰ। ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਤੇਨ ਪਾਪਂ ਚਾਪਿ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਇਸ ਬਾਰੇ ਲੰਬਾ ਕਹਿਣ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ? ਇੱਥੇ ਜੋ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਉਹ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਾਪ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞਫਲੈਸ੍ਤੁਲ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਫਲਪ੍ਰਦਮ੍। ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚੈਵ ਵੇਦਾਨਾਂ ਸਮਾਪ੍ਤਿਸ੍ਤੇਨ ਵੈ ਕृਤਾ
ਇਹ ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਸਭ ਵੈਦਾਂ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯੈਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁष੍ਕਰੇ ਸਂਧ੍ਯਾਂ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਸਮੁਪਾਸਿਤਾ। ਸ੍ਵਪਤ੍ਨੀਹਸ੍ਤਦਤ੍ਤੇਨ ਪੌष੍ਕਰੇਣ ਜਲੇਨ ਤੁ
ਜੋ ਲੋਕ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਦਿੱਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਭृਂਗਾਰੇਣ ਵਰੇਣੈਵ ਮृਣ੍ਮਯੇਨਾਪਿ ਸ਼ਂਕਰ। ਆਨੀਯ ਤਜ੍ਜਲਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਂਧ੍ਯੋਪਾਸ੍ਤਿਰ੍ਦਿਨਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਚਾਹੇ ਲੋਹੇ, ਤਾਮਬੇ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਪਾਤਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਕੇ, ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਸਮਾਧਿਨਾ ਸਮਾਧੇਯਾ ਸਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਪੂਰ੍ਵਿਕਾ। ਤਸ੍ਯਾਂ ਕृਤਾਯਾਂ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਹਰਾਦ੍ਯ ਮੇ
ਇਹ ਉਪਾਸਨਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਦੇ ਪੂਰਵਕ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਹੇ ਹਰਾ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਸੁਣ।
ਤੇਨ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षਾਣਿ ਭਵੇਤ੍ਸਂਧ੍ਯਾ ਸੁਵਂਦਿਤਾ। ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਸ੍ਨਾਨੇ ਦਾਨੇ ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਤਥਾ
ਇਸ ਨਾਲ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਬਾਰ੍ਹਾ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਤੇ ਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਆਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦੇ ਫਲ ਤੋਂ ਦੱਸ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਉਪਵਾਸੇਪ੍ਯਨਂਤਂ ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਮਯਾਨਘ। ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾਃ ਪੁਰਤੋ ਯਸ੍ਤੁ ਦਂਪਤ੍ਯੋਰ੍ਭੋਜਨਂ ਦਦੇਤ੍
ਉਪਵਾਸ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅੰਤਹੀਨ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਖੁਦ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ; ਅਤੇ ਜੋ ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੋ ਜੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਤੇਨਾਹਂ ਭੋਜਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਭਵਾਮੀਹ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਭੋਜਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਭੋਜਿਤਸ੍ਤੇਨ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਉਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਅਤੇ ਜੋ ਦੂਜੇ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਕੇਸ਼ਵ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸਹਾਯੋ ਵਰਦੋ ਵਰਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ। ਉਮਾਸਹਾਯਸ੍ਤਾਰ੍ਤੀਯੇ ਭੋਜਿਤੋਸਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਰਦਾਤਾ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦੇ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੇ ਤੀਜਾ ਜੋੜਾ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਅਥਵਾ ਯਾ ਕੁਮਾਰੀਣਾਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚ ਭੋਜਨਮ੍। ਤਸ੍ਯਾਃ ਕੁਲੇ ਭਵੇਦ੍ਵਂਧ੍ਯਾ ਨ ਕਦਾਚਿਚ੍ਚ ਦੁਰ੍ਭਗਾ
ਜਾਂ, ਜੇ ਕੋਈ ਕੁਮਾਰੀ ਦੇਵੀਆਂ ਨੂੰ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਵੰਢੀ ਜਾਂ ਅਸੁਭਾਗੀ ਔਰਤ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।
ਨ ਕਨ੍ਯਾ ਜਨਨੀ ਕ੍ਵਾਪਿ ਨ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਯਾ ਨ ਵਲ੍ਲਭਾ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਗ੍ਰੇ ਤੁ ਭੋਜਨਮ੍
ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਕੁੜੀ ਮਾਂ ਤੋਂ ਵੰਢੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ, ਨਾ ਹੀ ਪਤੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ; ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਾਰਤ੍ਰਮੈਹਿਕਂ ਵਾਪਿ ਕਾਮਯਦ੍ਭਿਰ੍ਨਰੈਃ ਸਦਾ। ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਭੀष੍ਮ ਕਟੁਤੈਲਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਸੰਸਾਰਕ ਜਾਂ ਪਰਲੋਕੀ ਫਲ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਤੇਜ਼ ਤੇਲ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ।
ਨ ਚਾਮ੍ਲਂ ਨ ਚ ਵੈ ਕ੍ਸ਼ਾਰਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਭੋਜ੍ਯਂ ਕਦਾਚਨ। ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਪਂਚਪ੍ਰਕਾਰਂ ਚ ਰਸੈਃ ਸਰ੍ਵੈਸ੍ਸੁਸਂਸ੍ਕृਤਮ੍
ਕਦੇ ਵੀ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਖੱਟਾ ਜਾਂ ਖਾਰਾ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਭੋਜਨ ਪੰਜ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸਵਾਦਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਘृਤਪੂਰ੍ਯਃ ਸੁਪਕ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਬਹੁਕ੍ਸ਼ੀਰਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਸ਼ਿਖਰਿਣੀ ਤਥਾ ਪੇਯਾ ਦਧਿਕ੍ਸ਼ੀਰਸਮਨ੍ਵਿਤਾ
ਉਸ ਵਿੱਚ ਘੀ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਦੂਧ ਵਾਫ਼ਰ ਹੋਵੇ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਖਰਿਨੀ ਅਤੇ ਦਹੀਂ-ਦੂਧ ਵਾਲੀਆਂ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹੋਣ।
ਆਹ੍ਲਾਦਕਾਰਿਣੀ ਪੁਂਸਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਚਾਤੀਵ ਵਲ੍ਲਭਾ। ਧਨਧਾਨ੍ਯਾਂ ਜਨੋਪੇਤਂ ਨਾਰੀਣਾਂ ਚ ਸ਼ਤਾਕੁਲਮ੍
ਇਹ ਭੋਜਨ ਮਰਦਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਖਾਸ ਪਿਆਰਾ ਹੋਵੇ; ਘਰ ਵਿੱਚ ਧਨ-ਧਾਨ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸੈਂਕੜੇ ਹੋਣ।
ਪੂਪਕਂ ਸ਼ष੍ਕੁਲਂ ਤਸ੍ਯਾਂ ਜਾਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਨ ਜ੍ਵਰੋ ਨ ਚ ਸਂਤਾਪੋ ਨ ਦੁਃਖਂ ਨ ਵਿਯੋਗਿਤਾ
ਪੂਪ ਅਤੇ ਸ਼ਸ਼ਕੁਲਾ ਉੱਥੇ ਬਣਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਨਾ ਤਾਪ, ਨਾ ਦੁੱਖ, ਨਾ ਵਿਛੋੜਾ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਬਿਮਾਰੀ ਹੋਵੇ।
ਅਸੌ ਤਾਰਯਤੇ ਸ੍ਵਾਨਾਂ ਕੁਲਾਨਾਮੇਕਵਿਂਸ਼ਤਿਂ। ਬਂਧੁਭਿਸ਼੍ਚ ਸੁਤੈਸ਼੍ਚੈਵ ਦਾਸੀਦਾਸੈਰਨਂਤਕੈਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਇਕਵੀਹ ਪੀੜੀਆਂ ਨੂੰ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਦਾਸ-ਦਾਸੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਤਾਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਪੂਰਿਤਂ ਚ ਕੁਲਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੂਰਿਕਾਂ ਯਾ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ। ਏਧਤੇ ਚ ਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਜੋ ਔਰਤ ਪੂਰੀਕਾ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਲਾਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੌਤਿਆਂ ਦੀ ਵਾਧੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਕੁਲਂ ਚ ਸਕਲਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ष੍ਕੁਲਂ ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ। ਪੁਤ੍ਰਿਣ੍ਯੋ ਵੈ ਦੁਹਿਤਰੋ ਬਂਧੁਭਿਃ ਸਹਿਤਂ ਕੁਲਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਸਾਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਸ਼ਸ਼ਕੁਲਾ ਭੋਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਧੀਆਂ ਤੇ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।