ਇਂਦ੍ਰਪੁਰ੍ਯਾਂ ਦੇਵਨਾਥੋ ਦ੍ਯੂਤਪਾਯਾਂ ਪੁਰਂਦਰਃ। ਹਂਸਵਾਹਸ੍ਤੁ ਲਂਬਾਯਾਂ ਚਂਡਾਯਾਂ ਗਰੁਡਪ੍ਰਿਯਃ
ਇੰਦ੍ਰਪੁਰ ਵਿੱਚ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਦਯੂਤਪਾ ਵਿੱਚ ਪੁਰੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਲੰਬਾ ਵਿੱਚ ਹੰਸ-ਸਵਾਰੀ ਹੈ, ਚੰਡਾ ਵਿੱਚ ਗਰੁੜ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਮਹੋਦਯੇ ਮਹਾਯਜ੍ਞਃ ਸੁਯਜ੍ਞੋ ਯਜ੍ਞਕੇਤਨੇ। ਸਿਦ੍ਧਿਸ੍ਮਰੇ ਪਦ੍ਮਵਰ੍ਣਃ ਵਿਭਾਯਾਂ ਪਦ੍ਮਬੋਧਨਃ
ਮਹੋਦਯਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਹੈ, ਸੁਯਜਨ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਯਜਨ ਹੈ। ਯਜਨਕੇਤਨ ਵਿੱਚ ਯਜਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੈ, ਸਿੱਧਿਸਮਰ ਵਿੱਚ ਕਮਲ-ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਵਿਭਾ ਵਿੱਚ ਕਮਲ-ਜਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਦਾਰੁਵਨੇ ਲਿਂਗਂ ਮਹਾਪਤ੍ਤੌ ਵਿਨਾਯਕਃ। ਤ੍ਰ੍ਯਂਬਕੋ ਮਾਤृਕਾਸ੍ਥਾਨੇ ਅਲਕਾਯਾਂ ਕੁਲਾਧਿਪਃ
ਦੇਵਦਾਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਲਿੰਗ ਹੈ; ਮਹਾਪੱਟਾ ਵਿਚ ਵਿਨਾਯਕ; ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਵਿਚ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ; ਅਲਕਾ ਵਿਚ ਕੁਲ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ।
ਤ੍ਰਿਕੂਟੇ ਚੈਵ ਗੋਨਰ੍ਦਃ ਪਾਤਾਲੇ ਵਾਸੁਕਿਸ੍ਤਥਾ। ਪਦ੍ਮਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਕੇਦਾਰੇ ਕੂष੍ਮਾਂਡੇ ਸੁਰਤਪ੍ਰਿਯਃ
ਤ੍ਰਿਕੂਟ ਵਿਚ ਗੋਨਰਦ ਹੈ; ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਵਾਸੁਕੀ; ਕੇਦਾਰ ਵਿਚ ਪਦਮਾਧਿਕਸ਼; ਕੁਸ਼ਮਾਂਡ ਵਿਚ ਸੁਰਤਾ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਹਨ।
ਕੁਂਡਵਾਪ੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਭਾਂਗਸ੍ਤੁ ਸਾਰਣ੍ਯਾਂ ਤਕ੍ਸ਼ਕਸ੍ਤਥਾ। ਅਕ੍ਸ਼ੋਟੇ ਪਾਪਹਾ ਚੈਵ ਅਂਬਿਕਾਯਾਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਕੁੰਡਵਾਪੀ ਵਿਚ ਸ਼ੁਭਾਂਗ ਹੈ; ਸਾਰਣਿਆ ਵਿਚ ਤਕਸ਼ਕ; ਅਕਸ਼ੋਟ ਵਿਚ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਅੰਬਿਕਾ ਵਿਚ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਹੈ।
ਵਰਦਾਯਾਂ ਮਹਾਵੀਰਃ ਕਾਂਤਾਰੇ ਦੁਰ੍ਗਨਾਸ਼ਨਃ। ਅਨਂਤਸ਼੍ਚੈਵ ਪਰ੍ਣਾਟੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਯਾਂ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਵਰਦਾ ਵਿਚ ਮਹਾਵੀਰ ਹੈ; ਕਾਂਤਾਰ ਵਿਚ ਕਿਲਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਪਰਣਾਟ ਵਿਚ ਅਨੰਤ; ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾ ਵਿਚ ਦਿਵਾਕਰ ਹੈ।
ਵਿਰਾਜਾਯਾਂ ਪਦ੍ਮਨਾਭਃ ਸ੍ਵਰੁਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਵृਕਸ੍ਥਲੇ। ਮਾਰ੍ਕਂਡੋ ਵਟਕੇ ਚੈਵ ਵਾਹਿਨ੍ਯਾਂ ਮृਗਕੇਤਨਃ
ਵਿਰਾਜਾ ਵਿਚ ਪਦਮਨਾਭ ਹੈ; ਵ੍ਰਕਸਥਲ ਵਿਚ ਸਵਰੁਦ੍ਰ; ਵਟਕ ਵਿਚ ਮਾਰਕੰਡ; ਵਾਹਿਨੀ ਵਿਚ ਮ੍ਰਿਗਕੇਤਨ ਹੈ।
ਪਦ੍ਮਾਵਤ੍ਯਾਂ ਪਦ੍ਮਗृਹੋ ਗਗਨੇ ਪਦ੍ਮਕੇਤਨਃ। ਅष੍ਟੋਤ੍ਤਰਂ ਸ੍ਥਾਨਸ਼ਤਂ ਮਯਾ ਤੇ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਪਦਮਾਵਤੀ ਵਿਚ ਪਦਮਗ੍ਰਹ ਹੈ; ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਪਦਮਕੇਤਨ; ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਅਠਠ (੧੦੮) ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ਰ ਵੈ ਮਮ ਸਾਂਨਿਧ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਸਂਧ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਂਤਕ। ਏਤੇषਾਮਪਿ ਯਸ੍ਤ੍ਵੇਕਂ ਪਸ਼੍ਯਤੇ ਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍ਨਰਃ
ਜਿੱਥੇ ਮੇਰੀ ਹਾਜਰੀ ਹੈ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਂਤਕ, ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ — ਜੇ ਕੋਈ ਭਗਤ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਥਾਂ ਵੀ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—
ਸ੍ਥਾਨਂ ਸੁਵਿਰਜਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਮੋਦਤੇ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਃ ਸਮਾਃ। ਮਾਨਸਂ ਵਾਚਿਕਂ ਚੈਵ ਕਾਯਿਕਂ ਯਚ੍ਚ ਦੁष੍ਕृਤਮ੍
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਅਣਗਿਣਤ ਸਮਿਆਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਮਨ, ਬੋਲ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਕੋਈ ਵੀ ਪਾਪ—
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨਾਸ਼ਮਾਯਾਤਿ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ। ਯਸ੍ਤ੍ਵੇਤਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਗਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਪਸ਼੍ਯਤੇ ਨਰਃ
ਉਹ ਸਾਰਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ—
ਭਵਤੇ ਮੋਕ੍ਸ਼ਭਾਗੀ ਚ ਯਤ੍ਰਾਹਂ ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਪੁष੍ਪੋਪਹਾਰੈਰ੍ਧੂਪੈਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਚ ਤਰ੍ਪਣੈਃ
ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਉੱਥੇ ਉਹ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਫੁੱਲਾਂ, ਧੂਪ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਨਾਲ—
ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਚ ਸ੍ਥਿਰੇਣਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਚਾਗ੍ਰ੍ਯਮਂਤੇ ਮੋਕ੍ਸ਼ਫਲਂ ਤਥਾ
ਅਟੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਜਲਦੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਪੁੰਨ ਫਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਤੇ ਆਖਰ ਵਿਚ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਤ੍ਕਾਲਂ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ। ਪੁਨਃ ਸृष੍ਟੌ ਭਵੇਦ੍ਦੇਵੋ ਵੈਰਾਜਾਨਾਂ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਉੱਥੇ ਟਿਕਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਨਵੀਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿਚ ਵੈਰਾਜਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਦੇਵਤਾ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿ ਪਾਪਾਨਿ ਇਹਲੋਕੇ ਕृਤਾਨ੍ਯਪਿ। ਅਕਾਮਤਃ ਕਾਮਤੋ ਵਾ ਤਾਨਿ ਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਬ੍ਰਹਮਹਤਿਆ ਵਰਗੇ ਪਾਪ, ਚਾਹੇ ਇੱਥੇ ਜਾਣ-ਬੁਝ ਕੇ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣੇ ਹੋਏ ਹੋਣ, ਉਹ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਹਲੋਕੇ ਦਰਿਦ੍ਰੋ ਯੋ ਭ੍ਰष੍ਟਰਾਜ੍ਯੋਥਵਾ ਪੁਨਃ। ਸ੍ਥਾਨੇष੍ਵੇਤੇषੁ ਵੈ ਗਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਸਮਾਧਿਨਾ
ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਗਰੀਬ ਹੈ ਜਾਂ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਗੁਆ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਸਮਾਧੀ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ—
ਕृਤ੍ਵਾ ਪੂਜੋਪਹਾਰਂ ਚ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਪਿਤृਤਰ੍ਪਣਮ੍। ਕृਤ੍ਵਾ ਪਿਂਡਪ੍ਰਦਾਨਂ ਚ ਸੋਚਿਰਾਦ੍ਦੁਃਖਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਪੂਜਾ, ਭੇਟ, ਇਸ਼ਨਾਨ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕਚ੍ਛਤ੍ਰੋ ਭਵੇਦ੍ਰਾਜਾ ਸਤ੍ਯਮੇਤਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਇਹ ਰਾਜ੍ਯਾਨਿ ਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਧਨਂ ਧਾਨ੍ਯਂ ਵਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਉਹ ਇਕ ਛਤਰ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਇੱਥੇ ਰਾਜ, ਸੁਭਾਗ, ਧਨ, ਅਨਾਜ ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ—
ਭਵਂਤਿ ਵਿਵਿਧਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਯੈਰ੍ਯਾਤ੍ਰਾ ਪੁष੍ਕਰੇ ਕृਤਾ। ਇਦਂ ਯਾਤ੍ਰਾਵਿਧਾਨਂ ਯਃ ਕੁਰੁਤੇ ਕਾਰਯੇਤ ਵਾ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਖ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ; ਜੋ ਇਹ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਸ਼ृਣੋਤਿ ਵਾ ਸ ਪਾਪੈਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵੈਰੇਵ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ। ਅਗਮ੍ਯਾਗਮਨਂ ਯੇਨ ਕृਤਂ ਜਾਨਾਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਜਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਕੋਈ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਕੋਈ ਅਮਾਨਯ ਕਰਤੂਤ ਕੀਤੀ ਹੈ—
ਬ੍ਰਹ੍ਮਕ੍ਰਿਯਾਯਾ ਲੋਪੇਨ ਬਹੁਵਰ੍षਕृਤੇਨ ਚ। ਯਾਤ੍ਰਾਂ ਚੇਮਾਂ ਸਕृਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਵੇਦਸਂਸ੍ਕਾਰਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਛੱਡ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਸ ਯਾਤਰਾ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਕਰਕੇ ਉਹ ਵੈਦਿਕ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿਮਤ੍ਰ ਬਹੁਨੋਕ੍ਤੇਨ ਇਦਮਸ੍ਤੀਹ ਸ਼ਂਕਰ। ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਤੇਨ ਪਾਪਂ ਚਾਪਿ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਇਸ ਬਾਰੇ ਲੰਬਾ ਕਹਿਣ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ? ਇੱਥੇ ਜੋ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਉਹ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਾਪ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞਫਲੈਸ੍ਤੁਲ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਫਲਪ੍ਰਦਮ੍। ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚੈਵ ਵੇਦਾਨਾਂ ਸਮਾਪ੍ਤਿਸ੍ਤੇਨ ਵੈ ਕृਤਾ
ਇਹ ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਸਭ ਵੈਦਾਂ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯੈਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁष੍ਕਰੇ ਸਂਧ੍ਯਾਂ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਸਮੁਪਾਸਿਤਾ। ਸ੍ਵਪਤ੍ਨੀਹਸ੍ਤਦਤ੍ਤੇਨ ਪੌष੍ਕਰੇਣ ਜਲੇਨ ਤੁ
ਜੋ ਲੋਕ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਦਿੱਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਭृਂਗਾਰੇਣ ਵਰੇਣੈਵ ਮृਣ੍ਮਯੇਨਾਪਿ ਸ਼ਂਕਰ। ਆਨੀਯ ਤਜ੍ਜਲਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਂਧ੍ਯੋਪਾਸ੍ਤਿਰ੍ਦਿਨਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਚਾਹੇ ਲੋਹੇ, ਤਾਮਬੇ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਪਾਤਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਕੇ, ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਸਮਾਧਿਨਾ ਸਮਾਧੇਯਾ ਸਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਪੂਰ੍ਵਿਕਾ। ਤਸ੍ਯਾਂ ਕृਤਾਯਾਂ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਹਰਾਦ੍ਯ ਮੇ
ਇਹ ਉਪਾਸਨਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਦੇ ਪੂਰਵਕ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਹੇ ਹਰਾ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਸੁਣ।
ਤੇਨ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षਾਣਿ ਭਵੇਤ੍ਸਂਧ੍ਯਾ ਸੁਵਂਦਿਤਾ। ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਸ੍ਨਾਨੇ ਦਾਨੇ ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਤਥਾ
ਇਸ ਨਾਲ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਬਾਰ੍ਹਾ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਤੇ ਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਆਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦੇ ਫਲ ਤੋਂ ਦੱਸ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਉਪਵਾਸੇਪ੍ਯਨਂਤਂ ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਮਯਾਨਘ। ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾਃ ਪੁਰਤੋ ਯਸ੍ਤੁ ਦਂਪਤ੍ਯੋਰ੍ਭੋਜਨਂ ਦਦੇਤ੍
ਉਪਵਾਸ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅੰਤਹੀਨ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਖੁਦ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ; ਅਤੇ ਜੋ ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੋ ਜੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਤੇਨਾਹਂ ਭੋਜਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਭਵਾਮੀਹ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਭੋਜਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਭੋਜਿਤਸ੍ਤੇਨ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਉਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਅਤੇ ਜੋ ਦੂਜੇ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਕੇਸ਼ਵ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸਹਾਯੋ ਵਰਦੋ ਵਰਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ। ਉਮਾਸਹਾਯਸ੍ਤਾਰ੍ਤੀਯੇ ਭੋਜਿਤੋਸਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਰਦਾਤਾ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦੇ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੇ ਤੀਜਾ ਜੋੜਾ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।