ਸਂਸਾਰਚਕ੍ਰਕ੍ਰਮਣੈਰਨੇਕੈਃ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਭਵਾਨ੍ਦੇਵਵਰਾਧਿਦੇਵਃ। ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਵਿਜ੍ਞਾਨਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਸਤ੍ਵੈਰੁਪਾਸ੍ਯਸੇ ਕਿਂ ਪ੍ਰਣਮਾਮ੍ਯਹਂ ਤ੍ਵਾਮ੍
ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਕਈ ਵਾਰੀ ਤੂੰ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਕਿਉਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾ ਕਰਾਂ?
ਏਵਂ ਭਵਂਤਂ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦ੍ਯੋ ਵੇਤ੍ਤ੍ਯਸੌ ਸਰ੍ਵਵਿਦਾਂ ਵਰਿष੍ਠਃ। ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤੇषੁ ਪ੍ਰਸਭਂ ਵਿਵੇਦ੍ਯੋ ਵਿਸ਼ਾਲਮੂਰ੍ਤਿਸ੍ਤ੍ਵਿਹ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਰੂਪਃ
ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਤੂੰ ਜਾਣਨ ਯੋਗ ਹੈਂ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਤੇਰਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੂਪ ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਹੈ।
ਵਾਕ੍ਪਾਣਿਪਾਦੈਰ੍ਵਿਗਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੋਪਿ ਕਥਂ ਭਵਾਨ੍ਵੈ ਸੁਗਤਿਸ੍ਸੁਕਰ੍ਮਾ। ਸਂਸਾਰਬਂਧੇ ਨਿਹਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯੋਪਿ ਪੁਨਃ ਕਥਂ ਦੇਵਵਰੋਸਿ ਵੇਦ੍ਯਃ
ਬੋਲੀ, ਹੱਥ ਜਾਂ ਪੈਰ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਚੰਗਾ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਤੇ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ? ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿਚ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇ?
ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਾਦਮੂਰ੍ਤ੍ਤਂ ਨ ਤੁ ਲਭ੍ਯਤੇ ਪਰਂ ਪਰਂ ਵਪੁਰ੍ਦੇਵਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਭਾਵੈਃ। ਸਂਸਾਰਵਿਚ੍ਛਿਤ੍ਤਿਕਰੈਰ੍ਯਜਦ੍ਭਿਰਤੋਵਸੀਯੇਤ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖ ਤ੍ਵਮ੍
ਜਿਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਰੂਪਧਾਰੀ ਤੇ ਅਰੂਪਧਾਰੀ ਦੋਵੇਂ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ, ਉਹ ਪਰਮ ਰੂਪ ਹੈ। ਹੇ ਚੌਹਾਂ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਪੂਜਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋੜਦੇ ਹਨ।
ਪਰਂ ਨ ਜਾਨਂਤਿ ਯਤੋ ਵਪੁਸ੍ਤੇ ਦੇਵਾਦਯੋਪ੍ਯਦ੍ਭੁਤਰੂਪਧਾਰਿਨ੍। ਵਿਭੋਵਤਾਰੇਗ੍ਰਤਰਂ ਪੁਰਾਣਮਾਰਾਧਯੇਦ੍ਯਤ੍ਕਮਲਾਸਨਸ੍ਥਮ੍
ਤੇਰਾ ਪਰਮ ਰੂਪ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਹੋਰ ਅਜਬ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੈ।
ਨ ਤੇ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸृਜੋਪਿ ਯੋਨਿਮੇਕਾਂਤਤੋ ਵੇਤ੍ਤਿ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਭਾਵਃ। ਪਰਂ ਤ੍ਵਹਂ ਵੇਦ੍ਮਿ ਕਥਂ ਪੁਰਾਣਂ ਭਵਂਤਮਾਦ੍ਯਂ ਤਪਸਾ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਮ੍
ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਵੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਤੇਰੀ ਸੱਚੀ ਹਸਤੀ ਜਾਂ ਤੇਰਾ ਵਿਲੱਖਣ ਸਰੋਤ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਪਰ ਮੈਂ, ਤਪ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਪਰਮ, ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਮੂਲ ਸਤਿ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਪਦ੍ਮਾਸਨੋ ਵੈ ਜਨਕਃ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧ ਏਵਂ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਹ੍ਯਸਕृਤ੍ਪੁਰਾਣਾਤ੍। ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਤੇ ਨਾਥ ਵਿਭੁਂ ਭਵਂਤਂ ਜਾਨਾਤਿ ਨੈਵਂ ਤਪਸਾਵਿਹੀਨਃ
ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਪਿਤਾ ਸਭ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਮਸ਼ਹੂਰੀ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਈ ਹੈ। ਹੇ ਨਾਥ, ਤੈਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਹੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਤਪ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਅਸ੍ਮਾਦृਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਵਰੈਰ੍ਵਿਬੋਧ੍ਯਂ ਤ੍ਵਾਂ ਦੇਵਮੂਰ੍ਖਾਃ ਸ੍ਵਮਤਿਂ ਵਿਭਜ੍ਯ। ਪ੍ਰਬੋਦ੍ਧੁਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਨ ਤੇषੁ ਬੁਦ੍ਧਿਰੁਦਾਰਕੀਰ੍ਤਿष੍ਵਪਿ ਵੇਦਹੀਨਾਃ
ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਵੀ, ਆਪਣੀ ਮਤ ਨੂੰ ਵੰਡ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਵੇਦ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਚੰਗੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਜਨ੍ਮਾਂਤਰੈਰ੍ਵੇਦ ਵਿਵੇਕਬੁਦ੍ਧਿਭਿਰ੍ਭਵੇਦ੍ਯਥਾ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਃ। ਤਲ੍ਲਾਭਲੁਬ੍ਧਸ੍ਯ ਨ ਮਾਨੁषਤ੍ਵਂ ਨ ਦੇਵਗਂਧਰ੍ਵਪਤਿਃ ਸ਼ਿਵਃ ਸ੍ਯਾਤ੍
ਚਾਹੇ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਵੇਦ-ਵਿਵੇਕ ਨਾਲ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਚਾਨਣ ਨਾਲ, ਜੋ ਉਸ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਲਾਲਚੀ ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਬਣਦਾ, ਨਾ ਦੇਵ-ਗੰਧਰਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਨਾ ਹੀ ਸ਼ਿਵ।
ਨ ਵਿष੍ਣੁਰੂਪੋ ਭਗਵਾਨ੍ਸੁਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਃ ਸ੍ਥੂਲੋਸਿ ਦੇਵਃ ਕृਤਕृਤ੍ਯਤਾਯਾਃ। ਸ੍ਥੂਲੋਪਿ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਃ ਸੁਲਭੋਸਿ ਦੇਵ ਤ੍ਵਦ੍ਬਾਹ੍ਯਕृਤ੍ਯਾ ਨਰਕੇਪਤਂਤਿ
ਭਗਵਾਨ ਸਿਰਫ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸੁਖਮ ਰੂਪ ਵਿਚ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਵੀ ਹੈਂ, ਕਾਰਜ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ। ਹੇ ਦੇਵ, ਵੱਡਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਤੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਸੁਖਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ; ਜੋ ਬਾਹਰਲੇ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ।
ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ ਵਾ ਭਵਤਿ ਸ੍ਥਿਤੇਸ੍ਮਿਨ੍ਦਸ੍ਰੇਨ੍ਦੁਵਹ੍ਨ੍ਯਰ੍ਕਮਰੁਨ੍ਮਹੀਭਿਃ। ਤਤ੍ਵੈਃ ਸ੍ਵਰੂਪੈਃ ਸਮਰੂਪਧਾਰਿਭਿਰਾਤ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪੇ ਵਿਤਤ ਸ੍ਵਭਾਵਃ
ਚਾਹੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੇ, ਇੰਦ੍ਰ, ਚੰਦ, ਅੱਗ, ਸੂਰਜ, ਹਵਾ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੁਭਾਵਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਆਪਣੀ ਹਸਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫੈਲੀ ਤੇ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਮੇ ਭਗਵਨ੍ਹ੍ਯਨਂਤ ਜੁषਸ੍ਵ ਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਤਸ਼੍ਚ। ਸਮਾਧਿਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਚੇਤਸਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਭਾਵਭਾਵੈਕਮਨੋਨੁਗਸ੍ਯ
ਹੇ ਅਨੰਤ ਭਗਵਾਨ, ਮੇਰੀ ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਕਬੂਲ ਕਰ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਭਗਤ ਦੀ ਜੋ ਸਮਾਧੀ ਵਿਚ ਲਗਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਹੀ ਚਿੰਤਨ ਵਿਚ ਰਮਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸਦਾ ਹृਦਿਸ੍ਥੋ ਭਗਵਨ੍ਨਮਸ੍ਤੇ ਨਮਾਮਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਗਵਨ੍ਪੁਰਾਣ। ਇਤਿ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਂ ਤਵ ਮੇ ਤਦੀਸ਼ਸ੍ਤਵਂ ਮਯਾ ਸਰ੍ਵਗਤਿਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਹਮੇਸ਼ਾ, ਹੇ ਪੁਰਾਣਾ ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਸਭ ਰਾਹਾਂ ਤੇ ਚਾਨਣ ਆਇਆ।
ਸਂਸਾਰਚਕ੍ਰੇ ਭ੍ਰਮਣਾਦਿਯੁਕ੍ਤਾ ਭੀਤਿਂ ਪੁਨਰ੍ਨਃ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਯਸ੍ਵ
ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਭਟਕਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਨੂੰ ਮੁੜ ਡਰ ਨਾ ਆਉਣ ਦੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ॥ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਰਾਸ਼ਿਸ਼੍ਚ ਕੇਸ਼ਵ। ਦੇਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰਥਮਃ ਪੂਜ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਦਾ ਤ੍ਵਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਤੂੰ ਗਿਆਨ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈਂ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਹਿਲਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਰਹੇਗਾ।
ਨਾਰਾਯਣਾਦਨਂਤਰਂ ਰੁਦ੍ਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਰਿਂਚਨਮ੍। ਤੁष੍ਟਾਵ ਪ੍ਰਣਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਮ੍
ਨਾਰਾਇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰੁਦਰ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਪਹਿਲਾਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ।
ਨਮਃ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਨਮਸ੍ਤੇ ਪਦ੍ਮਜਨ੍ਮਨੇ। ਨਮਃ ਸੁਰਾਸੁਰਗੁਰੋ ਕਾਰਿਣੇ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੇ
ਹੇ ਕਮਲ-ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਪਰਮ-ਆਤਮਾ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਦੇਵੇਸ਼ ਨਮੋ ਵੈ ਮੋਹਨਾਸ਼ਨ। ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਾਭਿਸ੍ਥਿਤਵਤੇ ਕਮਲਾਸਨ ਜਨ੍ਮਨੇ
ਹੇ ਸਭ ਦੇਵਤੇਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਮੋਹ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਨਾਭੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਕਮਲ-ਆਸਨ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋ ਵਿਦ੍ਰੁਮਰਕ੍ਤਾਂਗ ਪਾਣਿਪਲ੍ਲਵਸ਼ੋਭਿਨੇ। ਸ਼ਰਣਂ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨੋਸ੍ਮਿ ਤ੍ਰਾਹਿ ਮਾਂ ਭਵਸਂਸृਤੇਃ
ਹੇ ਲਾਲ ਕੋਰਲ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਨਰਮ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈ।
ਪੂਰ੍ਵਂ ਨੀਲਾਂਬੁਦਾਕਾਰਂ ਕੁਡ੍ਮਲਂ ਤੇ ਪਿਤਾਮਹ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਕ੍ਤਮੁਖਂ ਭੂਯਃ ਪਤ੍ਰਕੇਸਰਸਂਯੁਤਮ੍
ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ, ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਕਮਲ-ਕੁੜਮਲ ਵਰਗਾ ਰੂਪ, ਨੀਲੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ, ਵੇਖਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਤੇਰਾ ਲਾਲ ਚਿਹਰਾ, ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੀ ਵੇਖਿਆ।
ਪਦ੍ਮਂ ਚਾਨੇਕਪਤ੍ਰਾਨ੍ਤਮਸਂਖ੍ਯਾਤਂ ਨਿਰਂਜਨਮ੍। ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤੇਨ ਤ੍ਵਯੈषਾ ਸृष੍ਟਿਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤਾ
ਉਹ ਕਮਲ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਣਗਿਣਤ ਪੱਤੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਹੈ—ਉਸ ਉੱਤੇ ਤੂੰ ਵੱਸਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਥੋਂ ਹੀ ਤੂੰ ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਚਲਾਈ।
ਤ੍ਵਾਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਾਨ੍ਯਤਸ੍ਤ੍ਰਾਣਂ ਜਗਦ੍ਵਂਦ੍ਯ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ। ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਸ਼ਾਪਦਗ੍ਧੋਹਂ ਲਿਂਗਂ ਮੇ ਪਤਿਤਂ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਹੇ ਜਗਤ ਵੰਦਨਯ, ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ। ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਲਿੰਗ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਹੈ।
ਇਦਾਨੀਂ ਕੁਰੁ ਮੇ ਸ਼ਾਂਤਿਂ ਤ੍ਰਾਹਿ ਮਾਂ ਸਹ ਭਾਰ੍ਯਯਾ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵੈ ਪਾਤੁ ਮੇ ਪਾਦੌ ਜਂਘੇ ਵੈ ਕਮਲਾਸਨਃ
ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ, ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਤੇ ਕਮਲ-ਆਸਨ ਮੇਰੀ ਪਿੰਡਲੀਆਂ ਦੀ।
ਵਿਰਿਂਚੋ ਮੇ ਕਟਿਂ ਪਾਤੁ ਸृष੍ਟਿਕृਦ੍ਗੁਹ੍ਯਮੇਵ ਚ। ਨਾਭਿਂ ਪਦ੍ਮਨਿਭਃ ਪਾਤੁ ਜਠਰਂ ਚਤੁਰਾਨਨਃ
ਵਿਰਿੰਚੀ ਮੇਰੀ ਕਮਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ-ਕਰਤਾ ਮੇਰੇ ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਦੀ। ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਮੇਰੀ ਨਾਭੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਤੇ ਚਤੁਰ-ਮੁਖਾ ਮੇਰੇ ਪੇਟ ਦੀ।
ਉਰਸ੍ਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵਸृਕ੍ਪਾਤੁ ਹृਦਯਂ ਪਾਤੁ ਪਦ੍ਮਜਃ। ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਪਤਿਰ੍ਮੇ ਕਂਠਂ ਹृषੀਕੇਸ਼ੋ ਮੁਖਂ ਮਮ
ਵਿਸ਼ਵ-ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਾ ਮੇਰੇ ਛਾਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਕਮਲ-ਜਨਮ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੀ। ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੇ ਪਤੀ ਮੇਰੀ ਗਲ੍ਹ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਤੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਮੇਰਾ ਮੂੰਹ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖੇ।
ਪਦ੍ਮਵਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਨਯਨੇ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਿਰੋ ਮਮ। ਏਵਂ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਗੁਰੋਰ੍ਨਾਮ ਸ਼ਂਕਰੋ ਨਾਮਸ਼ਂਕਰਃ
ਕਮਲ-ਰੰਗਾ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਪਰਮ-ਆਤਮਾ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯਤ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਭਗਵਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਰਰਾਮ ਹ। ਤਤਸ੍ਤੁष੍ਟੋ ਹਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਾਕ੍ਯਮੇਤਦੁਵਾਚ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ 'ਹੇ ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਹਰਾ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖਿਆ।
ਕਂ ਤੇ ਕਾਮਂ ਕਰੋਮ੍ਯਦ੍ਯ ਪृਚ੍ਛ ਮਾਂ ਯਦ੍ਯਦਿਚ੍ਛਸਿ। ਰੁਦ੍ਰ ਉਵਾਚ॥ ਯਦਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਮੇ ਨਾਥ ਵਰਦੋ ਯਦਿ ਵਾ ਮਮ
ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਕਿਹੜੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂ? ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛ। ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੈਂ, ਹੇ ਨਾਥ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ—
ਤਦੇਕਂ ਮੇ ਵਦ ਵਿਭੋ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਥਾਨੇ ਭਵਾਨ੍ਸ੍ਥਿਤਃ। ਕੇषੁਕੇषੁ ਚ ਸ੍ਥਾਨੇषੁ ਤ੍ਵਾਂ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਸਦਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਤਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਕਿ ਤੂੰ ਕਿਹੜੇ ਥਾਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਕਿਹੜੇ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਸਦਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਨਾਮ੍ਨਾ ਚ ਕੇਨ ਤੇ ਸ੍ਥਾਨਂ ਸ਼ੋਭਤੇ ਧਰਣੀਤਲੇ। ਤਨ੍ਮੇ ਵਦਸ੍ਵ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ ਤਵ ਭਕ੍ਤਿਰਤਸ੍ਯ ਚ
ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੇਰਾ ਥਾਂ ਕਿਸ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ? ਹੇ ਸਭ ਦੇਵਤੇਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਤੇ ਉਥੇ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਬਾਰੇ ਵੀ।