ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਰੇਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਕੁਪਿਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਸਮਰ੍ਥਸ੍ਤ੍ਵਂ ਯਦਿ ਤਦਾ ਮੋਚਯਾਦ੍ਯੈਵ ਮਤ੍ਕਰਾਤ੍
ਹਰੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਖਸ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: "ਜੇ ਤੂੰ ਸਮਰਥ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਹੀ ਇਸਨੂੰ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਛੁਡਾ ਕੇ ਵੇਖ।"
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਮਾਤ੍ਰੇ ਵਚਨੇ ਮਾਧਵੇਨ ਕ੍ਰੁਧੇਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਪਪਾਤ ਭਸ੍ਮਸਾਦ੍ਭੂਤਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵृਂਦਾਂ ਸੁਦੂਰਤਃ
ਮਾਧਵ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਕਹਿਣ ਦੀ ਦੇਰ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਰਾਖਸ ਸਿੱਧਾ ਸੁੱਟ ਹੋ ਕੇ ਸੁਆਹ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੂੰ ਦੂਰ ਛੱਡ ਗਿਆ।
ਅਥੋਵਾਚ ਪ੍ਰਮੁਗ੍ਧਾ ਸਾ ਮਾਯਯਾ ਜਗਦੀਸ਼ਿਤੁਃ । ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਾਰੁਣ੍ਯਜਲਧਿਰ੍ਯੇਨਾਹਮਿਹ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਫਿਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੀ: "ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਬਚ ਗਈ ਹਾਂ?"
ਸ਼ਾਰੀਰਂ ਮਾਨਸਂ ਦੁਃਖਂ ਸਤਾਪਂ ਤਪਸਾਂ ਨਿਧੇ । ਤ੍ਵਯਾ ਮਧੁਰਯਾ ਵਾਚਾ ਹृਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਨਾਸ਼ਨਾਤ੍
"ਮੇਰਾ ਸਰੀਰਕ ਤੇ ਮਨ ਦਾ ਦੁੱਖ, ਤੇ ਤਪੱਸੀਆਂ ਦੀ ਤਪਿਸ਼, ਤੇਰੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਤੇ ਰਾਖਸ ਦੇ ਨਾਸ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ।"
ਤਵਾਸ਼੍ਰਮੇ ਤਪਃ ਸੌਮ੍ਯ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਪੋਧਨ
"ਤੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਦਇਆਲੂ ਜੀ, ਮੈਂ ਤਪ ਕਰਾਂਗੀ, ਤੂੰ ਤਪ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।"
ਤਾਪਸ ਉਵਾਚ- ਭਰਦ੍ਵਾਜਾਤ੍ਮਜਸ਼੍ਚਾਹਂ ਦੇਵਸ਼ਰ੍ਮੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਵਿਹਾਯ ਭੋਗਾਨਖਿਲਾਨ੍ਵਨਂ ਘੋਰਮੁਪਾਗਤਃ
ਤਪस्वੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਮੈਂ ਭਰਦਵਾਜ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਹਾਂ, ਦੇਵਸ਼ਰਮ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਾਂ। ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।"
ਅਨੇਨ ਬਟੁਨਾਸਾਰ੍ਧਂ ਮਮ ਸ਼ਿष੍ਯੇਣ ਕਾਮਗਾਃ । ਬਹੁਸ਼ਃ ਸਂਤਿ ਚਾਨ੍ਯੇऽਪਿ ਮਚ੍ਛਿष੍ਯਾਃ ਕਾਮਰੂਪਿਣਃ
"ਇਸ ਨੱਕ-ਵਾਲੇ ਬੱਚੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਚੇਲਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਕਈ ਪ੍ਰੇਮੀ ਹਨ। ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਚੇਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰੂਪ ਬਦਲ ਸਕਦੇ ਹਨ।"
ਤ੍ਵਂ ਚੇਨ੍ਮਮਾਸ਼੍ਰਮੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਚਿਕੀਰ੍षਸਿ ਤਪਃ ਸ਼ੁਭੇ । ਏਹਿ ਰਾਜ੍ਞ੍ਯਪਰਂ ਯਾਮੋ ਵਨਂ ਦੂਰਸ੍ਥਿਤਂ ਯਤਃ
"ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਤਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਰਾਣੀਏ, ਤਾਂ ਆ, ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜੰਗਲ ਚੱਲੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਥਾਂ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੈ।"
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜਪਤ੍ਨੀਂ ਤਾਂ ਯਯੌ ਪ੍ਰਾਚੀਂ ਦਿਸ਼ਂ ਹਰਿਃ । ਵਨਂ ਪ੍ਰੇਤਪਿਸ਼ਾਚਾਢ੍ਯਂ ਮਂਦਗਤ੍ਯਾ ਨਰਾਧਿਪ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਪਤਨੀ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਹਰੀ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਰਾਜਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਵੱਸਦੇ ਸਨ।
ਵृਂਦਾਰਿਕਾਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਾਕ੍ਸ਼ੀ ਤਸ੍ਯ ਪृष੍ਠਾਨੁਗਾ ਯਯੌ । ਸ੍ਮਰਦੂਤੀ ਚ ਤਤ੍ਪृष੍ਠੇ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ੇਤਿ ਵਾਦਿਨੀ
ਵ੍ਰਿੰਦਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੀ। ਪਿਆਰ ਦੀ ਦੂਤੀ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੀ ਆਖਦੀ ਰਹੀ, 'ਮੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰ।'
ਅਤ੍ਰਾਂਤਰੇ ਦੁਰਾਚਾਰਃ ਕੋਪਿ ਪਾਪਾਕृਤਿਰ੍ਵਨੇ । ਜਾਲਂ ਪ੍ਰਸਾਰਯਾਮਾਸ ਤਦ੍ਯਦਾ ਜੀਵਪੂਰਿਤਮ੍
ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਇਕ ਮਾੜੇ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਪੀ ਆਦਮੀ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਜਾਲ ਪਸਾਰਿਆ, ਜੋ ਜਲਦੀ ਹੀ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸਂਕੋਚਯਾਮਾਸ ਤਜ੍ਜਾਲਂ ਪਾਪਨਾਯਕਃ । ਜਾਲਸ੍ਥਾਂਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਜੀਵਾਨੁਪਾਹृਤ੍ਯ ਮੁਮੋਚ ਹ
ਫਿਰ ਉਹ ਪਾਪੀ ਜਾਲ ਨੂੰ ਸਮੇਟਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਾਲ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਕੱਢ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਚ ਵ੍ਯਾਧਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਮਰਦੂਤੀ ਜਗਾਦ ਤਾਮ੍ । ਦੇਵਿ ਮਾਮਤ੍ਤੁਮਾਯਾਤਿ ਕਰੇ ਗृਹ੍ਣਾਤੁ ਮਾਂ ਸਖੀ
ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਦੋਨੋ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਦੀ ਦੂਤੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: 'ਦੇਵੀ, ਤੇਰੀ ਸਖੀ ਮੈਨੂੰ ਆ ਕੇ ਹੱਥ ਫੜ ਲਵੇ।'
ਵृਂਦਾ ਤਯੋਕ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਨਂ ਵਿਕृਤਾਸ੍ਯਂ ਵ੍ਯਲੋਕਯਤ੍ । ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਤਂ ਭਯਵਾਤੇਨ ਨਿਰ੍ਧੂਤਾ ਸਿਂਧੁਜਪ੍ਰਿਯਾ
ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਵਲ ਤੱਕਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਮੂੰਹ ਵਿਗੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਡਰ ਦੇ ਝੋਕੇ ਨਾਲ ਕੰਬਦੀ, ਸਿੰਧੂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਉਸਨੂੰ ਤੱਕਦੀ ਰਹੀ।
ਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵਿਕਲਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਂ ਸ੍ਮਰਦੂਤ੍ਯਾ ਸਮਂ ਵਨੇ । ਵਿਦ੍ਰਵਂਤੀ ਸਮਂ ਸਖ੍ਯਾ ਤਾਪਸਾਸ਼੍ਰਮਮਾਗਤਾ
ਉਹ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ, ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ, ਪਿਆਰ ਦੀ ਦੂਤੀ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਦੌੜ ਪਈ। ਦੋਵੇਂ ਸਖੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਦੌੜਦੀਆਂ, ਤਪੱਸੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈਆਂ।
ਸਾ ਤਾਪਸਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਤ੍ਯਂਤਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਕਾਂਚਨੀਯਾਂਗਾਨ੍ਨਾਨਾਸ਼ਬ੍ਦਸਮਾਕੁਲਾਨ੍
ਉਥੇ, ਤਪੱਸੀਆਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਵੇਖਿਆ: ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਾਪਸ਼੍ਯਦ੍ਧੇਮਪਦ੍ਮਾਢ੍ਯਾਂ ਵਾਪੀਂ ਤੁ ਸ੍ਵਰ੍ਣਭੂਮਿਕਾਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਵਹਂਤਿ ਸਰਿਤਃ ਸ੍ਰਵਂਤਿ ਮਧੁ ਭੂਰੁਹਃ
ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਝੀਲ ਵੇਖੀ, ਜਿਸਦੀ ਧਰਤੀ ਵੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸੀ। ਦਰਿਆ ਦੁੱਧ ਵਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ਹਦ ਟਪਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਰਾਸ਼ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮੋਦਕਾਨਾਂ ਚ ਸਂਚਯਾਃ । ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਸ੍ਵਾਦੁਸਰ੍ਵਾਣਿ ਬਹੂਨ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ
ਉਥੇ ਚੀਨੀ ਦੇ ਢੇਰ ਤੇ ਮਿਠਾਈਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗਹਿਣੇ ਵੀ ਸਨ।
ਬਹੁਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਨਭਸਃ ਸਂਪਤਂਤਿ ਚ । ਕ੍ਰੀਡਂਤਿ ਹਰਯਸ੍ਤृਪ੍ਤਾ ਉਤ੍ਪਤਂਤਿ ਪਤਂਤਿ ਚ
ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ ਉੱਡ ਰਹੇ ਸਨ। ਤ੍ਰਿਪਤ ਬੰਦਰ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਉੱਤੇ-ਹੇਠਾਂ ਕੁੱਦਦੇ-ਫਿਰਦੇ।
ਮਠੇਤਿ ਸੁਂਦਰਂ ਵृਂਦਾ ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਪਸ੍ਵਿਨਮ੍ । ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਚਰ੍ਮਾਸਨਗਤਂ ਭਾਸਯਂਤਂ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍
ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਸੋਹਣੇ ਮਠ ਵਿਚ ਇਕ ਤਪੱਸਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਸੀ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਮੁਵਾਚ ਵਿਭੋ ਪਾਹਿ ਪਾਹਿ ਪਾਪਰ੍ਦ੍ਧਿਕਾਦਥ । ਤਪਸਾ ਕਿਂ ਚ ਧਰ੍ਮੇਣ ਮੌਨੇਨ ਚ ਜਪੇਨ ਚ
ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ: 'ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਪਾਪੀ ਵੈਰੀ ਤੋਂ ਬਚਾ, ਬਚਾ। ਚਾਹੇ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਨਾਲ, ਚੁੱਪ ਨਾਲ ਜਾਂ ਜਪ ਨਾਲ।'
ਭੀਤਤ੍ਰਾਣਾਤ੍ਪਰਂ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਮਸ੍ਤਿ ਤਪੋਧਨ । ਏਵਮੁਕ੍ਤਵਤੀ ਭੀਤਾ ਸਾਲਸਾਂਗੀ ਤਪਸ੍ਵਿਨਮ੍
ਡਰੇ ਹੋਏ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਪੁੰਨ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਨੇ ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ, ਤਪੱਸਵੀ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਤਾਵਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਜੀਵਪ੍ਰਬਂਧਕਃ । ਵृਂਦਾਦੇਵੀ ਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਹਰਿਕਂਠੇ ਸਮਾਸ਼੍ਲਿषਤ੍
ਉਦੋਂ ਹੀ, ਉਹ ਮਾੜਾ ਆਤਮਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਫਸਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਹਰੀ ਦੇ ਗਲੇ ਲੱਗ ਗਈ।
ਸੁਖਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਂ ਸਾ ਸ਼ੋਕਵਲ੍ਲੀਵ ਲਿਂਗਿਤਾ । ਤਵਾਲਿਂਗਨਭਾਵੇਨ ਪੁਨਰੇਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸੁਖਦਾਈ ਸਪਰਸ਼ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ, ਦੁੱਖ ਦੀ ਲਤਾ ਵਾਂਗ ਉਸ ਨਾਲ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ। ਤੇਰੇ ਜੱਫੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੁੜ ਜੀ ਉੱਠੇਗੀ।
ਸ਼ਿਰਃ ਸਰ੍ਵਾਂਗਸਂਪਨ੍ਨਂ ਤ੍ਵਦ੍ਭਰ੍ਤੁਰਧਿਕਂ ਗੁਣੈਃ । ਅਥ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਮਦੇ ਗਚ੍ਛ ਪਤ੍ਯਰ੍ਥੇ ਚਿਤ੍ਰਸ਼ਾਲਿਕਾਮ੍
ਸਿਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਯੋਗ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਨਾਲੋਂ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੂੰ, ਪਤੀ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਸੋਹਣੀ ਹਾਲ ਵਿਚ ਚਲੀ ਜਾ।
ਸਾ ਚਿਤ੍ਰਸ਼ਾਲਾਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਵਿਵੇਸ਼ ਮੁਨਿਨਾ ਤਦਾ । ਦਿਵ੍ਯਪਰ੍ਯਂਕਮਾਰੂਢਾ ਗृਹ੍ਯ ਕਾਂਤਸ੍ਯ ਤਚ੍ਛਿਰਃ
ਮੁਨੀ ਦੇ ਆਖਣ ਤੇ, ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਹਾਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ। ਦਿਵਿਆ ਸੇਜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦਾ ਸਿਰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਚਕਾਰਾਧਰਪਾਨਂ ਸਾ ਮੀਲਿਤਾਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿਲੋਲੁਪਾ । ਯਾਵਤ੍ਤਾਵਦਭੂਦ੍ਰਾਜਨ੍ਰੂਪਂ ਜਾਲਂਧਰਾਕृਤਿ
ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਦੇ ਹੋਠਾਂ ਤੋਂ ਪੀਤਾ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਜਾਲੰਧਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਤਤ੍ਕਾਂਤਸਦृਸ਼ਾਕਾਰਸ੍ਤਦ੍ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਦ੍ਵਦੁਨ੍ਨਤਿਃ । ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਸ੍ਤਨ੍ਮਨੋਭਾਵਸ੍ਤਦਾਸੀਜ੍ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਛਾਤੀ ਤੇ ਡੌਲ ਵੀ ਉਹੋ ਜਿਹੇ, ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਮਨ ਵੀ ਉਸੇ ਵਾਂਗ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਬਣ ਗਿਆ।
ਅਥ ਸਂਪੂਰ੍ਣਕਾਯਂ ਤਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਜਗਾਦ ਸਾ । ਤਵ ਕੁਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਿਯਂ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਰਣਂ ਚ ਮੇ
ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਹਿ ਉਠੀ: "ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਕਰਾਂਗੀ। ਦੱਸ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਕੀ ਹੈ, ਸੁਣਵਾ।"
ਵृਂਦਾਵਚਨਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪ੍ਰਾਹ ਮਾਯਾਸਮੁਦ੍ਰਜਃ । ਸ਼ृਣੁ ਦੇਵਿ ਯਥਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ਮਯਾ ਸਹ
ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਦੇਵੀ, ਸੁਣ, ਸ਼ੰਭੂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ, ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।"