ਰੁਦ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਨਿਰ੍ਘਾਤੈਰ੍ਨਿਸ਼ੁਂਭਂ ਜਘ੍ਨੁਰੋਜਸਾ । ਨਿਸ਼ੁਂਭੋ ਬਾਣਜਾਲੈਸ਼੍ਚ ਪੀਡਯਾਮਾਸ ਤਾਨਤਿ
ਰੁਦਰ ਦੇ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਦੇ ਭਾਰੀ ਵੱਜਿਆਂ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ੁੰਭਾ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਪਰ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ੁਂਭਾਸੁਰੋ ਦੇਵਗਣਾਨ੍ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਮਾਰ੍ਗਣੈਃ । ਮृਤ੍ਯੁਂ ਮਾਯਾਮਯ ਮਯੋ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪਾਸ਼ੈਰ੍ਨਿਨਾਯਤਮ੍
ਸ਼ੁੰਭ ਅਸੁਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਮਾਇਆ ਨੇ, ਜੋ ਮੋਹ ਦਾ ਮਾਹਿਰ ਸੀ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਫਾਹਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ।
ਦਦੌ ਜਾਲਂਧਰਾਯਾਸੌ ਪੌਲੋਮ੍ਨੇ ਸੋऽਪਿ ਸਿਂਧਵੇ । ਅਬ੍ਧਿਨਾ ਚ ਮੁਖੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੋ ਲੋਕੋ ਜੀਵਤੁ ਨਿਰ੍ਭਯਃ
ਉਸ ਨੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਾਲੰਧਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਪੋਲੋਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਣ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਜੀਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਚ ਨਮੁਚਿਂ ਪਾਸ਼ੈਰ੍ਵਾਸਵੋऽਪਿ ਰਸਾਤਲਮ੍ । ਨਿਨ੍ਯੇ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਹਂਤਾਰਂ ਅਥ ਜਾਲਂਧਰੋ ਯਯੌ
ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਵੀ ਨਾਮੁਚੀ ਨੂੰ ਫਾਹਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਜਾਲੰਧਰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਅਥੇਂਦ੍ਰਬਲਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭੂਦ੍ਰਾਜਨ੍ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ । ਬਲਾਂਗਰੋਚਿषੋ ਭਾਂਤਿ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਰਵੇਰਿਵ
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ! ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਬਲਾ ਦੇ ਫੌਜਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ। ਬਲਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਚਮਕ ਦੱਸੋ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ੀਰ੍ਣਾਨ੍ਯਂਗੇ ਬਲਸ੍ਯ ਚ । ਬਲੀਯਸਾ ਬਲੇਨੇਂਦ੍ਰੋ ਮੁਦ੍ਗਰੇਣ ਹਤੋ ਹृਦਿ
ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਤੇ ਬਲਾ ਦੇ ਅੰਗ ਵੀ ਟੁੱਟ ਗਏ। ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਵੱਧ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਗਦਾ ਨਾਲ ਬਲਾ ਦੇ ਦਿਲ ਉੱਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਨਨਾਦੇਂਦ੍ਰਸ੍ਤਤੋ ਭੀਮਂ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਬਲੋਹਸਤ੍ । ਹਸਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚੇਰੁਰ੍ਮੁਖਤੋ ਮੌਕ੍ਤਿਕਾਨਿ ਚ
ਫਿਰ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਗੱਜ ਮਾਰੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਬਲਾ ਹੱਸ ਪਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਹੱਸਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਮੋਤੀ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਤਸ੍ਯਾਂਗਸ੍ਯਾਭਿਲਾषੇਣ ਨ ਯੁਦ੍ਧਮਕਰੋਤ੍ਤਦਾ । ਤੁष੍ਟਾਵ ਵਾਸਵੋऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤਂ ਬਲਂ ਬਲਸਾਗਰਮ੍
ਉਸ ਸਰੀਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਮੇਂ ਜੰਗ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬਲਾ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਵਰਂ ਵृਣੁ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਬਲਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਯਦਿ ਤੁष੍ਟੋऽਸਿ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼ ਸ੍ਵਂ ਵਪੁਰ੍ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, 'ਵਰ ਮੰਗੋ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ', ਤਾਂ ਬਲ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ।'
ਤਦਿਂਦ੍ਰ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਗृਹਾਣ ਮਾਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਬਲਂ ਸੋऽਪਿ ਕਿਮਦੇਯਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰੋ ਤੇ ਫੜ ਲਵੋ।' ਬਲ ਨੇ ਵੀ ਆਖਿਆ, 'ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਕਿਹੜੀ ਚੀਜ਼ ਅਦਾਨਯੋਗ ਨਹੀਂ?'
ਸਸ੍ਮਾਰਿਤੋ ਮਾਤਲਿਨਾ ਵਜ੍ਰੇਣਾਂਗਂ ਜਘਾਨ ਤਤ੍ । ਤੇਨ ਵਜ੍ਰਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਬਲਾਂਗਂ ਤਦ੍ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਤ
ਮਾਤਲੀ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਣ ਤੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਬਲ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਵਜਰ ਦੇ ਘਾਟ ਨਾਲ ਬਲ ਦਾ ਸਰੀਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ।
ਬਲਾਂਗਸ੍ਯੈਕਭਾਗਸ੍ਤੁ ਪਪਾਤ ਕਨਕਾਚਲੇ । ਤੁਹਿਨਾਦ੍ਰੌ ਦ੍ਵਿਤੀਯਸ੍ਤੁ ਤृਤੀਯੋ ਗੋਨਗੇऽਪਤਤ੍
ਬਲ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਦੂਜਾ ਹਿਮਾਲਾ ਉੱਤੇ, ਤੇ ਤੀਜਾ ਗੋਣਗਾ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ।
ਚਤੁਰ੍ਥੋ ਦੇਵਨਦ੍ਯਾਂ ਚ ਪਂਚਮੋ ਮਂਦਰੇ ਤਥਾ । ਵਜ੍ਰਾਕਰੇ ਪਪਾਤਾਂਸ਼ਃ षष੍ਠਸ਼੍ਚ ਵਿਜਯਾਂਗਜਃ
ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਦੇਵਨਦੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਿਆ, ਪੰਜਵਾਂ ਮੰਦਰਾਚਲ ਉੱਤੇ, ਤੇ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਵਜਰਾਕਰ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ; ਛੇਵਾਂ ਵਿਜਯਾਂਗਜ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਜਾਤਿਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਪਰਿਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ । ਕਾਯਸ੍ਯਾਵਯਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਤ੍ਨਬੀਜਤ੍ਵਮਾਗਤਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਸੁੱਧ ਜਾਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਬੀਜ ਬਣ ਗਏ।
ਵਜ੍ਰਾਦਸ੍ਥਿਕਣਾਃ ਕੀਰ੍ਣਾਃ षਟ੍ਕੋਣਾ ਮਣਯੋऽਭਵਨ੍ । ਅਕ੍ਸ਼ਿਭ੍ਯਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਨੀਲਾ ਵੈ ਮਾਣਿਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਸਂਭਵਮ੍
ਵਜਰ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਛੇ ਕੋਣ ਵਾਲੇ ਰਤਨ ਬਣ ਗਏ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਨੀਲਮ, ਤੇ ਕੰਨਾਂ ਤੋਂ ਮਾਣਕ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ।
ਕ੍ਸ਼ਤਜਾਤ੍ਪਦ੍ਮਰਾਗਾਃ ਸ੍ਯੁਃ ਮੇਦਸੋ ਮਰਕਤਾਸ੍ਤਥਾ । ਪ੍ਰਵਾਲਾਨਿ ਚ ਜਿਹ੍ਵਾਤੋ ਦਂਤਾ ਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਥਾਭਵਨ੍
ਉਸ ਦੇ ਲਹੂ ਤੋਂ ਪਦਮਰਾਗ, ਚਰਬੀ ਤੋਂ ਪੰਨਾ, ਜੀਭ ਤੋਂ ਮੂੰਗਾ, ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਤੋਂ ਮੋਤੀ ਬਣੇ।
ਮਜ੍ਜੋਦ੍ਭਵਂ ਮਰਕਤਂ ਗਾਰੁਤ੍ਮਤਮਭੂਨ੍ਨਸਾ । ਕਾਂਸ੍ਯਂ ਪੁਰੀषਂ ਰਜਤਂ ਵੀਰ੍ਯਂ ਤਾਮ੍ਰਂ ਚ ਮੂਤ੍ਰਜਮ੍
ਹੱਡੀ ਦੇ ਮੱਦੇ ਤੋਂ ਪੰਨਾ, ਨੱਕ ਤੋਂ ਗਾਰੁਤਮਤ ਰਤਨ ਬਣਿਆ; ਮਲ ਤੋਂ ਪਿੱਤਲ, ਵੀਰਜ ਤੋਂ ਚਾਂਦੀ, ਤੇ ਮੂਤ ਤੋਂ ਤਾਮਾ ਬਣਿਆ।
ਅਂਗਸ੍ਯੋਦ੍ਵਰ੍ਤਨਾਜ੍ਜਾਤਂ ਪਿਤ੍ਤਲਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵੀਤਿਕਾਃ । ਨਾਦਾਦ੍ਵੈਦੂਰ੍ਯਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਰਤ੍ਨਂ ਚਾਰੁਤਰਂ ਤਥਾ
ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਮਲਣ ਨਾਲ ਪਿੱਤਲ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਵੀਤਿਕਾ ਰਤਨ ਬਣੇ; ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਵਿਦੂਰਜ ਤੇ ਹੋਰ ਸੋਹਣੇ ਰਤਨ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ।
ਨਖੇਭ੍ਯਃ ਕਨਕੋਤ੍ਪਤ੍ਤੀ ਰੁਧਿਰਾਚ੍ਚ ਰਸੋਦ੍ਭਵਃ । ਮੇਦਸਃ ਸ੍ਫਟਿਕਂ ਜਾਤਂ ਪ੍ਰਵਾਲਂ ਮਾਂਸਸਂਭਵਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਨਖਾਂ ਤੋਂ ਸੋਨਾ, ਲਹੂ ਤੋਂ ਪਾਰਾ, ਚਰਬੀ ਤੋਂ ਸਫੈਦ ਪੱਥਰ, ਤੇ ਮਾਸ ਤੋਂ ਮੂੰਗਾ ਬਣਿਆ।
ਬਲਦੇਹੋਦ੍ਭਵਾਨ੍ਯਾਸਨ੍ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ । ਪੁਣ੍ਯੋਪਚਯਸਂਪਤ੍ਤ੍ਯਾ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਂਤੇ ਵਿਮਲੈਰ੍ਜਨੈਃ
ਬਲ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜਿਹੜੇ ਰਤਨ ਨਿਕਲੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਏ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ ਭੋਗਦੇ ਹਨ।
ਅਤ੍ਰਾਂਤਰੇ ਹਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬਲਂ ਮਘਵਤਾ ਮृਧੇ । ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ ਨਾਮ ਰਾਜ੍ਞੀ ਯਯੌ ਤਚ੍ਚਰਣਾਂਤਿਕਮ੍
ਇਸ ਦਰਮਿਆਨ, ਜਦੋਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਮਘਵਾਨ ਨੇ ਬਲ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ ਨਾਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈ।
ਵਿਲਲਾਪ ਪਤਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਕੀਰ੍ਣਾਵਯਵਂ ਰਣੇ । ਪ੍ਰਭਾਵਤ੍ਯਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਾਕ੍ਸ਼ੀ ਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ੀ ਘਨਸ੍ਤਨੀ
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਵਿਖੰਡਤ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲ, ਤੇ ਭਾਰੇ ਸਿਨੇ ਨਾਲ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ।
ਹਾ ਨਾਥ ਬਲਵਿਕ੍ਰਾਂਤ ਕਾਂਤਦੇਹ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਿਯ । ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਵਿਹਾਯ ਕਿਂ ਚਾਤ੍ਰ ਕੈਵਲ੍ਯਂ ਗਤਵਾਨਸਿ
'ਹਾਏ ਨਾਥ, ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਪਿਆਰਾ ਸਰੀਰ, ਜਗਤ ਦਾ ਚਾਹੁੰਨਾ! ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਇਹ ਇਕੱਲਾਪਨ ਕਿਉਂ ਲੈ ਲਿਆ?'
ਜਰਾਕੁष੍ਠਾਦਿਭਿਰ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਦੇਹਂ ਤ੍ਯਜਂਤਿ ਨ । ਦੇਹਿਨੋऽਨ੍ਯੇ ਪਰਂ ਕਾਂਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਹੋ ਵृਥੋਜ੍ਝਿਤਃ
'ਹੋਰ ਲੋਕ, ਭਾਵੇਂ ਬੁਢਾਪਾ, ਕੋੜ੍ਹ ਤੇ ਹੋਰ ਰੋਗਾਂ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੇ; ਪਰ ਤੂੰ, ਪਿਆਰੇ, ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ।'
ਤਵ ਦੇਹੇਨ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਹਾਰਕਂ ਭੂष੍ਯਤੇ ਪ੍ਰਿਯ । ਰਣੋਤ੍ਸੁਕੇਨ ਭਵਤਾ ਯਾ ਵੇਣੀ ਗ੍ਰਥਿਤਾ ਮਮ
'ਤੇਰੇ ਦੇਵੀ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਪਿਆਰੇ, ਮੇਰਾ ਹਾਰ ਸਜਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜੋ ਗੁੱਥੀ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਲਾਈ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸੀ—'
ਤਾਮੁਦ੍ਗ੍ਰਥਯ ਵੈਧਵ੍ਯਦੁਃਖਾਰ੍ਤ੍ਤਾਯਾਃ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਿਯ । ਏਵਂ ਵਿਲਪਤੀਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਬਲਰਾਜ੍ਞੀਂ ਸਮੁਦ੍ਰਜਃ । ਦੁਃਖਿਤਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਮਿਤ੍ਯਾਹ ਬਲਂ ਜੀਵਯ ਭਾਰ੍ਗਵ
'ਉਹ ਗੁੱਥੀ ਤੂੰ ਆਪ ਖੋਲ੍ਹ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਜੋ ਮੈਂ ਵਿਧਵਾ ਹੋਣ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਪ ਰਹੀ ਹਾਂ।' ਐਸਾ ਕਰੰਦੀਆਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਨੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ੁਕਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਭਾਰਗਵ, ਬਲ ਨੂੰ ਜਿੰਦਾਵਾ ਕਰ।'
ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਉਵਾਚ-। ਇਚ੍ਛਯਾਮਰਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤਂ ਕਥਂ ਜੀਵਯਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਤਥਾਪਿ ਮਂਤ੍ਰਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਾਦ੍ਵਾਚਮੁਚ੍ਚਾਰਯਿष੍ਯਤਿ
ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮੌਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਿਉਂਦਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਫਿਰ ਵੀ, ਮੇਰੇ ਮੰਤਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਇਹ ਬੋਲ ਪਾਏਗਾ।
ਜਾਲਂਧਰ ਉਵਾਚ-। ਬਲਸ੍ਯ ਰੂਪ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਭਾਰ੍ਗਵ । ਜਾਲਂਧਰੇਣੈਵਮੁਕ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਧ੍ਯਾਨਪਰੋऽਭਵਤ੍
ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਭਾਰਗਵ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਰੂਪ ਤੇ ਬੋਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਜਦ ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥੋਦਤਿष੍ਠਦ੍ਵਦਨਾਤ੍ਸ੍ਵਨਃ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਮਨੋਰਮਃ । ਪ੍ਰਭਾਵਤੀਂ ਪ੍ਰਤਿ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਵਾਦ੍ਯਭਾਂਡਾ ਦਿਵੋਤ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਸੁਰੀਲੀ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਧੁਨ ਨਿਕਲੀ, ਜੋ ਕੰਨਾਂ ਨੂੰ ਭਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗੂੰ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸਾਫ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀ।
ਪ੍ਰਭਾਵਤਿ ਸ੍ਵਦੇਹਂ ਤ੍ਵਂ ਮਮਾਂਗੇषੁ ਲਯਂ ਨਯ । ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਦੀ ਜਾਤਾ ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਮੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਦੇ।' ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ ਨਦੀ ਬਣ ਗਈ।