ਨਾਰਦਉਵਾਚ- ਏਵਂ ਦ੍ਵਂਦ੍ਵੇषੁ ਯੁਦ੍ਧੇषੁ ਸਂਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇष੍ਵਨੇਕਸ਼ਃ । ਜਘਾਨਾਥ ਹਰਿਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਗਦਯਾ ਕਾਲਨੇਮਿਨਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕ ਦੁੰਦ ਯੁੱਧ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਹਰੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਹਾਯ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਸਂਚਿਤ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਂ ਬਾਣੈਰ੍ਜਘਾਨ ਸਃ । ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨ ਹਰਿਣਾ ਸ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਪਾਤਿਤੋ ਵ੍ਯਸੁਃ
ਮੂਢ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਦੋਂ ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਚਲਾਏ। ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਜਨ੍ਜਘਾਨ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਰਾਹੁਂ ਖਡ੍ਗੇਨ ਚਂਦ੍ਰਮਾਃ । ਰਾਹੁਸ੍ਤੁ ਤਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਤਦਾ ਸੂਰ੍ਯਮਧਾਵਤ
ਹੇ ਰਾਜਨ! ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਸੋਚ ਕੇ ਰਾਹੂ ਉੱਤੇ ਤਲਵਾਰ ਮਾਰੀ, ਪਰ ਰਾਹੂ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਸਹਸ੍ਰਾਸ਼ੁਂ ਰਣੇ ਜਿਤ੍ਵਾ ਰਾਹੁਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰਮਧਾਵਤ । ਜਘਾਨ ਤਂ ਚ ਖਙ੍ਗੇਨ ਸਮਰੇ ਰਜਨੀਪਤਿਃ
ਰਾਹੂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਰਾਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਰਾਹੂ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਸੈਂਹਿਕੇਯਾਂਗਕਾਠਿਨ੍ਯਾਤ੍ਖਙ੍ਗਂ ਚੂਰ੍ਣਮਭੂਤ੍ਤਦਾ । ਜਘਾਨ ਮੁष੍ਟਿਨਾ ਗਾਢਂ ਕਠਿਨੇਨ ਵਿਧੁਂਤੁਦਃ
ਸਿੰਹਿਕੇਯ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਕਠੋਰਤਾ ਕਰਕੇ ਤਲਵਾਰ ਟੁੱਟ ਗਈ। ਫਿਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਖਤ ਮੁੱਠ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਚਂਦ੍ਰਮੁਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਤਂ ਕਂਠੇ ਧृਤ੍ਵਾ ਵੇਗਾਨ੍ਮਹਾਮृਧੇ । ਗਿਲਿਤ੍ਵਾ ਰਾਹੁਣਾ ਚਂਦ੍ਰੋਪ੍ਯੁਦ੍ਗੀਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਤਤਃ ਪੁਨਃ
ਰਾਹੂ ਨੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਫੜ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਾਇਆ। ਰਾਹੂ ਨੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਮੁੜ ਥੁੱਕ ਦਿੱਤਾ।
ਮृਗਂ ਸ੍ਵਚਿਹ੍ਨਮੁਰਸਿ ਨਿਧਾਯ ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਹ । ਸ ਉਚ੍ਚੈਃਸ਼੍ਰਵਸਂ ਗृਹ੍ਯ ਹਯਰਤ੍ਨਂ ਵਿਧੁਂਤੁਦਃ
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਮ੍ਰਿਗ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾ ਕੇ ਉਥੋਂ ਤੁਰ ਗਿਆ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੇ ਉੱਚੈਹਿ੍ਰਾਵਸ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਤਨ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਜਾਲਂਧਰਾਂਤਿਕਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਸ੍ਮੈ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍ । ਦੁਰ੍ਵਾਰਣੋ ਰਣੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤਂ ਯਮਂ ਗਦਯਾ ਹਨਤ੍
ਉਹਨੂੰ ਜਾਲੰਧਰ ਕੋਲ ਲੈ ਜਾ ਕੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤਾ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰੋਕਣ ਜੋਗ ਨਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਚੜ੍ਹੇ ਨੇ ਯਮ ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਮਾਰ੍ਗਣੈਰ੍ਭਿਨ੍ਨਃ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਤ੍ਰੇਣ ਚਾਹਵੇ । ਧृਤ੍ਵਾ ਜਯਂਤਂ ਸਂਹ੍ਰਾਦਃ ਪਰਿਘਾਘਾਤਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਮ੍
ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਹ੍ਰਾਦ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ। ਸੰਹ੍ਰਾਦ ਨੇ ਜਯੰਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਫੜ ਲਿਆ।
ਐਰਾਵਤਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਯਯੌ ਜਾਲਂਧਰਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਹਤਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਗਦਯਾ ਨਿਹ੍ਰਾਦਂ ਧਨਦੋ ਰਣੇ
ਉਹ ਏਰਾਵਤ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜਾਲੰਧਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਗਿਆ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਨਿਹ੍ਰਾਦ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰੁਦ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਨਿਰ੍ਘਾਤੈਰ੍ਨਿਸ਼ੁਂਭਂ ਜਘ੍ਨੁਰੋਜਸਾ । ਨਿਸ਼ੁਂਭੋ ਬਾਣਜਾਲੈਸ਼੍ਚ ਪੀਡਯਾਮਾਸ ਤਾਨਤਿ
ਰੁਦਰ ਦੇ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਦੇ ਭਾਰੀ ਵੱਜਿਆਂ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ੁੰਭਾ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਪਰ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ੁਂਭਾਸੁਰੋ ਦੇਵਗਣਾਨ੍ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਮਾਰ੍ਗਣੈਃ । ਮृਤ੍ਯੁਂ ਮਾਯਾਮਯ ਮਯੋ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪਾਸ਼ੈਰ੍ਨਿਨਾਯਤਮ੍
ਸ਼ੁੰਭ ਅਸੁਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਮਾਇਆ ਨੇ, ਜੋ ਮੋਹ ਦਾ ਮਾਹਿਰ ਸੀ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਫਾਹਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ।
ਦਦੌ ਜਾਲਂਧਰਾਯਾਸੌ ਪੌਲੋਮ੍ਨੇ ਸੋऽਪਿ ਸਿਂਧਵੇ । ਅਬ੍ਧਿਨਾ ਚ ਮੁਖੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੋ ਲੋਕੋ ਜੀਵਤੁ ਨਿਰ੍ਭਯਃ
ਉਸ ਨੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਾਲੰਧਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਪੋਲੋਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਣ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਜੀਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਚ ਨਮੁਚਿਂ ਪਾਸ਼ੈਰ੍ਵਾਸਵੋऽਪਿ ਰਸਾਤਲਮ੍ । ਨਿਨ੍ਯੇ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਹਂਤਾਰਂ ਅਥ ਜਾਲਂਧਰੋ ਯਯੌ
ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਵੀ ਨਾਮੁਚੀ ਨੂੰ ਫਾਹਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਜਾਲੰਧਰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਅਥੇਂਦ੍ਰਬਲਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭੂਦ੍ਰਾਜਨ੍ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ । ਬਲਾਂਗਰੋਚਿषੋ ਭਾਂਤਿ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਰਵੇਰਿਵ
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ! ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਬਲਾ ਦੇ ਫੌਜਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ। ਬਲਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਚਮਕ ਦੱਸੋ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ੀਰ੍ਣਾਨ੍ਯਂਗੇ ਬਲਸ੍ਯ ਚ । ਬਲੀਯਸਾ ਬਲੇਨੇਂਦ੍ਰੋ ਮੁਦ੍ਗਰੇਣ ਹਤੋ ਹृਦਿ
ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਤੇ ਬਲਾ ਦੇ ਅੰਗ ਵੀ ਟੁੱਟ ਗਏ। ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਵੱਧ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਗਦਾ ਨਾਲ ਬਲਾ ਦੇ ਦਿਲ ਉੱਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਨਨਾਦੇਂਦ੍ਰਸ੍ਤਤੋ ਭੀਮਂ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਬਲੋਹਸਤ੍ । ਹਸਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚੇਰੁਰ੍ਮੁਖਤੋ ਮੌਕ੍ਤਿਕਾਨਿ ਚ
ਫਿਰ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਗੱਜ ਮਾਰੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਬਲਾ ਹੱਸ ਪਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਹੱਸਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਮੋਤੀ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਤਸ੍ਯਾਂਗਸ੍ਯਾਭਿਲਾषੇਣ ਨ ਯੁਦ੍ਧਮਕਰੋਤ੍ਤਦਾ । ਤੁष੍ਟਾਵ ਵਾਸਵੋऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤਂ ਬਲਂ ਬਲਸਾਗਰਮ੍
ਉਸ ਸਰੀਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਮੇਂ ਜੰਗ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬਲਾ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਵਰਂ ਵृਣੁ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਬਲਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਯਦਿ ਤੁष੍ਟੋऽਸਿ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼ ਸ੍ਵਂ ਵਪੁਰ੍ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, 'ਵਰ ਮੰਗੋ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ', ਤਾਂ ਬਲ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ।'
ਤਦਿਂਦ੍ਰ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਗृਹਾਣ ਮਾਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਬਲਂ ਸੋऽਪਿ ਕਿਮਦੇਯਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰੋ ਤੇ ਫੜ ਲਵੋ।' ਬਲ ਨੇ ਵੀ ਆਖਿਆ, 'ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਕਿਹੜੀ ਚੀਜ਼ ਅਦਾਨਯੋਗ ਨਹੀਂ?'
ਸਸ੍ਮਾਰਿਤੋ ਮਾਤਲਿਨਾ ਵਜ੍ਰੇਣਾਂਗਂ ਜਘਾਨ ਤਤ੍ । ਤੇਨ ਵਜ੍ਰਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਬਲਾਂਗਂ ਤਦ੍ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਤ
ਮਾਤਲੀ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਣ ਤੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਬਲ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਵਜਰ ਦੇ ਘਾਟ ਨਾਲ ਬਲ ਦਾ ਸਰੀਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ।
ਬਲਾਂਗਸ੍ਯੈਕਭਾਗਸ੍ਤੁ ਪਪਾਤ ਕਨਕਾਚਲੇ । ਤੁਹਿਨਾਦ੍ਰੌ ਦ੍ਵਿਤੀਯਸ੍ਤੁ ਤृਤੀਯੋ ਗੋਨਗੇऽਪਤਤ੍
ਬਲ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਦੂਜਾ ਹਿਮਾਲਾ ਉੱਤੇ, ਤੇ ਤੀਜਾ ਗੋਣਗਾ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ।
ਚਤੁਰ੍ਥੋ ਦੇਵਨਦ੍ਯਾਂ ਚ ਪਂਚਮੋ ਮਂਦਰੇ ਤਥਾ । ਵਜ੍ਰਾਕਰੇ ਪਪਾਤਾਂਸ਼ਃ षष੍ਠਸ਼੍ਚ ਵਿਜਯਾਂਗਜਃ
ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਦੇਵਨਦੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਿਆ, ਪੰਜਵਾਂ ਮੰਦਰਾਚਲ ਉੱਤੇ, ਤੇ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਵਜਰਾਕਰ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ; ਛੇਵਾਂ ਵਿਜਯਾਂਗਜ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਜਾਤਿਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਪਰਿਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ । ਕਾਯਸ੍ਯਾਵਯਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਤ੍ਨਬੀਜਤ੍ਵਮਾਗਤਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਸੁੱਧ ਜਾਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਬੀਜ ਬਣ ਗਏ।
ਵਜ੍ਰਾਦਸ੍ਥਿਕਣਾਃ ਕੀਰ੍ਣਾਃ षਟ੍ਕੋਣਾ ਮਣਯੋऽਭਵਨ੍ । ਅਕ੍ਸ਼ਿਭ੍ਯਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਨੀਲਾ ਵੈ ਮਾਣਿਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਸਂਭਵਮ੍
ਵਜਰ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਛੇ ਕੋਣ ਵਾਲੇ ਰਤਨ ਬਣ ਗਏ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਨੀਲਮ, ਤੇ ਕੰਨਾਂ ਤੋਂ ਮਾਣਕ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ।
ਕ੍ਸ਼ਤਜਾਤ੍ਪਦ੍ਮਰਾਗਾਃ ਸ੍ਯੁਃ ਮੇਦਸੋ ਮਰਕਤਾਸ੍ਤਥਾ । ਪ੍ਰਵਾਲਾਨਿ ਚ ਜਿਹ੍ਵਾਤੋ ਦਂਤਾ ਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਥਾਭਵਨ੍
ਉਸ ਦੇ ਲਹੂ ਤੋਂ ਪਦਮਰਾਗ, ਚਰਬੀ ਤੋਂ ਪੰਨਾ, ਜੀਭ ਤੋਂ ਮੂੰਗਾ, ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਤੋਂ ਮੋਤੀ ਬਣੇ।
ਮਜ੍ਜੋਦ੍ਭਵਂ ਮਰਕਤਂ ਗਾਰੁਤ੍ਮਤਮਭੂਨ੍ਨਸਾ । ਕਾਂਸ੍ਯਂ ਪੁਰੀषਂ ਰਜਤਂ ਵੀਰ੍ਯਂ ਤਾਮ੍ਰਂ ਚ ਮੂਤ੍ਰਜਮ੍
ਹੱਡੀ ਦੇ ਮੱਦੇ ਤੋਂ ਪੰਨਾ, ਨੱਕ ਤੋਂ ਗਾਰੁਤਮਤ ਰਤਨ ਬਣਿਆ; ਮਲ ਤੋਂ ਪਿੱਤਲ, ਵੀਰਜ ਤੋਂ ਚਾਂਦੀ, ਤੇ ਮੂਤ ਤੋਂ ਤਾਮਾ ਬਣਿਆ।
ਅਂਗਸ੍ਯੋਦ੍ਵਰ੍ਤਨਾਜ੍ਜਾਤਂ ਪਿਤ੍ਤਲਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵੀਤਿਕਾਃ । ਨਾਦਾਦ੍ਵੈਦੂਰ੍ਯਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਰਤ੍ਨਂ ਚਾਰੁਤਰਂ ਤਥਾ
ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਮਲਣ ਨਾਲ ਪਿੱਤਲ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਵੀਤਿਕਾ ਰਤਨ ਬਣੇ; ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਵਿਦੂਰਜ ਤੇ ਹੋਰ ਸੋਹਣੇ ਰਤਨ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ।
ਨਖੇਭ੍ਯਃ ਕਨਕੋਤ੍ਪਤ੍ਤੀ ਰੁਧਿਰਾਚ੍ਚ ਰਸੋਦ੍ਭਵਃ । ਮੇਦਸਃ ਸ੍ਫਟਿਕਂ ਜਾਤਂ ਪ੍ਰਵਾਲਂ ਮਾਂਸਸਂਭਵਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਨਖਾਂ ਤੋਂ ਸੋਨਾ, ਲਹੂ ਤੋਂ ਪਾਰਾ, ਚਰਬੀ ਤੋਂ ਸਫੈਦ ਪੱਥਰ, ਤੇ ਮਾਸ ਤੋਂ ਮੂੰਗਾ ਬਣਿਆ।
ਬਲਦੇਹੋਦ੍ਭਵਾਨ੍ਯਾਸਨ੍ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ । ਪੁਣ੍ਯੋਪਚਯਸਂਪਤ੍ਤ੍ਯਾ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਂਤੇ ਵਿਮਲੈਰ੍ਜਨੈਃ
ਬਲ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜਿਹੜੇ ਰਤਨ ਨਿਕਲੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਏ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ ਭੋਗਦੇ ਹਨ।