ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵੇਲੇ, ਧਨਵੰਤਰੀ ਵਿਰਿੰਚੀ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਪਤੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸਤਿਕਾਰੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਤੀ ਹੀ ਇਸਤਰੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰੀ ਹੈ। ਇਸਤਰੀ ਲਈ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਯਜ, ਵਰਤ ਜਾਂ ਉਪਵਾਸ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਪਤੀ ਜੋ ਕਹੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਨਫ਼ਰਤ ਦੇ ਮੰਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਇਸਤਰੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਪਤੀ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ ਇਸਤਰੀ ਉਪਵਾਸ ਜਾਂ ਵਰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਉਮਰ ਘਟਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਪਤੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਰਕ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਧਰਮਵਤੀ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਾਰਾਜ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਕਦੇ ਨਾ ਬੈਠੇ। ਮੈਂ (ਸਾਵਿਤਰੀ) ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਰਹੀ ਹਾਂ; ਤੂੰ, ਧਰਮਵਤੀ, ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਆ। ਹੋਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਆਸਨ ਅਤੇ ਤੀਰਥ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਜਦ ਤੱਕ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰਹੇਗੀ, ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਸੋਭਾ ਮਿਲੇਗੀ। ਤੂੰ ਅਤੇ ਮੈਂ, ਦੋਵੇਂ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪਾਸੇ ਰਹਿਣਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਰਹਿਣਾ। ਇਸ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਮੰਨ ਕੇ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹਿ। ਗਾਯਤਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਹੁਕਮ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਓਹੀ ਕਰਾਂਗੀ।" "ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮੰਨਣਯੋਗ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਵਰਗੇ ਮਿਤਰ ਹੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਛੋਟੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।" ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਨਾਲ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿਖੇ, ਆਪਣੇ ਸਨਾਨ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ, ਸੋਮ ਨੂੰ ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ, ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਜਲ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰੀ ਬਣਾਇਆ। ਦਕਸ਼ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦਾ, ਕੁਬੇਰ ਨੂੰ ਧਨ ਦਾ, ਅਤੇ ਚਕ੍ਰ ਨੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਪਿਨਾਕੀਨ ਨੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਗਣਾਂ ਦਾ, ਮਨੂ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ, ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰੀ ਬਣਾਇਆ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਬਣਾਇਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਰਦਾਦਾ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਅਸਥਾਨ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਆਖਿਆ, "ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਵੀ ਤੀਰਥ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ; ਜਿੱਥੇ ਲਿੰਗ ਜਾਂ ਮੂਰਤੀ ਹੋਵੇ, ਓਥੇ ਥਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਥਾਂ ਸਭ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਤੁਹਾਡੀ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਗ ਜਾਂ ਸੰਕਟ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ; ਜਿਹੜੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਤਿਉਹਾਰ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਓਥੇ ਸਭ ਰਸਮਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਹੋਵੇਗੀ।" "ਉਹ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਕੋਈ ਦੁੱਖ, ਰੋਗ, ਆਫ਼ਤ ਜਾਂ ਭੁੱਖ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜਾ, ਨਾ ਅਣਚਾਹੀ ਮਿਲਾਪ; ਨਾ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ, ਨਾ ਸਿਰਦਰਦ, ਨਾ ਪੀਤ, ਨਾ ਗੁਦਾ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ। ਨਾ ਜਾਦੂ-ਟੋਨੇ ਦਾ ਡਰ, ਨਾ ਮਿਰਗੀ, ਨਾ ਹੈਜ਼ਾ; ਓਥੇ ਮਨਚਾਹੀ ਸੰਪੱਤਾ ਆਵੇਗੀ ਅਤੇ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹੇਗਾ। ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੰਦਰੁਸਤੀ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਧਨ ਮਿਲੇਗਾ; ਅਕਾਲ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗੀ ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਘੱਟ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਦੇਣਗੀਆਂ। ਦਰੱਖਤ ਅਣਸਮੇਂ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦੇਣਗੇ, ਨਾ ਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਵੀ ਆਫ਼ਤ ਦਾ ਡਰ ਹੋਵੇਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਸਹਿਤ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਅਨੰਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਵਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਕ੍ਰਿਤੀ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਸ਼ੰਭੂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਭ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਾਂਤੀ ਸੂਰਜਾਂ ਅਤੇ ਅੱਗਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ, ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਰੂਪ, ਸਦਾ ਬੁੱਧੀ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਹੇ ਆਦਿ-ਦੇਵ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਭਵਿੱਖ, ਵਰਤਮਾਨ ਤੇ ਭੂਤਕਾਲ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ—ਮੈਂ ਸਦਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" "ਯਜਮਾਨ, ਨਾਰਾਏਣ, ਜੈਵੰਤ, ਸ਼ੰਕਰ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਰੂਪ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਸੂਰਜ, ਅਚਯੁਤ ਅਤੇ ਵੀਰਤਾ ਦਾ ਆਦਿ ਹੈ, ਪਰਗਟ ਤੇ ਅਪਰਗਟ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਹੇ ਨਾਰਾਏਣ, ਤੁਹਾਡੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ ਸਭ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੁਹਾਡਾ ਚਿਹਰਾ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਅਮਰ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ—ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।" "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅਨੇਕਾਂ ਸ਼ਕਲਾਂ ਅਤੇ ਯਜ ਦੀ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਰੀਤ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਪ੍ਰਭੂ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਸਰੋਤ ਹੋ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਪਰਦਾਦਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" "ਅਨੇਕ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਕਈ ਵਾਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ। ਇਸ ਲਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਸਭ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਿਉਂ ਨਾ ਕਰਾਂ?" "ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋ, ਉਹ ਸਭ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਾਣਨਯੋਗ ਹੋ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਤੁਹਾਡਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਵਰੂਪ ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ ਬਿਨਾ ਬੋਲ, ਹੱਥ, ਪੈਰ ਜਾਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਤੋਂ ਹੋ, ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਭਾਗ੍ਯਵਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦੇ ਹੋ? ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਬੱਝੇ ਹੋ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ, ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇ?" "ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਅਤੇ ਅਸਰੀਰੀ, ਦੋਵੇਂ, ਉਸ ਪਰਮ ਸਵਰੂਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ; ਹੇ ਚਤੁਰਮੁਖ, ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਉਹੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋੜਦੇ ਹਨ।" "ਤੁਹਾਡਾ ਪਰਮ ਸਵਰੂਪ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ; ਇਸ ਲਈ, ਕਮਲ-ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" "ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਚਿਏਤਾ, ਭਾਵੇਂ ਮਨ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ, ਤੁਹਾਡੀ ਅਸਲਤਾ ਜਾਂ ਅਨੋਖਾ ਸਰੋਤ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ; ਪਰ ਮੈਂ, ਤਪ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਰਮ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਅਤੇ ਆਦਿ ਸਰੂਪ ਵਜੋਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।" "ਕਮਲ-ਆਸਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜਨਕ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਮਾਣ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤਪ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦੇ।" "ਮੈਂ ਵਰਗੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਵੀ, ਆਪਣੀ ਬੁੱਧੀ ਵੰਡ ਕੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਵੇਦ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਣ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਦੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ।" "ਚਾਹੇ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਵੇਦ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਵਿਵੇਕ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ, ਜੋ ਉਸ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਬਣਦਾ, ਨਾ ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਨਾ ਹੀ ਸ਼ਿਵ।" "ਧਨਵੰਤਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਸਿਰਫ਼ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਸੁਖਮ ਰੂਪ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਥੂਲ ਵੀ ਹੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਥੂਲ ਹੋ, ਪਰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਸੁਖਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ; ਜੋ ਬਾਹਰੀ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਉਪਦੇਸ਼, ਆਗਿਆਵਾਂ, ਵਰਾਂ ਅਤੇ ਸਤੁਤੀਆਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਸ਼ੰਕਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰਣ ਹੋਏ।