ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਆਇਆ ਕਿ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਕਾਰਜ ਹੋਵੇ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਸੰਹਾਰਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੱਗੇ ਤੁਰਣ ਦੇ, ਤੇ ਤੂੰ ਪਿੱਛੇ ਆ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਿਆ ਕਿ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਜਗਾ ਕੇ ਲਿਆਉਣ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਲੋੜੀਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਲਿਆਉਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਰਵਤੀ ਤੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੋਵੇਂ, ਆਦੇਸ਼ ਮੁਤਾਬਕ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਭਗਤਵਤੀ, ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਹੋਣਾ ਹੈ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀ ਗੌਰੀ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਇਹ ਵਿਸਾਲ ਨੇਤਰਾਂ ਵਾਲੀ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਜਾਂ ਇੰਦਰਾਣੀ—ਤੂੰ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਉਸ ਤੋਂ ਪੁੱਛ ਲੈ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ।" ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਪੁੱਛ ਲੈ।" ਇਸ ਉਪਰੰਤ ਉਸ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ, "ਗੌਰੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਅਰਧ ਅੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸੇਗੀ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ। ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਤੂੰ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈਂ।" ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਤੇਰੇ ਕਾਰਨ ਸੁਖੀ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੂੰ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ। ਗੌਰੀ ਨੇ ਉਸਦਾ ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਸੱਜਾ। ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਆ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ, ਜਿੱਥੇ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਖੜਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਚਲ। ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਔਰਤ ਲਈ ਪਤੀ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਿਆਨ ਹੈ।" "ਇਸ ਵੱਡੇ ਸੱਦੇ ਉੱਤੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਚਲ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀਆਂ ਹਨ।" "ਸਾਡੇ ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ, ਤੇਰੀ ਕੋਈ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ।" "ਸਾਡੀ ਮੰਗ ਤੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉੱਥੇ ਚਲ।" ਗੌਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਪ ਆਖਦੀ ਹੈਂ।" "ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਤੇਰੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਹੈ। ਆ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਿੱਥੇ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਦੇਵੀਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖ ਕੇ ਲੈ ਚਲੀਆਂ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਨਾਲ ਸਨ। ਗੰਧਰਵਾਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਤੇ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਚਾਹੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਅਚਲ, ਉੱਥੇ ਆਏ। ਇਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸਾਵਿਤਰੀ ਪਹੁੰਚੀ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ ਹਨ, ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਗਾਇਤਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਇਹ ਦੇਵੀ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅਧੀਨ ਹਾਂ। ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਜੋ ਕੰਮ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਆਦੇਸ਼ ਦੇ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਐਸਾ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਝੁਕੀ ਹੋਈ ਦੇਵੀ ਕੁਝ ਨਾ ਬੋਲੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ 'ਤੇ ਗਾਇਤਰੀ ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਅਪਰਾਧ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।" ਉਸ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਾਇਤਰੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਔਰਤ ਲਈ ਪਤੀ ਹੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀ ਸੀ।" "ਔਰਤ ਲਈ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਯਜ, ਵਰਤ ਜਾਂ ਉਪਵਾਸ ਨਹੀਂ; ਪਤੀ ਜੋ ਆਖੇ, ਉਹ ਨਿੰਦਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਜਾਂ ਭੈਣ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਝੂਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" "ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਔਰਤ ਪਤੀ ਦੇ ਜੀਉਂਦੇ ਵਰਤ ਜਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਤੀ ਦੀ ਉਮਰ ਘਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਪਤੀ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਨਰਕ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।" "ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਸੁਚਰਿੱਤਰ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਅਪਰੀਤਿ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੀਂ; ਨਾ ਹੀ ਕਦੇ ਉਸਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਸੇਵਾ ਕਰ।" "ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਆਪ ਉਸਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਬੈਠੀ ਹਾਂ; ਤੂੰ, ਹੇ ਸੁਚਰਿੱਤਰ ਵਾਲੀ, ਨਾਰਦ ਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਨਾਲ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਆ।" "ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੋਰ ਆਸਨ ਤੇ ਤੀਰਥ ਬਣਾਏ ਗਏ ਹਨ; ਜਦ ਤੱਕ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰਹੇਗੀ, ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਸੋਭਾ ਮਿਲੇਗੀ।" "ਮੈਂ ਤੇ ਤੂੰ, ਦੋਵੇਂ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿਖੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪਾਸ ਰਹਿਣਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਰਹੀਂ।" "ਮੇਰੀ ਇਸ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਿ।" ਗਾਇਤਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਾਂਗੀ।" "ਤੁਹਾਡਾ ਹੁਕਮ ਮੈਨੂੰ ਮੰਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਬਰਾਬਰ ਮਿੱਤਰ ਹੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਛੋਟੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।" ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਨਾਲ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿਖੇ, ਆਪਣੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੇ ਪਿੱਛੋਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਦੀਪਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸੋਮ ਨੂੰ ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ, ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਜਲਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਕਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ ਦਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦਾ, ਕੁਬੇਰ ਨੂੰ ਧਨ ਦਾ, ਤੇ ਚਕ੍ਰ ਨੂੰ ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਿਨਾਕੀ (ਸ਼ਿਵ) ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਗਣਾਂ ਦਾ, ਮਨੁ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ, ਤੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮੂਲ ਬਣਾਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਪਦਵੀਆਂ ਦੇ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੋ।" "ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ; ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਲਿੰਗ ਜਾਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਹੈ, ਓਹ ਥਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" "ਓਹ ਥਾਂ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਦਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਗ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਸੰਕਟ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਧਰਤੀਆਂ ਉੱਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਤਿਉਹਾਰ ਤੇ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ," "ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਸਥਾਪਤ ਹੋ ਜਾਣਗੇ; ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਉਥੇ ਕੀ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ: ਉਥੇ ਕੋਈ ਦੁੱਖ, ਰੋਗ, ਸੰਕਟ ਜਾਂ ਭੁੱਖ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।