ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਵਿ्णੁ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, "ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਮਨਾਵੋਗੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਸਮਾਂ ਨਾਹ ਗਵਾਓ, ਮਾਧਵ, ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਜਾਓ। ਆਪਣੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵੱਲ ਜਾਓ। ਤੁਸੀਂ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੋ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿਓ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਉਹ, ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਕਦੇ ਵੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਾਰਾਜ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਹਮੇਸ਼ਾ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ।" "ਇਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਤੇ ਪਿਆਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖੋ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਜਲਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਵੇ।" ਇੰਝ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਵਲੋਂ ਉਪਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਵਿ्णੁ ਜੀ ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚੇ ਜਿੱਥੇ ਸਾਵਿਤਰੀ ਵੱਸ ਰਹੀ ਸੀ। ਦੂਰੋਂ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਸਮੇਤ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖਕੇ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠ ਖੜੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਵਿਣੁ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ। "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਪਤੀ ਵਤੀ, ਬਹੁਤ ਸੁਭਾਗਣ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ ਹੋ। ਦਿਨ ਰਾਤ ਲੋਕ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਣਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਮੰਗਦੇ ਹਨ।" ਵਿਣੁ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਸੱਜਣ ਭ੍ਰਿਗੂ ਕੁਮਾਰੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛ ਲਵੋ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ੌਰੀ (ਵਿਣੁ) ਨੇ ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਚਰਨ ਛੁਹ ਕੇ ਵਿਣੁ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ, "ਹੇ ਜਗਤ ਮਾਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਪੂਜਦਾ ਹੈ।" ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਰਨ ਹਟਾ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਛੁਹ ਲਏ। ਉਸਨੇ ਵਿਣੁ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਮਾਫ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ। ਇਹ ਲਕਸ਼ਮੀ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸੇਗੀ। ਇਹ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤੇਰੀ ਹੀ ਵਤੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਆਨੰਦ ਨਹੀਂ ਲਵੇਗੀ। ਇਹ ਮੁੜ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਇਥੇ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਦੁਬਾਰਾ ਆਈ ਹੈ।" "ਚਾਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਤੇਰੀ ਸਾਥਿਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਆਹ ਦੇ ਨੇਮ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਅਟੱਲ ਰਹੇਗੀ।" ਫਿਰ ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੈਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ।" ਵਿਣੁ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਯਜਨ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।" "ਤੁਰੰਤ ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੂੰ ਲੈ ਆਓ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰੇ। ਆਓ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਚਲੋ।" "ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮਿਲੋ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।" ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਸੁਭਾਗਣੇ, ਜਲਦੀ ਉਠੋ ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਪਿਤਾਮਹ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਚਲੋ।" ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਾਡੇ ਬਿਨਾ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗੀ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨ ਛੁਹ ਲਏ ਹਨ।" ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਸਾਵਿਤਰੀ ਦਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੇ ਆਉਣ ਵਿੱਚ ਦੇਰੀ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਪਿਤਾਮਹ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਨੇ ਕੋਲ ਬੈਠੀ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਪਾਰਵਤੀ ਨਾਲ ਜਾ, ਜੋ ਦੈਤੀਆਂ ਦੀ ਨਾਸਕ ਹੈ। ਗੌਰੀ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ।" "ਉਸਨੂੰ ਜਗਾ ਕੇ ਜਲਦੀ ਲਿਆ ਆ, ਜੋ ਕੁਝ ਲੋੜ ਹੈ, ਕਰ–ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਆ ਜਾਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਅਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸਾਵਿਤਰੀ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਾਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਤੀ ਵਤੀ।" "ਜੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਗੌਰੀ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਨੇਤਰਾਂ ਵਾਲੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜਾਂ ਇੰਦ੍ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛ ਲਵੋ, ਹੇ ਸੁਭ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ।" "ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ, ਪੁੱਛ ਲਵੋ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਉਸਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, "ਗੌਰੀ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਅਰਧ ਅੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸੇਗੀ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ। ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਤੂੰ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਭਾਵਾਨ ਹੈਂ।" "ਤੇਰੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵੈਰੀ ਨਾਸਕ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੇ ਲੈ ਲਿਆ। ਗੌਰੀ ਨੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੂੰ ਫੜਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਆਓ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਸੁਭਾਗਣੇ, ਜਿੱਥੇ ਤੁਹਾਡਾ ਪਤੀ ਖੜਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਚਲੋ। ਪਤਿ-ਸੇਵਾ ਹੀ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਲਕਸ਼ ਹੈ।" "ਇਸ ਮਹਾਨ ਨਿਮੰਤਰਣ ਤੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਜਾਓ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਤੁਹਾਡੇ ਅੱਗੇ ਖੜੀਆਂ ਹਨ।" "ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਅਤੇ ਸਾਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੁਭ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਕੋਈ ਤੋਹਿਨਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ।" "ਸਾਡੀ ਬੇਨਤੀ 'ਤੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਜਾਓ।" ਗੌਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੀ ਪਿਆਰੀ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਆਖਦੇ ਹੋ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸੌਂਪੀ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ ਹੈ। ਆਓ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਸੁਭਾਗਣੇ, ਜਿੱਥੇ ਤੁਹਾਡਾ ਪਤੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੁਆਰਾ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖਕੇ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ, ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਚਾਹੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਅਚਲ, ਉਥੇ ਆ ਗਏ। ਇਉਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸਾਵਿਤਰੀ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੀ। ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੂੰ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਗਾਇਤਰੀ ਸਮੇਤ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਦੇਵੀ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਅਧੀਨ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ, ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਇਉਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਚੁੱਪ ਰਹੀ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਗਾਇਤਰੀ ਨੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਅਪਰਾਧ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।" ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲ ਲਾ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਗਾਇਤਰੀ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ, "ਉਹ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੈਂ ਆਦਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।