ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪੁਲਸਤਿਆ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕਿਸ ਸਮੇਂ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਹਨ, ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਯਜਨ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ? ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਜੋ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਕੀ ਸਨ? ਅਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹੜੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ? ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਠੀਕ ਠੀਕ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਿਤਰ ਯਜਨ ਬਾਰੇ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਜੱਗ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।” ਪੁਲਸਤਿਆ ਜੀ ਨੇ ਉਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੱਸ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜਦੋਂ ਸਵਾਯੰਭੂਵ ਮਨੁ ਨੇ ਸਾਰੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰ ਲਈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਿਆ, ‘ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰੋ।’ ਤਦ ਉਹ ਖੁਦ ਪੁਸ਼ਕਰ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਗਿਆ, ਉੱਥੇ ਯਜਨ ਲਈ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋੜੀਂਦੇ ਉਪਕਰਨ ਇਕੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਗੰਧਰਵ ਸਦਾ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀਆਂ ਨੱਚਦੀਆਂ। ਉੱਥੇ ਚਾਰ ਮੁੱਖ ਯਜਨ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲੇ—ਬ੍ਰਹਮੋਦਗਾਤਾ, ਹੋਤ੍ਰ, ਅਧਵਰਯੁ ਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ—ਯਜਨ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਰ ਇੱਕ ਲਈ ਤਿੰਨ ਤਿੰਨ ਸਹਾਇਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਿਯੁਕਤ ਹੋ ਗਏ: ਬ੍ਰਹਮਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਚਛੰਸੀ, ਪੋਤਾ ਅਤੇ ਅਗਨੀਧ੍ਰ ਵੀ। ਚਾਰ ਹੋਰ ਵਿਭਾਗ—ਆਨਵੀਕਸ਼ਿਕੀ, ਸਾਰੀ ਵਿਦਿਆ, ਬ੍ਰਾਹਮੀ—ਇਹ ਚਾਰਾਂ; ਉਦਗਾਤਾ, ਪ੍ਰਤਿਉਦਗਾਤਾ, ਪ੍ਰਤਿਹਰਤਾ ਅਤੇ ਸੁਬ੍ਰਹਮਣਿਆ। ਇਹ ਦੂਜਾ ਚੌਕਾ ਉਦਗਾਤਾ ਲਈ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਹੋਤ੍ਰ, ਮੈਤ੍ਰਾਵਰੁਣ ਅਤੇ ਅਚਾਵਾਕ ਵੀ। ਇੱਥੇ ਚੌਥਾ ਗ੍ਰਾਵਸਤੁਤ ਹੈ, ਜੋ ਤੀਜਾ ਚੌਕਾ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਅਧਵਰਯੁ, ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਤ੍ਰ, ਨੇਸ਼ਟ੍ਰ ਅਤੇ ਉਨਨੇਤ੍ਰ ਵੀ। ਇਹ ਚੌਥਾ ਚੌਕਾ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ! ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੋਲਾਂ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਸੌ ਸੱਠ ਯਜਨ ਸਵੰਭੂ ਨੇ ਬਣਾਏ, ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਇਹਨਾਂ ਸੋਲਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਦਾ ਉਚਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਸਦੱਸਿਆ, ਤ੍ਰਿਸਾਮਾ ਅਤੇ ਅਧਵਰਯੁ ਨੂੰ ਵੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਚਛੰਸੀ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਦੇਵਗਰਭਾ ਪੋਤ੍ਰ, ਅਗਨੀਧ੍ਰ ਦੇਵਲਾ, ਅੰਗਿਰਸ ਉਦਗਾਤ੍ਰ, ਪੁਲਹਾ ਪ੍ਰਤਿਉਦਗਾਤ੍ਰ ਹੋਏ। ਨਾਰਾਇਣ ਪ੍ਰਤਿਹਰਤਾ, ਸੁਬ੍ਰਹਮਣਿਆ ਉਤ੍ਰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ; ਉਸ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਭ੍ਰਿਗੁ ਹੋਤ੍ਰ, ਵਸਿਸ਼ਠ ਮੈਤ੍ਰਾ ਬਣੇ। ਅਚਾਵਾਕਾ ਨੂੰ ਕ੍ਰਤੁ, ਗ੍ਰਾਵਸਤੁਤ ਨੂੰ ਚਯਵਨ, ਪੁਲਸਤਿਆ ਅਧਵਰਯੁ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਬੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਤ੍ਰ ਬਣੇ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇਸ਼ਟ੍ਰ, ਸ਼ਾਂਸ਼ਾਪਾਇਨ ਉਨਨੇਤ੍ਰ, ਧਰਮ ਸਦੱਸਿਆ ਬਣੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪੌਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ। ਭਰਦਵਾਜ, ਸ਼ਮੀਕ, ਪੁਰੁਕੁਤਸ, ਯੁਗੰਧਰ, ਏਨਕ, ਤੀਰਨਕ, ਕੇਸ਼ਾ ਅਤੇ ਕੁਟਪਾ ਵੀ। ਗਰਗ ਅਤੇ ਵੇਦਸ਼ਿਰਸ ਤ੍ਰਿਸਾਮਾ ਅਤੇ ਅਧਵਰਯੁ ਬਣੇ; ਕਣਵਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਮਾਰਕੰਡਾ ਅਤੇ ਗੰਡੀ ਸਮੇਤ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪੌਤਿਆਂ, ਚੇਲਿਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਦਿਨ ਰਾਤ ਬਿਨਾ ਥੱਕੇ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਜਦੋਂ ਮਨਵੰਤਰ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਯਜਨ ਦਾ ਅਵਭ੍ਰਿਥ ਸਨਾਨ ਹੋਇਆ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਹੋਤ੍ਰ ਨੂੰ। ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਅਧਵਰਯੁ ਨੂੰ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਉਦਗਾਤ੍ਰ ਨੂੰ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਦਿੱਤੇ। ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਯਜਨ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਉੱਤੇ ਸੋ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇਣ, ਅਤੇ ਅਠਤਾਲੀ sacrificial ਪਸ਼ੂ ਵੀ। ਦੂਜੇ ਦਰਜੇ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਚੋਵੀ, ਤੇ ਤੀਜੇ ਲਈ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸੋਲਾਂ ਗਾਂਵਾਂ। ਬਾਰਾਂ ਹੋਰ ਆਗਨੀਧ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਸ ਨਾਲ ਨਾਲ ਪਿੰਡ, ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ ਵੀ। ਅਵਭ੍ਰਿਥ ਸਨਾਨ ਮਗਰੋਂ ਹਜ਼ਾਰ ਭੋਜਨ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਧਨ-ਸੰਪਤੀ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਸਵਾਯੰਭੂਵ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਪੁਰੋਹਿਤ ਅਤੇ ਸਹਾਇਕ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦੇਣ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਆਵਾਹਨ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ। “ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਧਰਮਵਾਨ! ਉਸਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ। ਜਦ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖੇਗੀ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਤਾਂ ਕਦੇ ਨਾਰਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ। ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ, ਤਰਕ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਬੜੀ ਮਿੱਠਾਸ ਨਾਲ ਬੋਲਦੇ ਹੋ—ਤੁਾਡੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਤਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ, ਉਹ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ; ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਲਿਆਓ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਮਨਾਓਗੇ, ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਨਾਰੀ ਜ਼ਰੂਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ; ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰੋ—ਮਾਧਵ, ਬਿਨਾ ਝਿਝਕ ਜਾਓ। ਤੁਹਾਡੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਗ੍ਰਹਿ ਵੱਲ ਜਾਵੇ; ਤੁਸੀਂ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰੋ। ਉਹ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਕਦੇ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਿੱਜੀ ਤੌਰ ਤੇ ਅਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ; ਹਮੇਸ਼ਾ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਕੇ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਐਸੇ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਬਚਨ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਜਲਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਵੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਜੀ ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚੇ ਜਿੱਥੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਵੱਸਦੀ ਸੀ। ਦੂਰੋਂ ਕੇਸ਼ਵ ਜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਜੀ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠ ਖੜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। “ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਪਤੀ-ਵ੍ਰਤਾ ਹੋ, ਮਹਾਨ ਸੁਭਾਗਵਤੀ ਹੋ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੋ; ਦਿਨ ਰਾਤ ਲੋਕ ਤੁਹਾਡਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਮੰਗਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਬਚਨਾਂ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਸਖੀ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੀ ਧੀ, ਨੂੰ ਪੁੱਛ ਲਵੋ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ।” ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰਨਾ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।