ਇਹ ਕਥਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਪੁਰਾਣਕਾਲ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਅਤੇ ਯజਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਦੱਖ ਜੀ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਭਾਗਾ ਅਤੇ ਪੂਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਉਖਾੜ ਦਿੱਤੀ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਵਜਰ-ਧਾਰੀ ਹੱਥ ਨੂੰ ਅਸਥਿਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ—ਉਸ ਆਸ਼੍ਰਯ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ੰਕਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾਪੀ ਕਰਮ ਵਾਲੇ, ਇੰਦ੍ਰਿਓਂ ਵਿਚ ਲਗੇ ਹੋਏ, ਗਿਆਨ, ਵੰਸ਼ ਜਾਂ ਗੁਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਲੋਕ ਵੀ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਆਸ਼੍ਰਯ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੁਖ ਦੇ ਭੋਗੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਉਸ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਦਾ ਜਨਮ ਅਤਿ ਉੱਤਮ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤਾ ਅਨੇਕ ਸੂਰਜਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਕਾਲਕੂਟ ਵਿਸ਼ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਪੀ ਲਿਆ—ਉਸ ਆਸ਼੍ਰਯ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਮਹੇਸ਼, ਜਿਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦ੍ਰ, ਰੁਦ੍ਰ, ਮਰੁਤ ਅਤੇ ਛੇ-ਮੁਖੀ ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰ ਵਰ ਦਿਤੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਜਬੜਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ—ਉਸ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਧੂਮਵ੍ਰਤ ਨੇ ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਗਹਿਰੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਉਹ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਭ੍ਰਿਗੂ ਨੂੰ ਸੰਜੀਵਨੀ ਦਾ ਭੇਦ ਦੱਸਿਆ—ਉਸ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦੱਖ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਾਥੀ, ਬਾਂਦਰ, ਅਤੇ ਬਿੱਲੀ-ਮੁਖੀ ਗਣ, ਭੂਤ, ਅਤੇ ਲੋਕ-ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਪੂਜਿਆ—ਉਸ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਸਿੰਗ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਚਮਪਾ-ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਧਵਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਲਦ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੈ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਬਦਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਇਕ ਸ਼ਾਂਤ, ਯਮ-ਨਿਯਮ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ, ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੇ ਖਿੱਚਿਆ, ਪਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਤਾ ਕੀਤੀ—ਉਸ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਅਤੇ ਕੌਮਲ ਉਂਗਲੀ ਦੇ ਨਖ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੰਜਵਾਂ ਸਿਰ, ਜੋ ਨਵੇਂ ਕੌਮਲ ਲੋਟਸ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ—ਉਸ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੇ, ਜਦੋਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇਹੜੇ ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖ, ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਆਚਾਰਯ ਅਤੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ-ਅਚਲਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹਿਰਦੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਮਿਥਿਆ-ਵਾਦ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਕਾਰਨ ਦੁਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਦ ਰਾਘਵ praise ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤ੍ਰਿਸੂਲ-ਧਾਰੀ, ਬਲਦ-ਧਵਜ ਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਰਾਮ, ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ; ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਵੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ ਹੈ।" "ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤੇ ਬਹੁਤ ਸਮਿਆਂ ਲਈ ਸੁਖ ਭੋਗਣਗੇ; ਚੌਦਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੰਬੀ ਸੇਵਾ ਹੋਵੇਗੀ।" "ਜੋ ਲੋਕ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਅਯੋਧਿਆ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਣਗੇ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਸੁਖ ਭੋਗਣਗੇ ਅਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵਸਣਗੇ।" "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਕਾਰਜ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਵੇਂਗਾ; ਅਤੇ ਰਾਘਵ, ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਚਲ ਪਿਆ।" ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਮਾਰਗ ਦੀ ਨਦੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਟਾ ਬੰਨ੍ਹੀ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਮੇਰਾ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ।" ਰਾਮ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਮਾਤਾ, ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਬਿਨਾਂ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ?" "ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਅਪਰਾਧ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮਹਾਨ-ਬਾਹੂ ਰਾਮ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਨਿਸਚਿਤ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਦੇਵਾਂਗਾ।" "ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਕੋਈ ਉਦੇਸ਼ ਨਹੀਂ; ਮੈਨੂੰ ਲਾਜ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਕਿਸੇ ਮੰਦ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਮਹਾਨ ਦੀ ਗੁੱਸਾ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ।" "ਮੈਂ ਕਿਹੜੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ ਦੁਆਰਾ ਨਿੰਦਤ ਹੋਇਆ ਹਾਂ?" ਦੋਹਾਂ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਮੁਖ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਗਲ ਰੁਕ ਗਈ, ਉਹ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਬੋਲਿਆ। "ਮੈਂ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਾ ਕਰਮ, ਨਾ ਮਨ, ਨਾ ਵਚਨ ਦੁਆਰਾ ਕਦੇ ਬੁਰਾ ਕੀਤਾ; ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਛੁਹਦਾ ਹਾਂ—ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸ਼੍ਰਯ ਨਹੀਂ।" ਫਿਰ ਸੀਤਾ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ? ਇਹ ਅਨਿਆਇਕਤਾ ਛੱਡ ਦੇ, ਹੇ ਬੱਚੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਭਾਗ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।" ਰਾਘਵ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਮੈਂ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਕਦੇ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੈਂ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਅਣਦੇਖੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਪ੍ਰਿਅ।" "ਹੇ ਸੁੰਦਰ-ਕਟਿ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਥੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਚਲਣ-ਚਲਣ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ ਹੈ; ਇੱਥੇ, ਸਭ ਲੋਕ ਸੱਚਮੁਚ ਆਪਣੇ ਹੀ ਲਾਭ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਉਹ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣਦੇ; ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ ਦੀ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੇ, ਨਾ ਪਿਤਾ ਪੁੱਤਰ ਦੀ।" "ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਆਚਾਰਯ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੇ, ਨਾ ਆਚਾਰਯ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਦੀ; ਸਨੇਹ ਲਾਭ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਨਦੀ ਰੇਵਾ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ; ਕਕੁਤਸਥ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਅਤੇ ਸੀਤਾ ਨਾਲ, ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਲ ਅਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਤੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਮਨ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ 'ਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ, ਸੀਤਾ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਾਲ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਅਤੇ ਗੁਹਾ ਨਾਲ, ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਕਿਸ ਸਮੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਤਾ, ਨੇ ਯਜਨ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ? ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਦੱਸਣ ਯੋਗ ਹੋ।" "ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹੜੇ ਪੁਜਾਰੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੇ? ਅਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਕੀ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ?" "ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੇ ਯਜਨ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਲ ਘਟਨਾ ਸੀ, ਉਹ ਦੱਸੋ।" ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜਦ ਸਵਯੰਭੂਵ ਮਨੂ ਨੇ ਸਭ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਿਆ: 'ਸੰਸਾਰ ਰਚੋ।'" "ਉਹ ਖੁਦ ਪੁਸ਼ਕਰ ਗਿਆ, ਯਜਨ ਦੀਆਂ ਸਮਗਰੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋੜੀਂਦੇ ਪਦਾਰਥ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।" "ਗੰਧਰਵ ਸਦਾ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀਆਂ ਨੱਚਦੀਆਂ ਹਨ; ਬ੍ਰਹਮਾ-ਉਦਗਾਤਾ, ਹੋਤ੍ਰ, ਅਤੇ ਅਧਵਰਯੁ—ਇਹ ਚਾਰੇ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਲਈ, ਤਿੰਨ ਸਹਾਇਕ ਸਵੈ-ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੋਏ; ਬ੍ਰਹਮਾ, ਬ੍ਰਹਮਨਾਚਛੰਸੀ, ਪੋਤਾ ਅਤੇ ਅਗਨੀਧ੍ਰ ਵੀ।" "ਆਨਵੀਕਸ਼ਿਕੀ, ਸਭ ਗਿਆਨ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮੀ—ਇਹ ਚਾਰ; ਉਦਗਾਤਾ, ਪ੍ਰਤਿਉਦਗਾਤਾ, ਪ੍ਰਤਿਹਰਤਾ, ਅਤੇ ਸੁਬ੍ਰਹਮਣਯ।" "ਉਦਗਾਤ੍ਰ ਲਈ ਦੂਜਾ ਚਾਰ ਦਾ ਸਮੂਹ ਹੈ; ਹੋਤ੍ਰ, ਮੈਤ੍ਰਾਵਰੁਣ, ਅਤੇ ਅਚਛਾਵਾਕਾ ਵੀ।" "ਗ੍ਰਾਵਸਤੁਤ ਇਥੇ ਚੌਥਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੀਜਾ ਚਾਰ ਦਾ ਸਮੂਹ; ਅਧਵਰਯੁ, ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਤ੍ਰ, ਨੇਸ਼ਤ੍ਰ, ਅਤੇ ਉਨਨੇਤ੍ਰ ਵੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਯਾਤਰਾ, ਭਰਾ-ਭੈਣ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਕਾਲ ਦੇ ਯਜਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦਾ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਵਰਣਨ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।