ਇਹ ਘੜੀ ਆਈ ਜਦੋਂ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਰਾਮ ਜੀ ਅੱਗੇ ਅਪਣੀ ਪ੍ਰਗਟ ਇੱਛਾ ਰੱਖੀ: "ਹੇ ਰਾਘਵ! ਮੈਂ ਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜੰਗਲ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਨਾ ਅਯੋਧਿਆ ਵਾਪਸ ਲੋਟਾਂਗਾ; ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਰਹਿਣਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਅਯੋਧਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸੀ ਰਸਤੇ ਵਾਪਸ ਆਉਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਜੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੈਂ ਜਿਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਮੈਂ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਾਂਗਾ—ਤੁਸੀਂ ਮੇਰਾ ਕੀ ਕਰ ਲੈਣਾ?" ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ: "ਤੁਸੀਂ ਜਾਓ, ਤੁਹਾਡਾ ਰਸਤਾ ਮੰਗਲਮਈ ਤੇ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੇ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੁੜ ਮਿਲਾਂਗਾ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲੇ। ਅਯੋਧਿਆ ਦਾ ਰਾਜ, ਜੋ ਪਿਛਲੇ ਪਿਉ-ਦਾਦਿਆਂ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਹੈ; ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਤੇ ਭਰਤ ਦੋਵੇਂ ਤੁਹਾਡੇ ਹੁਕਮ ਉੱਤੇ ਤਤਪਰ ਹਨ। ਪਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹਾਂ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹੋ; ਦਿਨ ਰਾਤ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੰਝ ਹਾਂ।" ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਅਸਮਰਥਾ ਜਤਾਈ: "ਮੈਂ ਇਹ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਤੁਸੀਂ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ, ਜਾਓ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨੇ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਅਯੋਧਿਆ ਛੱਡੀ ਸੀ, ਮੈਂ ਵੀ ਨੌ ਸਾਲ ਤੇ ਪੰਜ ਹੋਰ ਸਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਾਂਗਾ, ਹੇ ਰਾਮ। ਪਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਤੁਹਾਡਾ ਜੇਹਾ ਭਾਗ, ਹੇ ਪੁਰਸ਼ ਸਿੰਘ, ਉਹੀ ਮੇਰਾ ਵੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦਿਓ; ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਚਲੋ, ਹੇ ਰਘੁਕੁਲ ਨੰਦਨ। ਹੁਣ, ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਅੱਧ ਵਿਚ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ?" ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਫਿਰ ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਸ਼ਚੈ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਮੁੜ ਜੰਗਲ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਇਹ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਆ, ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ; ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਇਕੱਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਮੇਰੀ ਦੂਜੀ ਸਾਥੀ ਸੀਤਾ ਹੈ।" ਰਾਮ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਉੱਠੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਭ੍ਰਾਤਾ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਦੀ ਸੀਮਾ, ਧਰਮ ਦੇ ਪਹਾੜ, ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉੱਥੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਅੱਠ ਭਾਂਤੀਆਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤ੍ਰਿਨੈਤ੍ਰ ਧਾਰੀ, ਸੁਗੰਧ ਰਹਿਤ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਪਿਨਾਕੀਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ। ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਹਰਸ਼ ਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਨੇ ਪਰਵਤੀਪਤੀ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਮ ਨੇ ਸਤੋਗੁਣੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਰਜ ਤੇ ਤਮ ਗੁਣ ਮਿਟ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਗਏ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖ ਹੈ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ: "ਜੋ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਰਚਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਚਲ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦਾ ਕਰਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੁੱਖ-ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਵਿਨਾਸ਼ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ—ਉਸ ਸ਼ੰਕਰ, ਸ਼ਰਨ ਦਾਤਾ, ਦੀ ਮੈਂ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਗੰਗਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ, ਸੁੰਦਰ, ਚੰਚਲ ਧਾਰਾ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿਗੀ ਸੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਰਗੀ ਲਗਦੀ ਸੀ, ਧਾਰਣ ਕੀਤੀ—ਉਸ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਮੈਂ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਣਾਂ ਨੇ ਕੈਲਾਸ ਪਰਬਤ ਦੀ ਚੋਟੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਦਸ-ਮੁੱਖ ਰਾਵਣ ਵੱਲੋਂ ਹਿਲਾਈ ਗਈ ਸੀ, ਸਥਿਰ ਕੀਤਾ—ਉਸ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਮੈਂ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।" "ਜਿਸ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦਾਨਵ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਤੇ ਸਰਪਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵਰਦਾਨਾਂ ਸਮੇਤ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਹਰਾਇਆ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਮੂਨੀ, ਫਲ-ਮੂਲ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ—ਉਸ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਮੈਂ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਨੇ ਦੱਖਾ ਦੇ ਯਜ्ञ ਵਿੱਚ ਭਗਾ ਤੇ ਪੂਸ਼ਣ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੰਦ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਜਰ ਧਾਰੀ ਹਥੀ ਨੂੰ ਅਸਥਿਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ—ਉਸ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਮੈਂ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।" "ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾਪੀ ਕਰਮ ਵਾਲੇ, ਇੰਦ੍ਰਿਯਾਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਗਿਆਨ, ਕੁਲ ਜਾਂ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਵਾਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਉਸ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਮੈਂ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਦਾ ਜਨਮ ਅਤੁੱਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਭਾ ਅਨੇਕ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਦੇਵ-ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਭੈ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਜੋ ਕਾਲਕੂਟ ਵਿਸ਼ ਨੂੰ ਪੀ ਗਿਆ—ਉਸ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਮੈਂ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।" "ਮਹੇਸ਼, ਜਿਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਰੁਦ੍ਰ, ਮਰੁਤ ਅਤੇ ਛੇ-ਮੁਖੀ ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰ ਵਰਦਾਨ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਜਪਟ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ—ਉਸ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਮੈਂ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਦੀ ਧੂਮਵ੍ਰਤਾ ਨੇ ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਉਪਵਨ ਵਿੱਚ ਘੋਰ ਤਪ ਕਰਕੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੰਜੀਵਨੀ ਦਾ ਭੇਦ ਮਹਾਤਮਾ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ—ਉਸ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਮੈਂ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।" "ਜਿਸ ਦੀ ਡਕਸ਼ ਯਜ्ञ ਵਿੱਚ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ, ਲੋਕਪਾਲ, ਹਾਥੀ, ਬਾਂਦਰ, ਬਿੱਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਸੇਵਕ, ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਸ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਮੈਂ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਸ਼ੰਖ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਚਮੇਲੀ ਵਰਗਾ ਚਿੱਟਾ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਬੈਲ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੈ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨਾਲ, ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਿਤ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਗਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਮੈਂ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।" "ਜਿਸ ਨੇ ਸੁਧਾਰਮੀ ਮੁਨੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਯਮ ਤੇ ਸਯਮ ਵਿਚ ਰਤ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਵੱਲੋਂ ਘਸੀਟਣ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ—ਉਸ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਮੈਂ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਂਏ ਹੱਥ ਤੇ ਕਮਲ ਨਖ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੰਜਵਾਂ ਸਿਰ, ਜੋ ਨਵੇਂ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ—ਉਸ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਮੈਂ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।" "ਜਿਸ ਦੇ ਚਰਣਾਂ ਉੱਤੇ, ਜਦ ਸੱਚੇ ਮਨ ਨਾਲ ਨਮਨ ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰ ਕੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਮੈਂ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਚਾਰਯ ਤੇ ਚਲ-ਅਚਲ ਸਭ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ, ਉਹ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਪਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਕੂ-ਮਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ।" ਜਦ ਰਾਮ ਇੰਝ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ, ਬੈਲ-ਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਹਾਸੇ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਰਾਮ, ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ; ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ ਹੈ; ਤੂੰ ਵੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਯੋਗ ਹੈ, ਦੇਵਤਾ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਇਆ।" "ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਾਰਨ, ਦੇਵਤਾ ਕਈ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਸੁਖ ਭੋਗਣਗੇ; ਚੌਦਾਂ ਸਾਲਾਂ ਪਿੱਛੋਂ ਉਹ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨਗੇ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੈਨੂੰ ਅਯੋਧਿਆ ਵਾਪਸੀ ਵੇਖਣਗੇ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਸੁਖੀ ਹੋਣਗੇ ਤੇ ਸਦਾ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰਣਗੇ। ਜਦ ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਕਾਰਜ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ, ਤਦ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਆ ਜਾਵੇਂਗਾ।" ਇਹ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈ ਕੇ, ਰਘੁਕੁਲ ਨੰਦਨ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸ਼ੀਘਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਥੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਮਾਰਗ ਦੀ ਨਦੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜਟਾਂ ਬੰਧੀਆਂ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰਾ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ।" ਰਾਮ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਮਾਤਾ! ਰਾਮ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਬਿਨਾ ਛੱਡ ਕਿਉਂ ਦਿੱਤਾ?" "ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਅਪਰਾਧ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮਹਾਬਾਹੂ ਰਾਮ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਦੇਵਾਂਗਾ।" "ਹੁਣ ਜੀਉਣ ਦਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ; ਮੈਨੂੰ ਲਾਜ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਕੁਲ ਲਈ ਕਲੰਕ ਬਣ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮਹਾਨ ਰਾਮ ਦਾ ਰੋਸ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਾਇਦ ਕਿਸੇ ਬੁਰੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ।