ਸੰਤ ਮਹਾਤਮਾ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਆਪਣੇ ਹੀ ਇਸ ਕੂਏ ਨੂੰ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਵਿਛੋੜੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਕੂਏ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਲਈ ਵਿਛੋੜੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਮਹਾਨ ਰਾਮ, ਜੋ ਇੱਥੋਂ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੀਉਂਦੇ ਜਾਂ ਮਰੇ ਹੋਏ, ਸਾਰੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦਸ਼ਰਥ, ਭਰਾ ਭਰਤ ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਅਤੇ ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਹੋਰ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਰਤਨ ਰਾਮ ਨੇ ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਠਹਿਰੇ। ਜਦੋਂ ਰਾਤ ਖਤਮ ਹੋਈ ਤੇ ਸਵੇਰ ਹੋਈ, ਰਘੁਨੰਦਨ ਨੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਉੱਥੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਸਾਧੂ ਸਨ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਸੀਤਾ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਐਸੇ ਹੀ ਵੇਖਿਆ। ਸਵੇਰ ਨੂੰ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਸਾਧੂਆਂ ਨੇ ਦੁਹਰਾਇਆ, ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਹਾਂ, ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਸਭ ਸੱਚ ਹੈ।" ਫਿਰ ਉਨਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਿਤਰ ਵਾਧਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਭਗਤ ਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਅਤੇ ਤੇਰਾ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ, ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਭਰਤ ਨਾਲ ਵਿਛੋੜਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ, ਦਸ਼ਰਥ ਰਾਜਾ ਲਈ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰ। ਸਾਰੇ ਸਾਧੂ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਤਿਆਰ ਹਨ: ਮੈਂ, ਜਮਦਗਨੀ, ਭਾਰਦਵਾਜ, ਲੋਮਸ਼ਾ, ਦੇਵਰਾਤ ਅਤੇ ਸ਼ਮੀਕ—ਇਹ ਛੇ ਦੋਹਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਸਰਵੋਤਮ ਹਨ। ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਸ਼੍ਰਾਧ ਲਈ ਜਰੂਰੀ ਸਮਾਨ ਲਿਆ। ਮੁੱਖ ਭੋਜਨ ਇੰਗੁਦੀ ਦੇ ਆਟੇ ਦੀਆਂ ਪਿਠੀਆਂ, ਬੇਰ ਅਤੇ ਆਂਵਲੇ ਦੇ ਫਲ ਹਨ; ਪੱਕੇ ਨਾਰੀਅਲ ਅਤੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ, ਉੱਚੀਆਂ ਤੇ ਨੀਵੀਆਂ। ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਮਿਲਿਆ ਮਾਸ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਨਾਜ ਵੀ ਲਿਆ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੇ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰੋ, ਹੇ ਧਰਮਵਾਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ, ਸਯਮ ਅਤੇ ਨਿਯਮਿਤ ਆਹਾਰ ਨਾਲ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਣ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਊਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। "ਅਸੀਂ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਮਹਾਨ ਪੁਸ਼ਕਰ ਚਲਦੇ ਹਾਂ," ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਸਾਰੇ ਸਾਧੂ ਚਲੇ ਗਏ। ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੇ ਲਈ ਸ਼ੁੱਧ ਨੈਤਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਯਜਨਾ ਯੋਗ ਹਿਰਨ ਲਿਆ, ਖਰਗੋਸ਼, ਕਾਲੀਆਂ ਸਾਗਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਹਦ ਲਿਆ।" "ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਨਿੰਬੂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੜ੍ਹਾਂ, ਪੱਕੇ ਕਪਿੱਠ ਅਤੇ ਹੋਰ ਫਲ ਵੀ ਲਿਆ।" "ਇਹ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਜਲਦੀ ਲਿਆ ਆ, ਲਕਸ਼ਮਣ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਰਾਮ ਨੇ ਬੇਰ ਅਤੇ ਇੰਗੁਦੀ ਦੀਆਂ ਟਹਿਣੀਆਂ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੜ੍ਹਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਝੋਪੜੀ ਵਰਗਾ ਆਵਾਸ ਬਣਾਇਆ। ਜਾਨਕੀ ਨੇ ਭੋਜਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਕਾ ਕੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਮ ਨੇ ਯੋਗਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਮੱਧਿਆਹਨ ਤੋਂ ਲੰਘ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪਕਵਾਨ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਸਾਧੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਮ ਨੇ ਬੁਲਾਇਆ ਸੀ, ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਸਾਧੂਆਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਵੈਦੇਹੀ, ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲੋਂ ਹਟ ਗਈ ਅਤੇ ਲਜਾ ਨਾਲ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਖੁਲ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ; ਸ਼੍ਰਾਧ ਲਈ ਆਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣ ਸਕੇ। ਰਾਮ ਨੇ ਯਾਦ ਅਤੇ ਵਿੱਧਾਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ; ਸਾਰੇ ਵੇਦਿਕ ਕਰਮ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹੋਏ। ਪੁਰਾਣਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵੀ ਦਿੱਤੇ। ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਿਅਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਭਰਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਦੋਂ ਇੱਥੇ ਸਾਧੂ ਆਏ, ਤੂੰ ਅਚਾਨਕ ਕਿਉਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ? ਸੱਚ ਦੱਸ, ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਬਿਨਾਂ ਢਿੱਲ ਦੇ।" "ਜੋ ਵੀ ਕਾਰਨ ਹੋਵੇ, ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਛੁਪਾ; ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਜਿੰਦ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈਂ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਾਸੇ ਵਾਲੀ।" ਪਤੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਝੁਕਾ ਖੜੀ ਰਹੀ। ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਲਿਆ ਕੇ ਰਘੁਕੁਲ ਨੰਦਨ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਵੇਖਿਆ, ਸੁਣੋ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਸੀ। ਰਾਮ, ਜਿਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਤੁਸੀਂ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਸੀ। ਹੋਰ ਦੋ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਤ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਸਨ; ਤਿੰਨੇ, ਹੇ ਰਘੁਕੁਲ ਵੰਸ਼ੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਨ।" "ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਹੇ ਰਘੁਕੁਲ ਨੰਦਨ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਲਜਾ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਹਟ ਗਈ। ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਵਾਇਆ ਤੇ ਸ਼੍ਰਾਧ ਵੀ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਜੋ ਛਾਲ ਤੇ ਮ੍ਰਿਗਚਰਮਾ ਪਾਏ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਅਗਵਾਨ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ?" "ਮੈਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ; ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਜੋ ਕੈਕੇਈ ਲੈ ਗਈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਗੁਆਚੁਕੇ ਹਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਛਾਲ ਪਾ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੀ ਹਾਂ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਖਦੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਦੁੱਖੀ ਨਾ ਹੋਵੋ।" "ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਹਣ ਵਾਲੇ; ਇਹ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਕਦੋਂ ਮੁਕੇਗਾ, ਹੇ ਰਘੁਕੁਲ ਨੰਦਨ?" "ਹੇ ਰਾਮ, ਇਹੀ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਦਿਨ ਲੰਘਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੌਂਹ ਖਾਂਦੀ ਹਾਂ।" "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਹ ਭੋਜਨ ਕਿਵੇਂ ਪਰੋਸਾਂ—ਇਹ ਤਾਂ ਉਹ ਭੀ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੇ ਜੋ ਦਾਸਾਂ ਦੇ ਵੀ ਦਾਸ ਹਨ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਸੀਤਾ ਵਿਚ ਗੰਭੀਰਤਾ, ਲਜਾ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰਿਆ ਸੰਵਾਦ ਹੋਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਮ ਨੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਧਰਮ ਨਿਭਾਇਆ ਤੇ ਸੀਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਪੀੜਾ ਅਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਲਗਨ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ।