ਵਿਰਿੰਚੀ ਨੇ ਆਦਿਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਰਦਾਦਾ ਹਨ, ਸਮੇਤ ਤਿੰਨੋ ਟੋਲੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿੰਡ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਿਤ੍ਰ-ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਸਵੀਕਾਰਤਾ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਥੇ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਪਿਤ੍ਰ-ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਨੰਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਦਾਦਿਆਂ ਦੀ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਅਤੇ ਹੋਮ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸੁਆਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰੇ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਯਤਨ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰੇ। ਪੂਰਬ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਅੱਗੇ, ਉਥੇ ਜੋ ਆਦਿ ਤੀਰਥ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਬੰਧਨ ਕੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਉਥੇ ਡੁੱਬਕੀ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸੇਵਕ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਉਥੇ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਸੁਆਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਉਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮ-ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਧਨ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਸੁਆਰਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਪੂਰਬੀ ਸਰਸਵਤੀ ਉੱਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੀ ਲੱਭਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ? ਉਥੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦਾ ਫਲ ਤਪ, ਯਜ, ਆਦਿਕ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰੀ ਸਰਸਵਤੀ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਪੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਾਨਵ ਨਹੀਂ ਗਿਣੇ ਜਾਂਦੇ—ਇਹ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਕੋਈ ਪਾਬੰਦੀ ਨਹੀਂ—ਚਾਹੇ ਖਾਧਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਦਿਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਰਾਤ। ਉਹ ਤੀਰਥ ਪੂਰਬ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰਥ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਦਾ ਉਤਪਾਦਕ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੱਤਿ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਉਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਆਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ; ਜਿਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਤੀਰਥ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਮਹੋਦਯਾ ਸਮਝਦੇ ਹੋਏ, ਸਰਸਵਤੀ ਉਥੇ ਖੜੀ ਸੀ ਤੇ ਮੰਡਾਕਿਨੀ ਵੱਲ ਨਿਹਾਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਤੀਰਥ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਥੇ ਮੰਡਾਕਿਨੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੁੰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਸਰਸਵਤੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਕੱਲੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਦਾਸ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਦੁਖੀ ਮਨ ਨਾਲ ਖੜੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ-ਅੱਖ ਵਾਲੀ ਸਾਥੀ ਬਣਾਈ। ਹਰੀ ਨੇ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੀ ਹਿਰਣੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸਾਥੀ ਬਣਾਈ ਅਤੇ ਨੀਲੇ ਗਲੇ ਵਾਲੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਕੀਤਾ। ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਲਈ ਸਾਥੀ ਬਣਾਈ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਥਣੀਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਰਮਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਉਠੀ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਹਾਨ ਨਦੀ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਥਣੀਆਂ ਸਮੇਤ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਸਵਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਗਈ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਵੀ, ਜੋ ਪੂਰਬੀ ਸਰਸਵਤੀ ਦਾ ਜਲ ਪੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਧੀਆ ਦੋਜਾਤੀ ਜਿਵੇਂ, ਜਿਹੜੇ ਯਜ ਕਰਕੇ ਸੁਆਰਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸੁਆਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪੂਰਬੀ ਸਰਸਵਤੀ ਇੱਥੇ ਕਾਮਧੇਨੂ ਰਤਨ ਵਾਂਗ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਨਦੀ ਇੱਥੇ ਮਨੋਕਾਮਨਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਹ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਭੁੱਲੀਂ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਆਈ, ਵਾਪਸ ਆਈਂ।" ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਥੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ? ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਕਦੋਂ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ? ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਕਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ? ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਕਿਵੇਂ ਜੰਮਿਆ? ਉਸ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਤੇ ਅਸਲ ਨਾਂ ਦੱਸੋ।" ਤਦ ਪੁਲਸਤਯ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਮ੍ਰਿਕੰਡੁ ਨਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ। ਉਹ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦਾ ਸੁਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ, ਅਤੇ ਘੋਰ ਤਪ ਕਰਦਾ। ਜਦ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ। ਜਦ ਮੁੰਡਾ ਪੰਜ ਸਾਲ ਦਾ ਹੋਇਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਬੱਚਾ ਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਸੀ। ਇੱਕ ਗਿਆਨੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਂਗਣ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਿਆਂ ਵੇਖਿਆ। ਉਥੇ ਕਾਫੀ ਸਮਾਂ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ ਦਾ ਗਿਆਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਮ੍ਰਿਕੰਡੁ ਨੇ ਉਸ ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਉਮਰ ਕਿੰਨੀ ਹੈ। "ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ-ਸੱਚ ਦੱਸੋ ਕਿ ਇਹਦੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਾਲ ਕਿੰਨੇ ਹਨ—ਘੱਟ ਜਾਂ ਵੱਧ?" ਮ੍ਰਿਕੰਡੁ ਦੇ ਐਸਾ ਪੁੱਛਣ ਉੱਤੇ, ਗਿਆਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਉਮਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋਵੋ—ਇਹ ਪੂਰੀ ਸੱਚਾਈ ਹੈ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮ੍ਰਿਕੰਡੁ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਉਪਨਯਨ-ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਈ। ਫਿਰ ਪਿਤਾ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰ।" ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤੇ। ਉਹ ਜਾਤੀਆਂ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਪਰ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਪੰਜ ਮਹੀਨੇ ਤੇ ਪਚੀਹ ਦਿਨ ਲੰਘ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਉਸ ਰਸਤੇ ਰਾਹੀਂ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ ਉਥੇ ਆਏ। ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੰਡ ਅਤੇ ਮੌੰਜੀਧਾਰੀ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਚਿਰੰਜੀਵੀ ਹੋਵੀਂ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਉਮਰ ਹੁਣ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਸਿਰਫ ਪੰਜ ਦਿਨ ਰਹਿ ਗਈ ਸੀ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਡਰ ਗਏ ਅਤੇ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸਿਆ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।