ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ ਹੈ—ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈਣ। ਇਹ ਅਰਪਣ ਦਵਾਦਸ਼ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਜਪ ਕੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਆਸ਼ਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਸ੍ਰੀਯਹਕਾਂਤ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ ਅਤੇ ਦਿਆਲੂ ਹੋ ਕੇ, ਜੋ ਮਨਚਾਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦਿੰਣ। ਜਦੋਂ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਦਾ ਮਥਨ ਹੋਇਆ, ਪੰਜ ਗਾਂਵਾਂ ਉਪਜੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਨੰਦਾ ਨਾਮ ਦੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਗਾਂ ਦੀ ਯਥਾ-ਵਿਧੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ ਅਰਘਿਆ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਨੰਦਿਨੀ, ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਦੂਖ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਸਿਹਤ ਅਤੇ ਲੰਮੀ ਸੰਤਾਨ ਦੇਣ। ਹੇ ਕਪਿਲਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਸੀਸ਼ਠ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਸਮਝਦਾਰ ਨੇ ਕੀਤੀ, ਮੇਰੇ ਪੂਰਵਲੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦੇ। ਗਾਂਵਾਂ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋਣ, ਗਾਂਵਾਂ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋਣ; ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗ ਵਾਲੀਆਂ, ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸੁਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸੰਗਤ ਕਰਦੀਆਂ ਰਹਿਣ। ਹੇ ਸੁਰਭੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸੰਤਾਨਾਂ, ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਹੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਰੂਪਾ, ਸ਼ੁਭ, ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਥਾ-ਵਿਧੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸੁਰਭੀ ਦੀਆਂ ਸੰਤਾਨਾਂ ਸਭ ਲਈ ਫਾਇਦੇਮੰਦ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ। ਗਾਂਵਾਂ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹਨ, ਮੇਰੀ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ; ਗੰਗਾ ਨੂੰ, ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਵਿਦਵਾਨ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ; 'ਪੰ', ਪਦਮਨਾਭ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਵਿਦਵਾਨ ਲੋਟਸ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। 'ਚੰ'—ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਚਕਰ ਸਰੂਪ ਨੂੰ, ਚਕਰ ਧਾਰਨ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; 'ਸ਼ੰ'—ਤੁਸੀਂ ਸ਼ੰਖ ਸਰੂਪ ਹੋ, ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਦੂਤ, ਸ਼ੰਖ ਧਾਰਨ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਚਤੁਰ-ਅਸਤ੍ਰ ਧਾਰਨ ਵੀ ਸਾਧੂ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਰੋਜ਼ਾਨਾ, ਅਤੇ ਵੇਦ ਪਾਠ ਵੀ, ਓਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਗਰਮ ਚਿੰਨ੍ਹ ਅਤੇ ਹੋਰ ਧਾਰਨ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਸੁਗੰਧਤ ਚੰਦਨ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਗੋਪਿਕਾ-ਚੰਦਨ ਨਾਲ, ਚਿੰਨ੍ਹ ਧਾਰਨ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਖ਼ਾਸ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਚੰਡਾਲ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਜੇ ਉਹ ਸਿੱਧਾ, ਨਰਮ, ਉਰਧਵ-ਪੁੰਡ੍ਰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਧਾਰਨ ਕਰੇ। ਉਹ ਚੰਡਾਲ, ਜੋ ਅੰਦਰੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੋਹਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਚੰਡਾਲ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਤੁਲਸੀ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਦੂਤ ਵਸਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਮਿਲੀ ਤੁਲਸੀ ਭਾਵ-ਭਰਿਆ ਮਨ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਵਰਤ ਪੁੱਛਿਆ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਦੀ ਵਾਧਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੁਖ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਲਾਭ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਇਹ ਦਿਵਯ ਕਥਾ, ਸਾਧੂਆਂ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਵਰਤ, ਦੱਸਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਔਰਤ ਮਹਾਵਾਰੀ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਪਾਪੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਹਾ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਵਰਤ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਤੌਰ ਤੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਧਨ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸ੍ਰੀ ਵਿਸ਼ਣੂ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਪਹਿਲਾਂ, ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ ਲਗਨशील, ਅਤੇ ਨਾਮ ਦੇਵਸ਼ਰਮਣ ਸੀ। ਉਹ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਦੀ ਰਸਮਾਂ ਕਰਦਾ, ਛੇ ਕਰਤਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਯਤ, ਸਭ ਜਾਤੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ, ਅਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ, ਭਾਦਰਪਦ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਪੰਜਵੀਂ ਤਰੀਕ, ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਘਰ ਦੀਆਂ ਸਮੱਗਰੀਆਂ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਪਿਤਾ ਦੇ ਅੰਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤ੍ਰਿਤ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ—ਜੋ ਸੁਖ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਲਾਭ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸਵੇਰ ਆਈ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਾਂਡੇ ਸਜਾਏ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਅਠਾਰਾਂ ਰਸਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਪਕਵਾਨਾਂ ਤਿਆਰ ਕਰਵਾਈਆਂ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਯਥਾ-ਵਿਧੀ ਭੇਟਾਂ ਅਲੱਗ-ਅਲੱਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ ਆਏ; ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਦੋਹਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਅਰਘਿਆ, ਪਾਦਿਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਸਮਾਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤੀਆਂ। ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੌਰਾਨ ਧੂੜ ਨਾਲ ਮੈਲੇ ਹੋ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧੋਇਆ; ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਏ ਅਤੇ ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਮਿੱਠੇ ਚਾਵਲ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਸ਼੍ਰਾਧ ਰਸਮ ਯਥਾ-ਵਿਧੀ, ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਅਦਾ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪਾਨ, ਭੇਟਾਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਸਤ੍ਰ ਦਿੱਤੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲਗਨ ਨਾਲ। ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਲਗੇ; ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭੁੱਖੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਭੋਜਨ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ, ਰਾਤ ਨੂੰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਝੁੱਗੀ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਏ; ਫਿਰ, ਕੁਤੀ ਅਤੇ ਬਲਦ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਸੁਣ, ਪਿਆਰੀ, ਜੋ ਇਸ ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀਤਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਠੀਕ-ਠੀਕ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦਾ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਭਾਗ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ; ਉਥੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਖੜਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਵੈਣੂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪੀਂਦੀ ਦੇਖਿਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ। ਦੁੱਧ ਇੱਕ ਸੱਪ ਨੇ ਪੀ ਲਿਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਇਹ ਵੀ ਦੇਖਿਆ; ਫਿਰ, ਮੈਂ ਵੈਣੂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੁੱਧ ਪੀਂਦੇ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਸੰਪਰਕ ਕਾਰਨ, ਮੇਰਾ ਕੂਹਲਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਟੁੱਟਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦਰਦ ਤੋਂ, ਹੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਕੂਹਲਾ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਭੋਜਨ ਦਾ ਆਨੰਦ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਬਲਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣ, ਹੇ ਕੁਤੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਅੱਜ ਦੇ ਦਿਨ, ਜਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਰਸਮਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਨਾ ਪਾਣੀ, ਨਾ ਘਾਸ ਦੀ ਤਿੰਨਕ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ, ਕਿਤੇ ਵੀ, ਦਿੱਤੀ। ਮੈਂ ਪਾਪੀ, ਭੁੱਖਾ ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਪਾਪ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ; ਕਿਸੇ ਪਿਛਲੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪਾਪ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਕੁਤਾ ਬਣਿਆ ਹਾਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਰਸਮਾਂ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਮੰਤ੍ਰ-ਉਚਾਰਣ, ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਭਾਵ—ਸਭ ਦੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ, ਉੱਚਾ ਅਤੇ ਪਾਪ-ਮੁਕਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।