ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਧੀ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਦੇ ਗੋਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਮਿਲੀ। ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਮੱਝਲੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਇਹ ਮਿਲਾਪ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਧੀ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਦਕਿ ਜਾਹਨਵੀ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖੜੀ ਸੀ। ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਉਸ ਦੇ ਦੁਸ਼ਕਰ ਕਰਤੱਬ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ: "ਤੂੰ ਹੀ ਗਿਆਨ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਮਝ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਵਿਦਿਆ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮਾਰਗ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹੀ ਸ਼ਰਧਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਪਰਮ ਸਥਿਰਤਾ, ਗਿਆਨ, ਬੁੱਧੀ, ਆਨੰਦ ਤੇ ਧੀਰਜ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹੀ ਸਿੱਧੀ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਵਧਾ, ਸਵਾਹਾ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਧਰਮ ਹੈਂ।" ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸੰਧਿਆ, ਰਾਤ, ਤੇਜ, ਲਾਭ, ਬੁੱਧੀ, ਸ਼ਰਧਾ, ਸਰਸਵਤੀ, ਯਜ, ਗਿਆਨ, ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਤੇ ਗੁਪਤ ਗਿਆਨ—ਇਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਪੁੱਛ-ਪੜਤਾਲ, ਜੀਵਿਕਾ ਤੇ ਰਾਜਨੀਤੀ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ, ਹੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਗਣ ਵਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ। ਹੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇਵੀ, ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਲਗਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਹੋਣ ਤੇ, ਉਹ ਦਿਵ੍ਯਾ ਦੇਵੀ, ਸਰਸਵਤੀ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਥੇ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਉਹ ਪ੍ਰਾਚੀ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧਾਵਟ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਤੀਰਥ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਹਾਂ ਪਾਪੀ ਵੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਸੁਖਾਂ ਦੀ ਭੋਗ-ਵਿਦਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਉਤਮ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗਣ ਵਾਲਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਵਾਰੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਕੇ, ਸਾਰੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਉਥੇ ਕੋਈ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਦਾਨ ਵੀ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੋ ਜਨਮ ਤੱਕ, ਆਪਣੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਟੁੱਟੀਆਂ ਜਾਂ ਵਿਖਰੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਸਦਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਜਿਹੜੀ ਭੀ ਪੂਜਾ, ਜਪ ਜਾਂ ਹੋਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਅਨੰਤ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਦੀਵੇ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਗਿਆਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਧੂਪ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਾਲਾ ਥਾਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਲੰਮਾ ਕਿਉਂ ਬਿਆਨ ਕਰੀਏ? ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਸੰਗਮ ਤੇ ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਤ ਜਾਂ ਮ੍ਰਿਤਕ ਲਈ ਅਨੰਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਇਸਨਾਨ, ਜਪ ਤੇ ਤਰਪਣ ਕਰਨ ਨਾਲ ਅਨੰਤ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਹੀ ਰਾਮ ਨੇ ਦਸ਼ਰਥ ਲਈ ਪਿੰਡ ਦਿਤਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਹੀ, ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਰਾਮ ਨੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਸ਼ਰਾਧ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ ਚਉਕੋਣੀ ਝੀਲ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਲੋਕ ਪਿੰਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਪਿੰਡ ਦਿੰਣ ਵਾਲੇ ਹੰਸ-ਯੁਕਤ ਵਾਹਨ ਰਾਹੀਂ ਸਵਰਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਜੋ ਯਜਨਾ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੀਂ ਹਨ, ਉਹ ਉਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵਾਸੂ, ਪਿਤਰ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਇਹ ਸਭ ਪੂਰਵਜ ਹਨ। ਆਦਿਤਯਾ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਰ-ਪੂਰਵਜ ਹਨ। ਇਹ ਤਿੰਨ ਭਾਗ, ਬੁਲਾਏ ਜਾਣ ਤੇ, ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਪਿੰਡ ਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮ ਸਦਾ ਸਵੀਕਾਰੋ। ਉਥੇ ਕੀਤਾ ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਅਨੰਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" ਆਪਣੇ ਪਿਉ-ਦਾਦਿਆਂ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣ ਲਈ, ਉਹ ਪਿਤਰ ਤਰਪਣ ਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ, ਦਾਨ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਪਿੰਡ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣੋ; ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੂਰਬ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਅੱਗੇ, ਉਥੇ ਆਦਿ ਤੀਰਥ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਜਲ ਨੂੰ ਛੁਹਣ ਨਾਲ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਡੁੱਬਕੀ ਲਾਉਣ ਨਾਲ ਸਦਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸੇਵਕ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਉਥੇ ਆਦਿ ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਭੀ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਇਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮ-ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਜਾਂ ਸੋਨਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪੂਰਬੀ ਸਰਸਵਤੀ ਤੇ ਲੋਕ ਹੋਰ ਉੱਚੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਿਉਂ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦਾ ਫਲ ਤਪ, ਯਜ, ਆਦਿਕ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਪੂਰਬੀ ਸਰਸਵਤੀ ਦਾ ਜਲ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਮਹਾਨ ਮਾਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਤੇ ਕੋਈ ਪਾਬੰਦੀ ਨਹੀਂ—ਭਾਵੇਂ ਖਾਧਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਦਿਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਰਾਤ। ਉਹ ਤੀਰਥ ਪੂਰਬ ਦੇ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਪੁੰਨ ਉਪਜਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਸ਼ੁੱਧ ਹਨ, ਜੋ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ; ਜਿਥੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਉਹ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਮਹੋਦਯਾ ਮੰਨ ਕੇ, ਸਰਸਵਤੀ ਉਥੇ ਮੰਡਾਕਿਨੀ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਉਹ ਤੀਰਥ, ਸਵਯੰਭੂ ਵਲੋਂ, ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਥੇ ਮੰਡਾਕਿਨੀ ਦੇ ਸਮਾਨ ਪੁੰਨ ਸੰਗਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਸਰਸਵਤੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਕੱਲੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਦਾਸ ਚਿਹਰਾ ਤੇ ਦੁਖੀ ਮਨ ਨਾਲ ਖੜੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸਖੀ ਰਚੀ। ਹਰਿ ਨੇ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੀ ਮ੍ਰਿਗੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ, ਜੋ ਵਜਰ ਧਾਰੀ ਹੈ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਸਾਥੀ ਰਚਿਆ। ਨੀਲੇ ਗਲੇ ਵਾਲੇ, ਬੈਲ-ਧਾਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਕੀਤਾ। ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਲਈ ਸਖੀ ਰਚੀ। ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਸਰਸਵਤੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਦਿਵ੍ਯਾ ਸੁੰਦਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਉਠੀ।