ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਮਾਰਗ ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਜੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਧਨ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ (ਦ੍ਵਿਜ) ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੱਡਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵਾਹਨਾਂ ਉੱਤੇ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਕਮਲ ਦੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। ਜਿੱਥੇ ਗੰਗਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਦਰਿਆ ਹੈ, ਗੰਗੋਦਭੇਦ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਸਰਸਵਤੀ, ਉਸਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਰਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਕਿ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕੇ। ਉਹ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜਦ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾੰ ਉਸਦੀ ਸੇਵਾ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਸਿੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਜੋ ਕੋਈ ਇਕ ਹੱਥ ਪਾਣੀ ਵੀ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਗੰਗਾ, ਮਿੱਤ੍ਰ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ—" "ਮੈਂ ਇਕੱਲੀ ਹਾਂ, ਵਿੱਛੜੀ ਹੋਈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਸਨਬੰਧੀ ਨਹੀਂ?" ਗੰਗਾ ਨੇ ਉਸਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝੀ, ਉਸਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਸਦੇ ਰੋਣ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੂਰਬੀ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਗੰਗਾ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਈ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਲਾ ਲਿਆ। ਗੰਗਾ ਨੇ ਉਸਦੀ ਅੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਅਸੂੰਆਂ ਪੋਛਦਿਆਂ ਆਖਿਆ, "ਰੋ ਨਾ, ਏ ਮਹਾਨ, ਤੂੰ ਬੜਾ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਮਿੱਤ੍ਰ।" "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਇਹ ਕੰਮ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ; ਇਸ ਲਈ, ਦੇਵਤੇ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ।" "ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਬੋਲ, ਮਨ, ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਕਰ।" ਤਦ ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਧੀ, ਆਪਣੇ ਸਹੇਲੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਿਚ ਮਿਲ ਗਈ; ਵੱਡੀਆਂ ਅਤੇ ਮੱਧਮ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਇਹ ਮੁਲਾਕਾਤ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਪੱਛਮ ਵੱਲ, ਜਦਕਿ ਜਾਹਨਵੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿਖੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਔਖੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ: "ਤੂੰ ਹੀ ਗਿਆਨ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਮਝ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਵਿਦਿਆ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਰਵੋਤਮ ਮਾਰਗ ਹੈਂ।" "ਤੂੰ ਹੀ ਭਗਤੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਉੱਚੀ ਸਥਿਰਤਾ, ਗਿਆਨ, ਬੁੱਧੀ, ਆਨੰਦ ਤੇ ਧੀਰਜ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਹੀ ਸਿੱਧੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਵਧਾ, ਸਵਾਹਾ, ਤੂੰ ਹੀ ਮਹਾਨ ਧਰਮ ਹੈਂ।" "ਸਾਂਝ, ਰਾਤ, ਚਮਕ, ਸ਼੍ਰੀ, ਬੁੱਧੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਸਰਸਵਤੀ, ਯਜ, ਗਿਆਨ, ਮਹਾ ਗਿਆਨ, ਅਤੇ ਗੁਪਤ ਗਿਆਨ—ਇਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਹਨ।" "ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਪ੍ਰਸ਼ਨ, ਜੀਵਨ ਯਾਪਨ, ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤੀ ਦਾ ਗਿਆਨ ਹੈ—ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਏ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਨ, ਏ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਹਿਣ ਵਾਲੀ।" "ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈਂ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇਵੀ।" ਇੰਝ ਉਸ ਦਿਵ੍ਯਾ ਦੇਵੀ ਦੀ ਉਸਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ, ਸਰਸਵਤੀ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਸਾਰ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਾਚੀ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਬਚਨ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧਾਵਟ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਤੀਰਥ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਵੱਡੇ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਵੀ, ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਥਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਉੱਤਮ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਅੰਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮਰਨ ਉਪਰੰਤ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵਾਹਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਸੁਗਮ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੋ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਦਾਨ ਦੇ ਫਲ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਟੁੱਟੀਆਂ ਜਾਂ ਵਿਖਰੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਕੀਤੀ ਹਰ ਪੂਜਾ, ਜਪ ਜਾਂ ਹੋਮ, ਜੋ ਭੀ embodied beings ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮ-ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਅੰਤਹੀਣ ਫਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਦੀਵੇ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਧੂਪ ਦੇਣ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਵਧੇਰੇ ਕੀ ਕਹੀਏ? ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਸੰਗਮ 'ਤੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਤ ਜਾਂ ਮ੍ਰਿਤਕ ਲਈ, ਅੰਤਹੀਣ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਜਪ ਕਰਨਾ, ਤੇ ਹੋਮ ਕਰਨਾ ਵੀ ਅੰਤਹੀਣ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਹੀ ਰਾਮ ਨੇ ਦਸ਼ਰਥ ਲਈ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਮਾਰਕੰਡੇਯਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਰਸਤਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਰਾਮ ਨੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸ਼ਰਾਧ ਕੀਤੀ। ਉੱਥੇ ਚੌਕੋਣਾ ਸਰੋਵਰ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਉੱਥੇ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੰਸਾਂ ਵਾਲੇ ਵਾਹਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਰੋਵਰ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸ਼ਰਾਧ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਜਿਹੜੇ ਯਜ్ఞ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਹਨ, ਉਨਾਂ ਨੇ ਉੱਥੇ ਉੱਤਮ ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ ਯਜ्ञ ਕੀਤਾ। ਵਸੂ, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੂਰਵਜ ਹਨ। ਅਤੇ ਆਦਿਤਯਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੇ ਵੀ ਪੂਰਵਜ ਹਨ। ਇਹ ਤਿੰਨ ਵੰਡੀਆਂ, ਬੁਲਾਏ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਰਿੰਚੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ— "ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਪਿੰਡ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਵੀਕਾਰਤਾ ਕਰੋ। ਇੱਥੇ ਕੀਤਾ ਹਰ ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਅੰਤਹੀਣ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਦਾਦਾ, ਪੂਰਨ ਹੋ ਕੇ, ਪਿੰਡ ਅਤੇ ਹੋਮ ਦੇਣ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਵਿਚ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣੋ; ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰੇ। ਪੂਰਬ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜੋ ਉਥੇ ਸਥਾਪਤ ਹੈ, ਉਹ ਮੂਲ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਇੰਝ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਿਰਫ਼ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਡੁੱਬਕੀ ਲਾਉਣ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਉੱਥੇ ਮੂਲ ਤੀਰਥ ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਭੀ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਉੱਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ—even ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਸੋਨਾ ਜਾਂ ਧਨ—ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਤਾਂ, ਪੂਰਬੀ ਸਰਸਵਤੀ ਉੱਤੇ ਲੋਕ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਿਉਂ ਲੱਭਣ? ਉੱਥੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦਾ ਫਲ ਵ੍ਰਤ, ਯਜ, ਆਦਿਕ ਦੇ ਸਮਾਨ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰਬੀ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨੂੰ ਪੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ, ਐਸਾ ਮਾਰਕੰਡੇਯਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ ਹੈ।