ਜੋ ਵੀ ਪੁਰਸ਼ ਜਾਂ ਇਸਤਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਉਥੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਉਸ ਤੀਰਥ ਨਾਲ ਜੋੜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਇੱਛਿਤ ਫਲ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਉਸ ਤਟ ਉੱਤੇ, ਚਾਹੇ ਜੀਵ ਜਾਂ ਅਜੀਵ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੇ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਜਣੇ ਜਨਮ ਜਨਮਾਂਤਰੀ ਯਗਿਆਂ ਦੇ ਦੁਲਭ ਫਲ ਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਮਹਾਨ ਨਦੀ ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਯਤਨ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਧਰਮ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦਾ ਜੰਗਲ ਹੈ, ਜਨਮ ਆਦਿਕ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਫਲਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਦਾਤਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਉਥੇ ਲਗਾਤਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ, ਸਗੋਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਦੂਜੀ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੂਦਰ, ਜੇਕਰ ਸਿਰਫ਼ ਇਥੇ ਨ੍ਹਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਉਹੀ ਫਲ ਪਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਯਗ, ਦਾਨ ਜਾਂ ਤਪ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਮਹਾਂ ਪਾਪੀ ਵੀ ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੇਹ ਛੱਡਣ ਤੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਪੁੰਡਰੀਕ ਦੇ ਯਗ ਵਿੱਚ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਥੋੜ੍ਹੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤਿਲ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਜੋ ਉਪਵਾਸ, ਸਨਾਨ ਅਤੇ ਪੰਚਗਵ੍ਯ ਸੇਵਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਦੇਹ ਛੱਡਣ ਤੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ-ਧੀਰੇ ਚੋਰਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਕੋਈ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉਤੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹਨ, ਜੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜਦੋਂ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਚੌਂਹ ਪੱਖੀਆਂ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। ਜਿੱਥੇ ਗੰਗਾ, ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਗੰਗੋਦਭੇਦ ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਸਰਸਵਤੀ, ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਛੋਂ ਉਤਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਾਂਤ ਕਰ ਸਕੇ। ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਸਿੱਧ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਉਥੇ ਇਕ ਹਥੇਲੀ ਜਲ ਪੀਂਦਾ ਹੈ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਤੱਕਦਾ ਹੋਇਆ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਗੰਗਾ, ਮੇਰੀ ਮਿਤ੍ਰ, ਤੇਰੇ ਕਾਰਨ—ਮੈਂ ਇਕੱਲੀ, ਵਿਛੁੜੀ ਹੋਈ ਹਾਂ, ਬਿਨਾਂ ਸਾਕ-ਸਬੰਧੀਆਂ ਦੇ, ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ?" ਗੰਗਾ, ਉਸ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਰੋਂਦਿਆਂ ਵੇਖਦੀ ਹੈ। ਪੂਰਬੀ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਆ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਉਸ ਦੁਖੀ ਚਿੱਤ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪੂੰਝ ਕੇ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਮਿਤ੍ਰ, ਰੋ ਨਾ, ਤੂੰ ਬੜਾ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ।" "ਇਹ ਕੰਮ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਇਸ ਲਈ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇੱਥੇ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਏ ਹਨ।" ਫਿਰ, ਗੰਗਾ ਦੀ ਕਹਿਣ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਮਨ, ਬੋਲ, ਦੇਹ ਅਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਧੀ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਈ; ਉਹ ਸਭ ਦੀ ਮਿਲਾਪ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਧੀ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਜਦਕਿ ਜਾਹਨਵੀ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ। ਫਿਰ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਉਸ ਦੇ ਔਖੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ: "ਤੂੰ ਗਿਆਨ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਮਝ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਵਿਦਿਆ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਪਰਮ ਮਾਰਗ ਹੈਂ।" "ਤੂੰ ਭਗਤੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਉੱਚੀ ਸਥਿਰਤਾ, ਗਿਆਨ, ਬੁੱਧੀ, ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਧੀਰਜ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸਿੱਧੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਵਧਾ, ਸਵਾਹਾ, ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਧਰਮ ਹੈਂ।" "ਸਾਂਝ, ਰਾਤ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਬੁੱਧੀ, ਭਗਤੀ, ਸਰਸਵਤੀ, ਯਗ, ਗਿਆਨ, ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਗੁਪਤ ਗਿਆਨ—ਇਹ ਸਭ ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਹਨ।" "ਜੋ ਕੁਝ ਜਾਂਚ, ਜੀਵਿਕਾ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ; ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ, ਹੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਹਿਣ ਵਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਨ।" "ਹੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ਕ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇਵੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਉਸ ਦਿਵਿਆ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਤ ਕਰਕੇ, ਸਰਸਵਤੀ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਉਥੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ। ਵਿਦਵਾਨ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਾਚੀ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧਾਵਟ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਤੀਰਥ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਵੀ, ਸਿਰਫ਼ ਵੇਖਣ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਸੁਖਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਉਥੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਦੇਹ ਤਿਆਗਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਡਰਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਉਥੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਦਾਨ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੋ ਲੋਕ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਤਕ ਆਪਣੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਉਥੇ ਤੋੜੇ ਜਾਂ ਵਿਖੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਅਸਥੀ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਜਿਹੜੀਆਂ ਵੀ ਪੂਜਾ, ਜਪ ਜਾਂ ਹੋਮ embodied beings ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਫਲ ਅਨੰਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜੇ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ। ਉਥੇ ਦੀਵਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਬੁੱਧੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਧੂਪ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵਾਲਾ ਸਥਾਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹੋਰ ਕੀ ਆਖੀਏ? ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਸੰਗਮ ਤੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਹੇ ਜੀਉਂਦੇ ਜਾਂ ਮਰੇ ਲਈ ਹੋਵੇ, ਅਨੰਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਸਨਾਨ, ਜਪ ਅਤੇ ਤਰਪਣ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ ਅਨੰਤ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਰਾਮ ਜੀ ਆਏ ਸਨ ਅਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਦਸ਼ਰਥ ਲਈ ਪਿੰਡ ਦਿਤਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਮਾਰਕੰਡੇਯਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਉਹ ਅੰਤਯੇਸ਼ਟੀ ਕੀਤੀ। ਉਥੇ ਚੌਕੋਣ ਸਰੋਵਰ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਪਿੰਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਉਥੇ ਪਿੰਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੰਸ-ਯੁਕਤ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪ ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਜਿਹੜੇ ਯਗ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਮਹਾਨ ਜਾਣੂ ਹਨ, ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਉੱਤਮ ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ ਯਗ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਵਸੁ, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਉਥੇ ਪੂਰਵਜ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।