ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਸਾਡਾ ਖਾਣਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸੁਣੋ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸੁਣੋਗੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਧਿਕਾਰੋਗੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ।” ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪ੍ਰੇਤ ਉਹ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਸਫ਼ਾਈ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਕਫ਼, ਪਿਸ਼ਾਬ, ਗੰਦਗੀ, ਅਤੇ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਕ ਮਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰੇਤ ਉਹ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸਾੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਵਿਖੇਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਗੰਦ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਉਹ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਜਾਂ ਲਜਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭੋਗ ਜਾਂ ਵ੍ਰਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਪ੍ਰੇਤ ਉਹ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਜਿੱਥੇ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਧਾਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ ਹੋਵੇ, ਜਿੱਥੇ ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਲਾਲਚ ਵਧੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਹ ਦੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰੇਤ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਖਾਣੇ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕਰ ਗੰਦੀ ਚੀਜ਼ ਬਿਆਨ ਕਰਨੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੈ।” ਫਿਰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, “ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਪੁੱਛਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੋ; ਪ੍ਰੇਤ ਅਵਸਥਾ ਦੇ ਮੁਕਤੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ, ਤਾ ਕਿ ਕੋਈ ਪ੍ਰੇਤ ਨਾ ਬਣੇ।” ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਿੱਤ ਇਕ ਰਾਤ, ਦੋ ਰਾਤ, ਕ੍ਰਿਚ, ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵ੍ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰੇਤ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦਿਨੋ-ਦਿਨ ਤਿੰਨ, ਪੰਜ ਜਾਂ ਇਕ ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਦਇਆਵਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰੇਤ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ। ਜੋ ਆਦਮੀ ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਵਿੱਚ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਵਿੱਚ ਸਮਾਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰੇਤ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ। ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਾ, ਮਹਿਮਾਨ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰੇਤ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ। ਜਦ ਚੌਥੀ ਤੀਥੀ ਦਿਨ ਚੰਨਣੀ ਤੇ ਲਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦਿਨ ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰੇਤ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਲਾਲਚ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੋਹ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਮਾਫ਼ੀ ਤੇ ਦਾਨ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰੇਤ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ। ਜੋ ਗਾਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਤੀਰਥ, ਪਹਾੜ, ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰੇਤ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ।” ਫਿਰ ਪ੍ਰੇਤ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, “ਅਸੀਂ ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਹਨ; ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਅਸੀਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਕੋਈ ਪ੍ਰੇਤ ਬਣਦਾ ਹੈ? ਦੱਸੋ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ।” ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਜਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ—ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ—ਸ਼ੂਦਰ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਖਾਣਾ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਤੇ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰੇਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ, ਭਰਾ, ਭੈਣ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਗਲਤੀ ਦੇ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰੇਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੇ ਯਜਨਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਿਯਮਤ ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰੇਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਜਮ੍ਹਾਂ ਕੀਤੇ ਪੈਸੇ ਚੁਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ੂਦਰ ਖਾਣੇ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਭਰੋਸਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਠੱਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰੇਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ, ਗਾਵ-ਹੱਤਿਆ, ਚੋਰੀ, ਮਦਿਰਾ ਪਾਨ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸੇਜ ਦਾ ਉਲੰਘਣ, ਜ਼ਮੀਨ ਜਾਂ ਕੁੜੀ ਦਾ ਅਪਹਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰੇਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਆਮ ਦਾਨ ਲੈ ਕੇ ਉਹ ਚੁਪ-ਚਾਪ ਆਪਣੇ ਲਈ ਰੱਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਨਾਸਤਿਕ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਪ੍ਰੇਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” ਜਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਇਹ ਬਿਆਨ ਕੀਤਾ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਡੋਲ ਵੱਜਿਆ ਅਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੇ ਵਿਮਾਨ ਹਰ ਪਾਸੇ ਆ ਗਏ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਵਾਣੀ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਕਾਰਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੇ ਤੂੰ ਉੱਚਾ ਭਲਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਤਿਕਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਦਮ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੀ ਕਥਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਸਾਰ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰੇਤ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ। ਜਾਂ ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰੇਤ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ? ਧਰਮ-ਨਿਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਇਹ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ? ਇਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦਾ ਉਪਾਅ ਕੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣ 'ਤੇ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ? ਇਹ ਸਭ ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਜਿਗਿਆਸਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।” ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਦੱਖਣੀ ਖੇਤਰ ਦੇ ਅਨੇਕ ਰਿਸ਼ੀ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਆਏ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ, ਅਤੇ ਉੱਚ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ, ਬਾਰ੍ਹ ਸਾਲ ਤੱਕ ਰਹੇ। ਉੱਥੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ; ਲੁਕਵੇਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉੱਚ ਤਪਸਿਆ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੀ ਰੂਪ ਮੰਤ੍ਰ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਤ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਦੂਜੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ; ਰਿਗ-ਵੈਦ ਦੇ ਤਿੰਨ 'ਆਪੋਹਿਸ਼ਠ' ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਘਮਰਸ਼ਣ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਇਹ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੁਕਣ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਨੇ ਅਜਿਹਾ ਕੀਤਾ। ਜਿਹੜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਦੱਖਣੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਜੋ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਆਏ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਧ ਨਾਲ ਵੇਦੀ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਸਥਾਪਤ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ 'ਚ ਪੁਸ਼ਕਰ 'ਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਸਭ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਜਾਤੀਆਂ ਉੱਥੇ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ, ਪਰ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਜਦ ਵੀ ਅਗਨੇਯ ਨਕਸ਼ਤਰ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਰੀਕ ਵੱਡੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਤੇ ਦਾਨ ਲਈ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਜਦ ਵੀ ਯਮਯ ਨਕਸ਼ਤਰ ਉਸ ਤਰੀਕ ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਉੱਚ ਫਲਦਾਇਕ ਹੈ, ਤਪਸਵੀ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ। ਜਦ ਵੀ ਪ੍ਰਜਾਪਤਯ ਨਕਸ਼ਤਰ ਉਸ ਤਰੀਕ ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਕਾਰਤਿਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਦੁਲਭ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੀ ਦੁਖਦਾਈ ਅਵਸਥਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਗੰਦੀ ਹਾਲਤ, ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਤ ਬਣਨ ਤੇ ਨਾ ਬਣਨ ਦੇ ਕਾਰਣ-ਨੁਕਸਾਨ, ਧਰਮ ਦੇ ਉੱਤਮ ਰਸਤੇ, ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਲੋਂ ਵਿਅਖਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ।