ਇਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਿਲੱਖਣ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਇਸ ਦਾ ਸੁਆਦ ਨਹੀਂ ਚੱਖਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੇ; ਪਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਖਾਣ ਲਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਨਾਬੀ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਦੋ ਗੋਲ ਆਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਫਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਇਹ ਦੋ ਲੰਬੇ ਅੰਡਕੋਸ਼ ਇਕੱਠੇ ਖਾਓ; ਇਸ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਸਰਵੋਤਮ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਓਗੇ।” ਇਸ ਮਹਾਨ ਦਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਨਮਨ ਕਰਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀਆਂ, “ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮਜ਼ਾਕ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਧਨ, ਪਸ਼ੂ, ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਘਰ ਦੀ ਹਰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੁਝ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਂ ਦੇ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ; ਪਰ ਜੋ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗਰੀਬ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।” “ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਾਸੇ-ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪੈਣੇ ਚਾਹੀਦੇ। ਤੁਸੀਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਾਤਾਵਾਂ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੋਗੀਆਂ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕੌਮੁਦੀ ਉਤਸਵ ਤੇ ਚਣ ਦੀਆਂ ਰੋਟੀਆਂ, ਤੇ ਤਲੀਆਂ ਰੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਅੰਡਕੋਸ਼ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕਦੀ; ਪੁੱਤਰ ਰਹਿਤ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਧਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ, ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ, ਵਿਦਵਾਨ, ਅਤੇ ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਹੰਸ ਰਥ ਤੇ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋਵੇਗਾ।” ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਸ਼ਿਵਦੂਤੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ; ਤੁਸੀਂ ਪੂਛਿਆ ਕਿ ਸ਼ਰਮ ਦਾ ਕਾਰਣ ਕੀ ਹੈ—ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਚੰਡੀਕਾ, ਜੈ ਹੋ! ਹੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਜੈ ਹੋ! ਹੇ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਦੇਵੀ, ਹੇ ਕਾਲਰਾਤ੍ਰੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ, ਪਵਿੱਤਰ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਸ਼ੁਭ, ਗਿਆਨ, ਮਹਾ-ਮਾਇਆ, ਵੱਡੀ ਪੇਟ ਵਾਲੀ। ਮਨ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ, ਮਨ ਦਾ ਕਿਲਾ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਚਿੰਤਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਮਹਾ-ਰੋਗ, ਅਸਧਾਰਣ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਗੀਤ ਤੇ ਨਾਚ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮੀ, ਸ਼ੁਭ। ਹੇ ਭਿਆਨਕ, ਮਹਾ ਕਾਲੀ, ਕਾਲਿਕਾ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ; ਫੰਨ, ਦੰਡ, ਭਿਆਨਕ ਹੱਥ, ਡਰਾਉਣੀ। ਹੇ ਚੰਡੀਕਾ, ਜਲਦੇ ਮੂੰਹ, ਤੇਜ਼ ਦੰਦ, ਮਹਾ ਸ਼ਕਤੀ; ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਵਾਹਨ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮੀ, ਦੇਵੀ, ਲਾਸ਼ ਤੇ ਬੈਠੀ, ਸ਼ੁਭ। ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਭਿਆਨਕ ਦੇਵੀ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ; ਮਹਾ ਕਾਲੀ, ਡਰਾਉਣੀ। ਹੇ ਕਾਲਿਕਾ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਹੇ ਕਾਲਰਾਤ੍ਰੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਹੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜੀ ਗਈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਸ਼ਿਵਦੂਤੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਉੱਚਤਮ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ ਅਤੇ ਕਹਿੰਦੀ, “ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗੋ।” ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਸੁੰਦਰ-ਮੁੱਖ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਇਸ ਸਤੁਤੀ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਕਰੇ—ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ-ਸੱਚੀ, ਵਰਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਬਣ ਜਾਵੋ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਪਹਾੜ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਸੁਖ, ਪੁੱਤਰ, ਪੋਤੇ, ਪਸ਼ੂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ। ਅਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸ ਸਤੁਤੀ ਨੂੰ ਸੁਣੇ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚਤਮ ਮੁਕਤੀ ਪਾਵੇਗਾ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਰਾਜਾ, ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਗੁਆ ਕੇ, ਨੌਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਅਠਵੀਂ ਤੇ ਚੌਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਵੀ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ, ਉਹ ਇੱਕ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਰਾਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੇਗਾ।” “ਇਹ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸ਼ਕਤੀ, ਸ਼ਿਵਦੂਤੀ ਨਾਮ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣੇ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚਤਮ ਮੁਕਤੀ ਪਾਵੇਗਾ। ਅਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸ ਦੀ ਪਾਠ ਕਰੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋਵੇਗਾ। ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਲਿਖ ਕੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਅੱਗ ਜਾਂ ਚੋਰਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ। ਅਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਪੋਥੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ, ਧਨ, ਅਨਾਜ, ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਪਤਨੀ, ਰਤਨ, ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ, ਤੇ ਨੌਕਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਲਿਖਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਇਹ ਫਲ ਜ਼ਰੂਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।” ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕਿਹੜੇ ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਕੋਈ ਮੁੜ ਭੂਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਅਤੇ ਕਿਹੜੇ ਉਪਾਏ ਨਾਲ ਉਸ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ।” ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਮੁੜ ਕਦੇ ਭਟਕਾਵੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪਵੋਗੇ। ਕਿਸ ਕਾਰਣ ਭੂਤ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਿਹੜੇ ਉਪਾਏ ਨਾਲ ਮੁਕਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਪਰ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂਵਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਭੂਤ-ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।” “ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜੋ ਕੜੀਆਂ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਾਲਾ, ਹਰ ਥਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਸਦਾ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਵ-ਅਧ੍ਯਯਨ ਕਰਦਾ, ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ, ਪਾਠ ਤੇ ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ। ਧੀਰਜ ਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਾਫ਼ੀ ਤੇ ਸੱਚ ਦੀ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਅਹਿੰਸਾ ਤੇ ਨਰਮਤਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ, ਤਪ ਤੇ ਯੋਗ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪਿਤਰ-ਕਰਮ ਤੇ ਵੇਦ-ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਚੁਸਤ। ਪਰਲੋਕ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ, ਸੱਚਾਈ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ, ਨਰਮ ਬੋਲ, ਅਤੇ ਅਤਿਥੀਆਂ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਾਤਕਾਰ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ। ਦਾਨ ਤੇ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ, ਦੁਵਿਧਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਆਪਣੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਸਵ-ਅਧ੍ਯਯਨ ਵਿੱਚ ਚੁਸਤ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਲ ਬਿਤਾ ਚੁਕਿਆ ਸੀ।