ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਇਕ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਰੂ (ਇੱਕ ਜਾਨਵਰ) ਦੀ ਖਾਲ ਅਤੇ ਸਿਰ ਲੈ ਕੇ ਖੜੀ ਸੀ। ਇਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਦੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਉਹ ਪਰਮ ਮਹਾਦੇਵੀ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲੀ ਅਸਥਾਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦੇਵੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ, ਜੋ ਭੁੱਖੀਆਂ ਤੇ ਉਤਸੁਕ ਸੀ, ਉਸ ਮਹਾਦੇਵੀ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ: “ਹੇ ਦੇਵੀ, ਅਸੀਂ ਭੁੱਖੀਆਂ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਕੁਝ ਦਿਓ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਦੇਵੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਸੋਚਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਰੁਦ੍ਰ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮਹਾਬਲੀ ਦੇਵ ਦੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਅਰਾਧਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚੋਂ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਮਹਾਦੇਵ, ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਮਹਾਂਮਾਇਆ, ਤੂੰ ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ? ਜੋ ਵੀ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹੈ, ਦੱਸ।” ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਦੂਤ ਨੇ ਆ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਦੇਵ, ਤੁਸੀਂ ਬੱਕਰੀਆਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਬੱਕਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਆਪ ਜੀ ਨੂੰ ਹੀ ਭੋਜਨ ਵਜੋਂ ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਆਦਰ ਨਾਲ।” “ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਭੋਜਨ ਦਿਓ; ਇਹ ਤਾਕਤਵਰ ਦੇਵੀਆਂ, ਭੋਜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀਆਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਧਮਕਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਹੋਰ ਤਾਂ, ਇਹ ਭੁੱਖੀਆਂ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਜਬਰਦਸਤੀ ਖਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਕੁਝ ਯੋਗ ਭੋਜਨ ਉਪਲਬਧ ਕਰਵਾਓ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਸ਼ਿਵਦੂਤੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਗੰਗਾਦ੍ਵਾਰ ਤੇ, ਮੇਰੇ ਗਣਾਂ ਨੇ ਦੱਖ ਦਾ ਯਜ੍ਨ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਯਜ੍ਨ ਦਾ ਪਸ਼ੂ ਹਿਰਨ ਬਣ ਕੇ ਭੱਜ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਬੱਕਰੀ ਦੀ ਵਾਸ ਆ ਗਈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਅਜਗੰਧਾ (ਬੱਕਰੀ ਦੀ ਵਾਸ ਵਾਲਾ) ਆਖਿਆ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਵੀ ਅਜਗੰਧਾ ਹੋਵੇਂਗੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਹੋਰ ਭੋਜਨ ਵੀ ਦਿਆਂਗਾ।” “ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸੁਣ: ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਕ ਐਸਾ ਭੋਜਨ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ, ਹੇ ਤੇਜਸਵੀ ਕਾਲਰਾਤ੍ਰੀ, ਹੇ ਸਤੀਆਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ। ਕੋਈ ਵੀ ਔਰਤ ਜੋ ਗਰਭਵਤੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਦੂਜੀ ਔਰਤ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਦੂਜੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਜਾਂ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਪੁਰਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀ ਹੈ—” “ਹੇ ਸੁੰਦਰੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਬਲਾਤਕਾਰ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਇਕ ਸਾਲ ਦੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਵੀ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—” “ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਭੋਜਨ ਮਿਲ ਜਾਵੇ ਤੇ ਉਹ ਕਈ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹਿਣ; ਹੋਰ ਜੋ ਅਣਮਾਣੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਨਮਘਰ ਵਿਚ ਹੋਈ ਗਲਤੀ ਨੂੰ ਫੜ ਸਕਦੇ ਹਨ।” “ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਜੋ ਨਵਜਾਤ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਚੁਰਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਘਰਾਂ, ਖੇਤਾਂ, ਤਲਾਬਾਂ, ਝੀਲਾਂ ਅਤੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣਗੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਸਦਾ ਰੋਂਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਖਾਧੇ ਜਾਣਗੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗੀ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਵਦੂਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਨਿੰਦਾ ਜੋਗ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਅਸਲ ਤੱਤ ਦੇਣਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੱਜਾ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ।” ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, “ਜਦੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਅਵੰਤੀ ਵਿਚ ਸਕੰਦ ਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਵਾਈ, ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਮੁੰਡਨ ਸਮਾਪਤੀ ’ਤੇ—” “ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਾਵਾਂ ਆਈਆਂ ਅਤੇ ਅਜਿਹਾ ਭੋਜਨ ਬਣਾਇਆ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ ਸੀ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਆ ਕੇ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਦਾ ਪਾਨ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।” “ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਰਗੇ ਉੱਚ ਦੇਵ, ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ, ਯਕਸ਼, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਗੁਹ੍ਯਕ—” “ਮੇਰੂ ਦੇ ਚੋਟੀ, ਗੰਗਾ ਵਰਗੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਸਾਰੇ ਨਾਗ, ਹਾਥੀ, ਸਿੱਧ, ਪੰਛੀ, ਅਤੇ ਦੈਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸਕ—” “ਡਾਕਿਨੀਆਂ, ਵੇਤਾਲ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ; ਹੇ ਦੇਵੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਇੱਥੇ ਜੋ ਰਚਿਆ, ਉਹ ਦੱਸਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।” “ਉਹ ਸਾਰਾ ਭੋਜਨ, ਜੋ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ, ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਸ਼ਿਵਦੂਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹ ਭੋਜਨ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿਓ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਵੀ ਦੁਲਭ ਹੈ।” “ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਮਿੱਠਾ, ਸੁਆਦਲਾ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਕਾਇਆ ਗਿਆ ਤੇ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ; ਕਈ ਵਾਰੀ ਉਹ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ, ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਲਈ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤਾ, “ਮੈਂ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਬਣਾਇਆ; ਸਾਰਾ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬਚਿਆ।” “ਹੁਣ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆ ਗਈਆਂ ਹੋ, ਦੱਸੋ ਮੈਂ ਕੀ ਦਿਆਂ? ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਖ਼ਾਸ ਕੀ ਨਵਾਂ ਦਿਆਂ?” “ਇਹ ਭੋਜਨ ਨਾ ਮੈਂ ਖਾਧਾ, ਨਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੇ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਦੋ ਗੋਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ, ਫਲ ਵਾਂਗ ਹਨ।” “ਇਹ ਮੇਰੇ ਦੋ ਲੰਮੇ ਵੰਧਣ (ਟੈਸਟਿਕਲ) ਇਕੱਠੇ ਖਾਓ; ਇਸ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਸਰਵੋਚ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਪਾਓਗੇ।” ਇਹ ਮਹਾਨ ਭੇਟ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀਆਂ: “ਉਹ ਪੁਰਖ ਜੋ ਸੁਭ ਕਾਰਜ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਬਿਨਾਂ ਹਾਸੇ-ਮਜ਼ਾਕ ਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਨ, ਪਸ਼ੂ, ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਘਰੇਲੂ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਮਿਲੇਗੀ। ਜੋ ਕੁਝ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਂ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਾਂਗੀ; ਪਰ ਜੋ ਹਾਸਾ-ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੰਮੇ ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ ਗਰੀਬ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।” “ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਨਿੰਦਾ ਜਾਂ ਹਾਸੇ ਵਿਚ ਨਾ ਪੈਣ; ਤੁਸੀਂ, ਮਾਤਾਵਾਂ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੋਗੀਆਂ।” “ਉਹ ਪੁਰਖ, ਜੋ ਕਉਮੁਦੀ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਤੇ ਚਣਾਂ ਦੀਆਂ ਰੋਟੀਆਂ, ਤੇਲ ਵਿਚ ਤਲੀ ਹੋਈਆਂ ਰੋਟੀਆਂ ਅਤੇ ਟੈਸਟਿਕਲਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—” “ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟੇਗੀ; ਜਿਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਹਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲੇਗਾ, ਤੇ ਜੋ ਧਨ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਉਹਨੂੰ ਧਨ ਮਿਲੇਗਾ।” “ਉਹ ਸੁੰਦਰ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਰਸ ਭੋਗਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਵੇਗਾ; ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਹੰਸਾਂ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਕਰਕੇ ਆਦਰ ਪਾਵੇਗਾ।” “ਹੇ ਸ਼ਿਵਦੂਤੀ, ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ; ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਲੱਜਾ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਉਂਦੀ—ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਕੀ ਆਖਦਾ ਹਾਂ।