ਜਦੋਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ "ਰੁੱਕੋ! ਰੁੱਕੋ!" ਚੀਕਾਂ ਮਾਰੀ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਛਿੜ ਗਿਆ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਜੇ ਹੋਏ ਪਏ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪਿੱਠ ਟੁੱਟਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੜਫਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਕੁਝ ਦੇ ਸੀਨੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤੇ, ਕੁਝ ਦੇ ਸਿਰ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਵੰਡੇ ਗਏ, ਤੇ ਕੁਝ ਦੇ ਖੋਪੜੀਆਂ ਸੁੱਟਿਆਂ ਨਾਲ ਚੱਕਨਾ-ਚੂਰ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਂ ਨਾਲ ਛੀਦੇ ਗਏ, ਤੇ ਕੁਝ ਦੀਆਂ ਗਰਦਨਾਂ ਚੰਗੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਣਿਕ ਵੀ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆں, ਰੁਰੂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ, ਤਾਂ ਰੁਰੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ ਮਾਇਆ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਮੋਹਿਨੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਰਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਸਭ ਹੈਰਾਨ-ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਮਹਾਦੇਵੀ ਦੀ ਕਾਲੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੂੜਾ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਰੁਰੂ ਦੈਤ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਘਾਟ ਲਾਇਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਘਾਇਲ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਨੇਰਾ ਰੁਰੂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਰੁਰੂ ਦਾਨਵ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਥੇ ਵੀ ਪਰਮ ਦੇਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਉਹ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਸਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖਲੋਤੀ—ਰੁਰੂ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ ਤੇ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਸੀ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਖ਼ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਖਾਲ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲਈ, ਫਿਰ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਮੁੜ ਪੁਸ਼ਕਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਆ ਗਈ। ਉਸ ਕੁਆਰੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਹੁਣ ਰੁਰੂ ਦਾ ਸਿਰ ਤੇ ਚਮੜੀ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤੇ ਉਜਲੀ ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜੀ ਸੀ, ਦੇਵਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਰਮ ਦੇਵੀ, ਆਪਣੇ ਤਪ-ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਤੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਸਤੀਆਂ ਭੁੱਖੀ ਤੇ ਉਤਾਵਲੀਆਂ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ: "ਅਸੀਂ ਭੁੱਖੀਆਂ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਾਤਾ, ਸਾਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਾ ਵਰ ਦਿਓ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਸੋਚਣ ਉਪਰੰਤ ਵੀ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਢੁਕਵਾਂ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਰੁਦ੍ਰ, ਪਸ਼ੁਪਤਿਨਾਥ, ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਧਿਆਨ ਤੋਂ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰੀ, ਉੱਪਜਿਆ। ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: "ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਤੂੰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ? ਦੱਸ, ਹੇ ਮਹਾ ਮੋਹਨੀ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ।" ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ-ਦੂਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਬੱਕਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਬੱਕਰੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ; ਇਹ ਸਤੀਆਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਇੱਛਿਤ ਭੋਜਨ ਵਜੋਂ ਖਾ ਜਾਣਗੀਆਂ।" "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਲਈ ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਦਿਓ; ਇਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਭੋਜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀਆਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਂ ਨਾਲ ਡਰਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਇਹ ਭੁੱਖੀਆਂ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਖਾ ਜਾਣਗੀਆਂ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਢੁਕਵਾਂ ਭੋਜਨ ਦਿਓ।" ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਸ਼ਿਵ-ਦੂਤੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਕ ਪੁਰਾਣਾ ਵਾਰਤਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਗੰਗਾਦਵਾਰ ਤੇ, ਮੇਰੇ ਗਣਾਂ ਨੇ ਦੱਖ ਦੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਥੇ, ਯਜਨ-ਪਸ਼ੂ, ਹਿਰਣ ਬਣ ਗਿਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜਿਆ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਢਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਬੱਕਰੀ ਦੀ ਮਹਿਕ ਆਈ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ 'ਅਜਗੰਧ' ਆਖਿਆ; ਤੂੰ ਵੀ ਅਜਗੰਧ ਹੋਵੇਂਗੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਹੋਰ ਭੋਜਨ ਵੀ ਦਿਆਂਗਾ।" "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸੁਣ: ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਕ ਹੋਰ ਭੋਜਨ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਵਾਨ ਕਾਲਰਾਤ੍ਰੀ, ਸਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ।" "ਕੋਈ ਵੀ ਔਰਤ, ਜੋ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਔਰਤ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਔਰਤ ਨੂੰ ਛੂਹੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪੁਰਖ ਨੂੰ—ਜੇ ਕੋਈ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਇਕ ਸਾਲ ਦੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਚੁੱਕ ਲਏ—ਉਹ ਸਤੀਆਂ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਕੇ ਕਈ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੋਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਉਹ ਜਨਮਘਰ ਵਿੱਚ ਘੁੱਸ ਕੇ ਭੋਜਨ ਲੈ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਨਵਜਾਤ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਚੁਰਾ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਘਰਾਂ, ਖੇਤਾਂ, ਤਲਾਵਾਂ, ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣਗੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਗਾਤਾਰ ਰੋਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਹੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖਾਧੇ ਜਾਣਗੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਗੀਆਂ।" ਸ਼ਿਵ-ਦੂਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਨਿੰਦਾ-ਯੋਗ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਸਾਰ ਨਹੀਂ ਸਮਝੇ। ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲਾਜ ਤੇ ਪੀੜਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ।" ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਜਦੋਂ ਸਕੰਦ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਅਵੰਤਿ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ, ਮੁੰਡਨ ਸੰਸਕਾਰ ਹੋਇਆ—ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਾਵਾਂ ਆਈਆਂ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗਣ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਦਾ ਪਾਰਟ ਕਰਨ ਆਏ।" "ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਰਗੇ ਮੁੱਖ ਦੇਵ, ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ, ਯਕਸ਼, ਤੇ ਸਾਰੇ ਗੁਹ੍ਯਕ, ਮੇਰੂ ਦੇ ਚੋਟੀ, ਗੰਗਾ ਵਰਗੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਸਾਰੇ ਨਾਗ, ਹਾਥੀ, ਸਿੱਧ, ਪੰਛੀ, ਤੇ ਦਾਨਵ-ਨਾਸਕ ਆਏ। ਡਾਕਿਨੀਆਂ, ਵੇਤਾਲ, ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ; ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਜੋ ਕੁਝ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ।" "ਸਾਰਾ ਭੋਜਨ, ਜੋ ਚੁਣਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸੀ, ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।" ਸ਼ਿਵ-ਦੂਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਉਹ ਭੋਜਨ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦੁਲਭ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿਓ।" "ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਮਿੱਠਾ, ਸੁਆਦਲਾ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਕਾਇਆ, ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ; ਕਈ ਵਾਰੀ ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੇ ਨਹੀਂ ਖਾਧਾ, ਹੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਲਈ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। "ਮੈਂ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਬਣਾਇਆ, ਪਰ ਹੁਣ ਸਾਰਾ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ।" "ਹੁਣ ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਆ ਗਈ ਹੋ, ਦੱਸੋ ਮੈਂ ਕੀ ਦੇਵਾਂ? ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਅਜਿਹਾ ਅਦਭੁਤ ਕੀ ਦੇਵਾਂ?