ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਹੇਠ ਭੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਚਾਨਕ ਡਰ ਅਤੇ ਭਗਦੜ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚੌੜੀਆਂ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਸਨ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਂ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿੱਛੋਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਖਤਰੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਰਹੀ।" ਇਸ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਤਾਂ ਫਿਰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਕਿਉਂ ਡਰ ਰਹੇ ਹਨ? ਅਸਲ ਵਿਚ, ਰੁਰੂ ਨਾਮਕ ਮਹਾਬਲੀ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਚਾਰ ਪਾਸੀਂ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਆਏ ਹਾਂ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਹੱਸ ਪਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹੰਸੀ ਨਾਲ ਹੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਅਨੇਕਾਂ ਉਜਲੇ ਤੇ ਤੇਜਸਵੀ ਔਰਤਾਂ ਜਨਮ ਲੈ ਲਿਆ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫਾਂਸੀਆਂ, ਅੰਕੁਸ਼ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਭਰਪੂਰ, ਛਾਤੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਤੇ ਭਯਾਨਕ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਆਂ, ਦੰਦ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜਲਾਲ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਉੱਤੇ ਮੁਕੁਟ ਸਨ, ਦੰਦ ਕਸੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਅਤੇ ਹੰਕਾਰ ਭਰੇ ਰੌਲੇ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਚਾਹੇ ਚਲਦਿਆਂ ਹੋਣ ਜਾਂ ਅਚਲ, ਡਰ ਗਏ। ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਕੁਝ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ, ਕੁਝ ਗੂੜ੍ਹੇ ਨੀਲੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਤਾਂ ਖੂਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਭੀ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਖੜੀਆਂ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤਤਾ ਦਾ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ, "ਦੇਵੋ, ਡਰੋ ਨਾ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।" ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇਹ ਕਹਿਣ ਨਾਲ ਹੀ, ਰੁਰੂ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨੀਲੇ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਤੇ ਰਸਤਾ ਸੀ, ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਰ ਅਤੇ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਆ ਕੇ ਚੀਕ ਮਾਰੀ, "ਰੁਕੋ! ਰੁਕੋ!" ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਈ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਜੇ ਹੋਏ ਪਏ ਸਨ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪਿੱਠ ਟੁੱਟੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਤੜਫ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਕੁਝ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲੀਆਂ, ਕੁਝ ਦੇ ਸਿਰ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਵੰਡੇ ਗਏ, ਤੇ ਕੁਝ ਦੀਆਂ ਖੋਪੜੀਆਂ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ ਚੂਰ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਂ ਨਾਲ ਕੁਝ ਦੇ ਪੇਟ ਛੀਦੇ ਗਏ, ਕੁਝ ਦੀਆਂ ਗਰਦਨਾਂ ਵਧੀਆ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਢ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀ ਵੀ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ, ਰੁਰੂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ ਮੌਤ ਪਾ ਲਈ, ਤਾਂ ਰੁਰੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਵੇਖ ਕੇ ਮਾਇਆ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਮੋਹ-ਭਰਮ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਦੇਵੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਸਾਰੇ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਭੁੱਲ ਗਏ। ਪਰ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਾਲੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਗੂੜ੍ਹੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁਬੋ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਦੈਤਿਆ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਹਾਰ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਘਾਇਲ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੋਹ-ਭਰਮ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦਾਨਵ ਰੁਰੂ ਤੁਰੰਤ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਉੱਥੇ ਵੀ ਸਰਵੋਚ ਦੇਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਰੁਰੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨੀਰੇ ਤੱਕ ਕੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ। ਰੁਰੂ, ਜੋ ਡਰ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਖ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਖਾਲ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਉਤਾਰ ਲਈ, ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਮੁੜ ਪੁਸ਼ਕਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਆ ਗਈ। ਉਹ ਕੁਆਰੀ ਦੇਵੀ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ ਤੇ ਜਗਮਗਾਉਂਦੀ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਰੁਰੂ ਦਾ ਸਿਰ ਤੇ ਚਮੜੀ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਗਈ। ਫਿਰ, ਸਰਵੋਚ ਦੇਵੀ ਆਪਣੇ ਤਪਸਿਆਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਆ ਬੈਠੀ, ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦੇਵੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਘੇਰਾਬੰਦੀ ਕਰ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਭੁੱਖੀਆਂ ਤੇ ਉਤਾਵਲੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਮੈਲਾਵਤ ਦੇਵੀ ਕੋਲ ਆਈਆਂ ਤੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ, "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਅਸੀਂ ਭੁੱਖੀਆਂ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਤੇ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਢੁਕਵਾਂ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕੀ। ਫਿਰ, ਉਹ ਮਹਾਦੇਵ, ਰੁਦ੍ਰ, ਪਸ਼ੁਪਤਿਨਾਥ ਦੀ ਆਰਾਧਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧਿਆਨ ਧਾਰਨਾ ਨਾਲ, ਤ੍ਰਿਨੈਤ੍ਰ ਧਾਰੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਜੋ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਦੱਸੋ।" ਸ਼ਿਵ-ਦੂਤੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਦੇਵ, ਤੁਸੀਂ ਬਕਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਬਕਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਦਰ-ਸਹਿਤ ਆਪਣਾ ਭੋਜਨ ਬਣਾਉਣ ਨੂੰ ਉਤਸੁਕ ਹਨ।" "ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਲਈ ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਦਿਓ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇਹ ਭੁੱਖੀਆਂ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਂ ਨਾਲ ਡਰਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਜਬਰਦਸਤ ਖਾ ਜਾਣਗੀਆਂ, ਇਸ ਲਈ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਢੁਕਵਾਂ ਭੋਜਨ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰੋ।" ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸ਼ਿਵ-ਦੂਤੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁਰਾਣੀ ਕਥਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਗੰਗਾਦਵਾਰ ਤੇ, ਮੇਰੇ ਗਣਾਂ ਨੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਦਾ ਯਜ్ఞ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਥੇ, ਯਜ्ञ-ਪਸ਼ੂ ਹਰਣ ਬਣ ਕੇ ਭੱਜ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਢਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ।" "ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਬਕਰੀ ਦੀ ਗੰਧ ਆਈ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ 'ਅਜਗੰਧ' ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ। ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਅਜਗੰਧ ਹੋਵੋਗੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਹੋਰ ਭੋਜਨ ਵੀ ਦਿਆਂਗਾ।" "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸੁਣੋ: ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਕ ਹੋਰ ਭੋਜਨ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਢੁਕਵਾਂ ਹੈ, ਹੇ ਤੇਜਸਵੀ ਕਾਲਰਾਤ੍ਰੀ, ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ।" "ਕੋਈ ਵੀ ਔਰਤ ਜੋ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਔਰਤ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਔਰਤ ਨੂੰ ਛੂਹੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕਿਸੇ ਪੁਰਖ ਨੂੰ—" "ਜਾਂ, ਜੇ ਕੋਈ ਜਬਰਦਸਤ ਇਕ ਸਾਲ ਦੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਚੁੱਕ ਲਵੇ—" "ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵੀਆਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਹੋਣ, ਤੇ ਇਹ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹਿਣ। ਹੋਰ ਜੋ ਆਦਰਯੋਗ ਨਾ ਹੋਣ, ਉਹ ਜਨਮਕੱਖ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਹੜਪ ਸਕਣ।" "ਹੇ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਵਜਨਮੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਘਰਾਂ, ਖੇਤਾਂ, ਝੀਲਾਂ, ਤਾਲਾਬਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ।" "ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਰੋਂਦੀਆਂ ਰਹਿਣ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਹੋਰ ਦੇਵੀਆਂ ਖਾ ਜਾਣ, ਤੇ ਕੁਝ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਣ।" ਸ਼ਿਵ-ਦੂਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਅਸਲ ਤੱਤ ਨੂੰ ਦੇਣ ਦੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ।" "ਜੋ ਕੁਝ ਲੋੜੀਂਦਾ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲਾਜ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵੀਆਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵੀਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਮਹਾਂ ਜੰਗ, ਰੁਰੂ ਦੀ ਮੌਤ, ਤੇ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਭੁੱਖ, ਮਹਾਦੇਵ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਈ ਇਹ ਵਾਤਾਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹੋਇਆ।