ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਰੁਰੂ ਨੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਲੈਣ ਦੀ ਠਾਨੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਉਠਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਪਾਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਭਰ ਆਇਆ। ਪਾਣੀ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਢਲਾਣਾਂ ਨੂੰ ਡੁਬੋ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸੱਪ, ਮਗਰਮੱਛ ਅਤੇ ਮੱਛੀਆਂ ਵੱਸਦੀਆਂ ਸਨ। ਇਸ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ, ਅਸਧਾਰਣ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਵਿਰਲ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਹਿਰ ਸੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲ ਆਈ। ਉਥੇ ਦੈਤਿਆ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੰਟੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਉੱਨਤੀ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਸੀ। ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਮੱਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਨਿਕਲੇ। ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਘੋੜੇ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਤੇ ਲਾਲ ਰੋਹਿਤਾ ਮੱਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ, ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਥ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਆਏ। ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਦੰਡ ਅਤੇ ਅਟੁੱਟ ਬਾਂਸਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋਏ। ਰਥਾਂ, ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਨਾਲ ਦਬੇ ਹੋਏ, ਝੰਡੇ ਲਹਿਰਾਉਂਦੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਯੋਧੇ, ਜਿਹੜੇ ਜਹਾਜ਼ਾਂ 'ਤੇ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਪਾਰ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ, ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸਨ। ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਉਗਰ ਸਾਥੀ, ਜੰਗ-ਦਰ-ਜੰਗ ਜਿੱਤਦੇ ਹੋਏ, ਬਹੁਤ ਚਮਕਦੇ ਸਨ; ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਗਏ। ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਖਦੇੜਿਆ; ਡਰ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਭੱਜ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਨੀਲੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਖੁਦ ਮਹਾਂ ਕਾਲੀ, ਜੋ ਭੈੜੀ ਤੇ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲੀ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ, ਖੜੀ ਸੀ। ਉਹ ਦੇਵੀ, ਕਾਲਰਾਤਰੀ ਨਾਂ ਨਾਲ, ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਡਰੇ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਕਮਲ-ਸਮਾਨ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਅਚੰਭੇ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿੱਛੇ ਕੋਈ ਖਤਰਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਰਹੀ।" "ਫਿਰ ਇੰਦ੍ਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਕਿਉਂ ਭੱਜ ਰਹੇ ਹਨ?" ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇੱਥੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਰੁਰੂ, ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਉਹ ਵੱਡੀ ਚਾਰ-ਵਿਭਾਗੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਅਸੀਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹਾਂ।" ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਉੱਚੀ ਹਾਸੇ। ਉਸਦੇ ਹਾਸੇ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਤਰੀਆਂ ਨਿਕਲ ਆਈਆਂ। ਉਹ ਸਤਰੀਆਂ ਫੰਦੇ ਅਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਛਾਤੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ, ਅਤੇ ਦੰਦ-ਅੰਕੁਸ਼ ਵਾਲੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ। ਸਭ ਨੇ ਮੋੜ ਵਾਲੇ ਮੁਕੁਟ ਪਹਿਨੇ, ਦੰਦ ਕਸੇ ਹੋਏ, ਅਪਵਿੱਤ੍ਰ ਗਰਜ ਅਤੇ ਚੀਕਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਝ ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਕੁਝ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਕੁਝ ਗੂੜ੍ਹੇ ਨੀਲੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਖੂਨ ਦਾ ਸੁਆਦ ਲੈਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਸਰੀਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਸਨ; ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ। "ਦੇਵਤਿਆਂ, ਡਰੋ ਨਾ—ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ!" ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਪਰ, ਇਨਾ ਦੇ ਕਹਿਣ ਦੀ ਦੇਰ ਸੀ, ਰੁਰੂ ਚਾਰ-ਵਿਭਾਗੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਨੀਲਾ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪਨਾਹ ਤੇ ਰਾਹ ਸੀ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਪਹੁੰਚਿਆ; ਉਸਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ। ਦੈਤਿਆ "ਰੁਕੋ! ਰੁਕੋ!" ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ ਆਏ। ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਸਤਰੀਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ। ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿਦੇ ਹੋਏ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਤੜਫਦੇ ਪਏ। ਕੁਝ ਦੇ ਦਿਲ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਚਿਰੇ, ਛਾਤੀਆਂ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲੀਆਂ, ਸਿਰ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਵੱਢੇ, ਤੇ ਖੋਪੜੀਆਂ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟੀਆਂ। ਕੁਝ ਦੇ ਪੇਟ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਛਿਦੇ, ਗਲ ਵਧੀਆ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਢੇ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆ, ਰੁਰੂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਰੁਰੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਮਰੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ ਮਾਇਆ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਇਲੂਜ਼ਨ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਭਟਕ ਗਏ; ਦੇਵੀ ਦੀ ਕਾਲੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਸਭ ਕੁਝ ਡੂੰਘੀ ਹਨੇਰੀ ਵਿੱਚ ਲਿਪਟ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਦੈਤਿਆ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਘਾਅ ਲਾਇਆ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਹਨੇਰਾ ਦੈਤਿਆ 'ਤੇੋਂ ਹਟ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਾਲੀ ਮਾਇਆ ਨਸ਼ਟ ਹੋਈ, ਦਾਨਵ ਰੁਰੂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਪਰ, ਉਥੇ ਵੀ, ਪਰਮ ਦੇਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਉਹ ਦੇਵੀਆਂ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋਈ—ਰੁਰੂ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਖ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢਿਆ, ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਖਿੱਚ ਲਈ; ਫਿਰ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਮੁੜ ਪੁਸ਼ਕਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਆ ਗਈ। ਉਹ ਕੁਵਾਰੀ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਵੇਖੀ, ਰੁਰੂ ਦੀ ਚਮੜੀ ਤੇ ਸਿਰ ਲੈ ਕੇ। ਪਰਮ ਦੇਵੀ, ਆਪਣੇ ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਆ ਕੇ, ਚਰਚਿਤ ਦੇਵੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਦੇਵੀਆਂ, ਉਤਸੁਕ ਤੇ ਭੁੱਖੀ, ਦੇਵੀ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ: "ਅਸੀਂ ਭੁੱਖੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸਾਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਾ ਵਰ ਦਿਓ।" ਦੇਵੀ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਸੋਚਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਯੋਗ ਭੋਜਨ ਨਾ ਮਿਲਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਰੁਦ੍ਰ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮਹਾਨ, ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ; ਧਿਆਨ ਵਿੱਚੋਂ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਤੂੰ ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ? ਦੱਸ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮਹਾਨ ਮੋਹਨੀ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ।" ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਦੂਤ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਬਕਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਬਕਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ; ਇਹ ਦੇਵੀਆਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਚਾਹਿਆ ਭੋਜਨ ਬਣਾਉਣਗੀਆਂ।" "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਲਈ ਕੁਝ ਦਿਓ; ਇਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਭੋਜਨ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਮੈਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਂ ਨਾਲ ਡਰਾਉਂਦੇ ਹਨ।" "ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਇਹ ਭੁੱਖੀਆਂ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਜਬਰਨ ਖਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਝੱਟ ਉਚਿਤ ਭੋਜਨ ਦਿਓ।" ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਸ਼ਿਵਦੂਤੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਗੰਗਾਦਵਾਰ 'ਤੇ, ਮੇਰੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨੇ ਦਕਸ਼ ਦਾ ਯਜਨ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਕਥਾ, ਮਹਾਂਕਾਲੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਪੁਰਾਤਨ ਯਾਦ, ਇੱਕ ਵਾਹ-ਵਾਹ ਵਾਲੀ, ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਕਹਾਣੀ ਵਾਂਗ ਪਸਰਦੀ ਹੈ।