ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਬਾਸਕਲ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਵੱਲ ਚਲਿਆ। ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਸੁੰਦਰ ਪੀਲੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰੀ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ, ਮਹਾਨ ਮਹੱਲਾਂ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੰਡੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੜਕਾਂ ਨਾਲ ਬੜੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਲਗਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਸਤ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਸੀ, ਜੋ ਅੰਜਨਾ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਕਾਲੇ ਦਿਖਦੇ, ਅਤੇ ਦੇਵ-ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀਆਂ ਤੋਂ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਸੁੰਦਰ, ਛਿੱਕੜ, ਛੋਟੇ ਕੰਨ ਵਾਲੇ, ਮਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਣ ਵਾਲੇ, ਲੰਬੇ ਗਲ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਮੱਥੇ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ ਵੀ ਸੀ। ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਨਾਰੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੰਗ ਕਮਲ ਦੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਦਿਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਮੁਖੜਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਸ ਭਰੀ ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਹਾਸ-ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਸੀ। ਬਾਸਕਲ ਦੀ ਉਸ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਐਸਾ ਗੁਣ, ਗਿਆਨ, ਕਲਾ ਜਾਂ ਹੁਨਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜੋ ਉੱਥੇ ਨਾ ਵੱਸਦਾ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਅਤੇ ਸਮਾਗਮਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕਦਾਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਦਾਨਵ ਉੱਥੇ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਕੇਵਲ ਉਹੋ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਛੱਡ ਕੇ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੀਣਾ, ਬਾਂਸਰੀ ਅਤੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਦੀ ਧੁਨ ਗੂੰਜਦੀ ਸੀ। ਦਾਨਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਦਿਖਦੇ। ਉਹ ਇੰਝ ਖੇਡਦੇ ਜਿਵੇਂ ਅਮਰ ਲੋਕ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਖੇਡਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਵੱਡੇ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੇਦ ਪਾਠ ਦੀ ਮਹਾਨ ਗੂੰਜ ਵੀ ਹੁੰਦੀ। ਯਜਨ ਅੱਗ ਦੀ ਘੀ ਦੀ ਧੂੰਆਂ ਨਾਲ, ਹਵਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ, ਮਿੱਠੇ ਧੂਪ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਮਹਿਕਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਾਸਕਲ ਦੀ ਉਹ ਨਗਰੀ ਸੁਗੰਧਤ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਉਹ ਦਾਨਵ, ਜਿਸ ਨੇ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਏ ਸਨ, ਉੱਥੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਉੱਥੇ ਰਹਿ ਕੇ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ, ਚਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਅਡੋਲ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਧਰਮ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਕਰਤੱਗ, ਸੱਚਾ ਅਤੇ ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਸੀ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਨੀਤੀ ਅਤੇ ਅਨੀਤੀ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਆਸਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਦੁਖੀਆਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਸੀ। ਉਹ ਮਨਤਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਾਰੇ ਬਲਾਂ ਦਾ ਧਨੀ, ਛੇ ਨੀਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤਤਪਰ, ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਦਾ ਤੱਤ ਜਾਣਦਾ, ਯਜਨ ਕਰਦਾ, ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਸੀ, ਕਦੇ ਮੰਦ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਹਰ ਥਾਂ ਅਹਿੰਸਾ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸੁਹਾਵਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ, ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪੂਜਿਤ, ਸਾਰੇ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਅਟੱਲ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦਰਸ਼ਣਯੋਗ ਸੀ। ਉਹ ਦਾਨਵ ਅਨਾਜ, ਧਨ ਅਤੇ ਵਾਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਧਨੀ ਸੀ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ—ਤਿੰਨੋ ਪੁਰਸ਼ਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮਨੁੱਖ ਸੀ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ, ਅਤੇ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ। ਉਸ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਦਾਨਵ ਨੀਚ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਗਰੀਬ, ਦੁਖੀ, ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਦੁਖੀ ਸੀ। ਕੋਈ ਮੂਰਖ, ਕੁਰੂਪ, ਅਭਾਗਾ ਜਾਂ ਤਿਆਗਿਆ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਜਦ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰਤਾ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਮਨ ਦੇਖਦੇ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪੁਰੰਦਰ (ਇੰਦਰ) ਨੇ, ਉਸ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਅਤੇ ਤਪੱਸਵੀ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸੰਭਾਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਦਾਨਵ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਟੱਕ ਕੇ ਦੇਖਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਤਿੱਖੇ ਦਾਨਵ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਇਹ ਤਾਂ ਅਦਭੁਤ ਹੈ—ਆਪਣੇ ਆਪ ਇੰਦਰ ਤੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਾਮਨ ਦੇ ਨਾਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਦੱਸੋ, ਸਾਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?" ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹੋ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਦਿਓ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਾਂਗਾ।" ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਵਾਮਨ ਅਤੇ ਵਾਸਵ (ਇੰਦਰ) ਆ ਗਏ, ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧੰਨ ਸਮਝਦੇ ਹੋਏ, ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਢੋਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ, "ਅੱਜ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਥੋਂ ਵੱਧ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਇਤਨੀ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਕੋਈ, ਚਾਹੇ ਲੋੜ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵੀ ਦੇਣ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹਟਾਂਗਾ। ਮੈਨੂੰ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਤਾਂ ਪਤਨੀ ਦੀ, ਨਾ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ, ਨਾ ਘਰ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ; ਜਦ ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾਇਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਘਰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਗਿਆ; ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਨਾਲ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਬੜੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। "ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਸ਼ਕ੍ਰਾ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਤੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਮੇਰਾ ਪੁੰਨ ਵੀ ਉੱਚਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਅਗ્નਿਸ਼ਟੋਮ ਆਦਿ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਓਹੋ ਹੀ ਫਲ ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਹੇ ਪੁਰੰਦਰ। ਜੋ ਫਲ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰਨ, ਜਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ, ਜਾਂ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਕਰਕੇ ਮਿਲਦਾ, ਉਹ ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲੇ। ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ, ਹੇ ਵਾਸਵ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆ ਗਿਆ, ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਪ੍ਰਿਯ ਕੰਮ ਕਰਾਂ? ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਆਵੇ; ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਔਖਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਸਮਝ। ਮੈਂ ਧੰਨ ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਪੁੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁ-ਨਾਸਕ; ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪੂਜਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਵੀ ਪੂਜਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਦੱਸ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਉਣ ਦਾ ਮਕਸਦ ਬਹੁਤ ਵਿਲੱਖਣ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਬਾਸਕਲ; ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਕੋਈ ਅਚੰਭਾ ਨਹੀਂ।