ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ’ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵੀਆਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਭਾਵੁਕਤਾ ਨਾਲ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਵਿਦਿਆਧਰ ਅਤੇ ਸਿੱਧ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦਿਵ੍ਯ ਵਾਹਨਾਂ ’ਚ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਸਭ ਨੇ ਸੱਚ ਅਤੇ ਝੂਠ ਦੀ ਪਰਖ ਬਾਰੇ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਦਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਰਾਗ-ਰੰਗ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਏ। ਉਹ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਨੱਚਦੇ ਸਨ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਲਾਲਾਇਤ ਸਨ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਕਈ ਲੋਕ "ਜੈ ਹੋ! ਜੈ ਹੋ! ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ!" ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੋਰ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਕਈ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਵਿਚ ਜਨਮ, ਡਰ, ਬੁਢਾਪੇ ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਧਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰਾ, ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਵਿ্ণੂ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਖਿਆ: "ਇਹ ਵਾਮਨ, ਭਾਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹੀ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੈ। ਉਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿ्णੂ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਵੇਦ ਅਤੇ ਯਜ੍ਯ ਹੈ। ਉਹੀ ਸਵਰਗ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਵਿ੍ਣੂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ, ਜਿੰਨਾ ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੰਗੀਨ ਸਫਟਿਕ ਪੱਥਰ ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਰੰਗ ਚੜ੍ਹਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਉਹ ਇਕ ਹੈ। ਸਭ ਦਿਵ੍ਯ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਵਾਮਨ ਦੇਵਤਾ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਸਫਲ ਕਰੇਗਾ। ਫਿਰ ਵਾਮਨ, ਇੰਦਰ (ਸ਼ਕ੍ਰ) ਦੇ ਨਾਲ, ਬਾਸਕਲ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ। ਉਹ ਨਗਰੀ ਅਨੇਕ ਜਵਾਹਰਾਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉੱਚੇ ਮਹਲਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਸੜਕਾਂ, ਤੇ ਉੱਡਣ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਥੇ ਅਨੇਕ ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ, ਜੋ ਅੰਜਨਾ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਕਾਲੇ ਤੇ ਮੋਟੇ ਸਨ, ਘੋੜੇ ਜੋ ਤੇਜ਼, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਲੰਬੀ گردਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਚਨੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੇ ਚੰਦਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਮੌਜ ਮਜ਼ਾਕ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਬਾਸਕਲ ਨਗਰੀ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਦਿਆ, ਕਲਾ ਜਾਂ ਹੁਨਰ ਅਣਜਾਣ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਬਾਗਾਂ, ਮੇਲਿਆਂ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਨਗਰੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਜ ਰਹੀਆਂ ਵੀਣਾਵਾਂ, ਬਾਂਸਰੀਆਂ ਤੇ ਢੋਲਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਦਾਨਵ, ਜੋ ਹਰ ਵੇਲੇ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਜਵਾਹਰਾਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਉਥੇ ਮੌਜ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਅਮਰ ਲੋਕ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ। ਉਥੇ ਵੱਡੇ ਦਾਨਵ ਵੈਦਿਕ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਦੇ, ਹੋਮ ਦੀ ਧੂਆਂ ਨਾਲ ਹਵਾ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਨਗਰੀ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਦਾਨਵ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਦਾਨਵ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰਕੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ, ਕ੍ਰਿਤਘਨ ਨਹੀਂ, ਸੱਚਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ, ਨੀਤੀ ਅਤੇ ਅਨੀਤੀ ਵਿਚ ਪਾਰੰਗਤ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਦੁਖੀ ਜਨਾਂ ਲਈ ਆਸਰਾ, ਅਤੇ ਦਇਆਲੁ ਸੀ। ਉਸ ਕੋਲ ਵੈਦਿਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ, ਸਭ ਤਾਕਤਾਂ, ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤੀ ਦੇ ਛੇ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਸੀ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੱਸ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ, ਯਜ੍ਯ ਕਰਦਾ, ਤਪ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਠਾ ਰੱਖਦਾ, ਕਦੇ ਭੀ ਮੰਦ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਅਹਿੰਸਾ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਤੇ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਅਟੱਲ, ਭਾਗਾਂਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਕੋਲ ਅਨੇਕ ਅਨਾਜ, ਧਨ, ਤੇ ਵਾਹਨ ਸਨ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮਨੁੱਖ ਸੀ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ। ਉਸ ਦੀ ਰਾਜ ਵਿਚ, ਕੋਈ ਵੀ ਘਟੀਆ, ਗਰੀਬ, ਦੁਖੀ, ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਕੋਈ ਮੂਰਖ, ਕੁਰੂਪ, ਅਭਾਗਾ ਜਾਂ ਤਿਆਗਿਆ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਗੁਣਵਾਨਤਾ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਮਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਇੰਦਰ, ਜਿਸਦਾ ਦਿਲ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਸੀ, ਆ ਕੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਦਾਨਵ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਦ ਇੰਦਰ ਆਇਆ, ਤਗੜੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੈ—ਇੰਦਰ ਆਪ ਤੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਉਹ ਇਕੱਲਾ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਾਮਨ ਦੇ ਨਾਲ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ। "ਹੁਣ ਦੱਸੋ, ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ?" ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਭ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਨਗਰ ਵਿਚ ਰਹੋ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਉਣ ਦਿਓ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਮਨ ਤੇ ਵਾਸਵ (ਇੰਦਰ) ਉਥੇ ਆਏ, ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧੰਨ ਸਮਝ ਕੇ, ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਅੱਜ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਧੰਨ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਇੰਨੀ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਵਿਚ ਬੈਠਾ, ਸ਼ਕ੍ਰਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਭੀ ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਮੰਗੇ, ਚਾਹੇ ਲੋੜ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਇੱਛਾ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵੀ ਦੇ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਮੈਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਨਾਹ ਤਾ ਪਤਨੀ, ਨਾਹ ਪੁੱਤ, ਨਾਹ ਘਰ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਜਦ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਗੋਦ ਵਿਚ ਬਿਠਾ ਲਿਆ।