ਪੁਲਸਤਯ ਜੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਰੁੱਖ ਲਗਾਉਣ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੱਤ ਕਿਸਮ ਦੇ ਅਨਾਜ, ਸੁਗੰਧਤ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਇਤਰ ਲੈ ਕੇ, ਹਰ ਰੁੱਖ ਦੇ ਨੀਵੇਂ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਘੜੇ ਰੱਖੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹੀ ‘ਤੇ ਪਾਤ੍ਰੇ ਰੱਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ‘ਤੇ, ਭੋਜਨ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਤੇ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਦੀ ਨਿਯਮਤ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਕਰਨੀ ਯੋਗ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜੋ ਲੋਕ ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕੰਧੀ ਪਹਿਨੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਇਕ ਉੱਤਮ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ—with ਕਾਂਸੀ ਦੇ ਪਾਤ੍ਰੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗ—ਉਸ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਛੱਡਣ। ਫਿਰ, ਸੰਸਕਾਰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਸੰਗੀਤ ਤੇ ਮੰਗਲ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ‘ਚ, ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਤੇ ਸਾਮ ਵੇਦ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹੀ ਪਾਤ੍ਰੇ ਲੈ ਕੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਅਭਿੇਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਯਜਮਾਨ, ਜੋ ਕਿ ਨ੍ਹਾਇਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਭ ਪੰਡਿਤਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਡੋਰੀ, ਕੰਗਣ, ਅੰਗੂਠੀਆਂ ਤੇ ਜਨੇਊ ਦੇ ਕੇ ਸਨਮਾਨ ਕਰੇ। ਵਸਤ੍ਰ, ਵਿਛੋਣੇ, ਭਾਂਡੇ ਤੇ ਜੁੱਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਚਾਰ ਦਿਨ ਤੱਕ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਅਭਿੇਕ ਕਰੇ। ਫਿਰ, ਘੀ, ਜੌ ਤੇ ਕਾਲੀ ਤਿਲ ਨਾਲ ਅੱਗ ‘ਚ ਹਵਨ ਕਰੇ; ਪਲਾਸ਼ ਦੀ ਲੱਕੜ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ, ਤੇ ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਉਤਸਵ ਮਨਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਮੁੜ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਵੈਰ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਦਿਓ। ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਯ ਨੂੰ ਦੁੱਗਣਾ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਖਿਮਾ ਮੰਗੋ। ਜਿਹੜਾ ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰੁੱਖਾਂ ਦਾ ਉਤਸਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅਨੰਤ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਰੁੱਖ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਿੰਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਮਾਂ ਬਰਾਬਰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੋਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਿਛਲੇ ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਤਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਉੱਤਮ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਰੁੱਖ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਤੀਰਥ ਸਥਾਨਾਂ ‘ਚ, ਉਹ ਰੁੱਖ ਪਿੰਡ ਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਲਾਭ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੇਕਰ ਚਾਹ ਕੇ ਵੀ, ਇਕ ਅਸ਼ਵੱਥ (ਪੀਪਲ) ਦਾ ਰੁੱਖ ਲਗਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਅਸ਼ਵੱਥ ਰੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਸ਼ਵੱਥ ਰੁੱਖ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਸ਼ੋਕ ਰੁੱਖ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਲੱਖਾ ਰੁੱਖ ਯਜਨਾ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਖੀਰੀ ਰੁੱਖ ਦੀ ਉਮਰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਾਮੁਨ ਰੁੱਖ ਧੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਨਾਰ ਰੁੱਖ ਪਤਨੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਸ਼ਵੱਥ ਰੁੱਖ ਰੋਗ ਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਲਾਸ਼ ਰੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮਣ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਭੀਤਕਾ ਰੁੱਖ ਲਗਾਏ, ਉਹ ਪਿਤਰ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਅੰਕੋਲਾ ਰੁੱਖ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਖਾਦਿਰਾ ਰੁੱਖ ਸਿਹਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਨੀਮ ਦੇ ਬੂਟੇ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ ਸਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼੍ਰੀ ਰੁੱਖ ਵਿੱਚ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੰਕਰ, ਪਾਤਾਲਾ ਰੁੱਖ ਵਿੱਚ ਪਾਰਵਤੀ, ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਰੁੱਖ ਵਿੱਚ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਕੁੰਦ ਰੁੱਖ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਗੰਧਰਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਟਿੰਟਿੜੀ ਰੁੱਖ ਵਿੱਚ ਦਾਸ ਵਰਗ, ਵੰਜੁਲਾ ਰੁੱਖ ਵਿੱਚ ਚੋਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਚੰਦਨ ਤੇ ਜੈਕਫਲ ਰੁੱਖ ਪੁੰਨ ਤੇ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਚੰਪਕ ਰੁੱਖ ਸੁਭਾਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਰੀਰਾ ਰੁੱਖ ਪਰਾਈ ਇਸਤਰੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਹੈ, ਤਾਲ ਰੁੱਖ ਸੰਤਾਨ ਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਬਕੁਲਾ ਰੁੱਖ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਨਾਰੀਅਲ ਰੁੱਖ ਅਨੇਕ ਪਤਨੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅੰਗੂਰ ਰੁੱਖ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਕੋਲਾ ਰੁੱਖ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਕੇਤਕੀ ਰੁੱਖ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਰੁੱਖ ਹਨ ਜੋ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਗਿਣੇ, ਉਹ ਵੀ ਲਾਭ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਰੁੱਖ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਯਸ਼ ਅਤੇ ਕੀਰਤੀ ਸਦਾ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪੁਲਸਤਯ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਹੁਣ ਦੱਸਿਆ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਹੈ 'ਸੌਭਾਗ ਦਾ ਸਯਾ', ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਪੁਰਾਣ ਗਿਆਨੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼, ਸਵਰਗ ਤੇ ਮਹਾਨ ਲੋਕ ਸਾਰੇ ਸੜ ਗਏ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਇਕ ਥਾਂ ਇਕੱਤਰ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਸਾਰੀ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਵੈਕੁੰਠ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਜੀ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕ ਗਈ। ਫਿਰ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਧਾਨਾ ਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਕਮਲਾਸਨ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਿਚ ਵੈਰ ਵਧਿਆ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਰੂਪ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਹਰੀ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੋਂ, ਉਸ ਦੀ ਤਪਿਸ਼ ਨਾਲ, ਉਹ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਿਕਲ ਆਈ। ਉਹ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਆਸਰਾ ਲਏ ਹੋਈ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਉਣ ਤੱਕ ਤਰਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੇ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਉਹ ਪੀ ਲਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਕਾਂਤੀ ਤੇ ਸੋਭਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੀ। ਦਕ੍ਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਤੇਜ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੇਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਡਿਗ ਪਏ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਅੱਠ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਰੂਪ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਫਿਰ, ਸੱਤ ਮੰਗਲਮਈ ਪੌਦੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ—ਗੰਨਾ, ਰੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਨਿਸ਼ਪਵਾ, ਸ਼ਾਲੀ ਚਾਵਲ, ਤੇ ਧਾਨ ਅਨਾਜ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਕੁਸੰਭਾ ਤੇ ਫੁੱਲ, ਅਤੇ ਅੱਠਵਾਂ ਲੂਣ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਇਹ ਅੱਠ ਮੰਗਲਮਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮੰਨੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਜੋ ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਪੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਉਹਦੀ ਧੀ ਬਣੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਤੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਸੋਭਾ ਵਾਲੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਲਲਿਤਾ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੀਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ, ਉਸ ਲਲਿਤਾ ਦਾ ਵਿਆਹ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨਾਲ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਤੀਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਸਾਰ ਹੈ ਤੇ ਭੋਗ ਤੇ ਮੋਖ ਦੋਵੇਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਭੀ ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਇਸਤਰੀ ਉਸਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਲਾਜ਼ਮੀ ਪੂਰੇ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਉਸ ਲਲਿਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰੀਏ, ਤੇ ਕਿਹੜੀ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ?" ਪੁਲਸਤਯ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜਦੋਂ ਬਸੰਤ ਦਾ ਮਹੀਨਾ ਆਵੇ, ਤੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਤੀਜ ਆਵੇ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਤਦ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤਿਲ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਦਿਨ ਚੜ੍ਹਦੇ, ਉਸ ਮੰਗਲ ਦਿਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰੇ।