ਭੀਮ ਰਾਜਨ ਦੇ ਸਮੇ, ਮਹਾਨ ਪੁਰਾਣਕਥਾ ਵਿਚ, ਪੁਲਸਤਯ ਜੀ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਮਹੱਤਵ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਦੋਂ ਬਸੰਤ ਰੁੱਤ ਵਿਚ ਜਲ ਉਪਲਬਧ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਯ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਰਮੀ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿਚ ਜਲ ਦੀ ਮਹੱਤਾ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜ੍ਯ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪੁਲਸਤਯ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਤਵ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਅਨੇਕ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਸੁੱਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਨਾਲ ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਇਹ ਵਿਅਕਤੀ ਅਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਦੋ ਪਰਾਰਧ ਤੱਕ ਸੁਰਗ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵਿṣṇੁ ਦੇ ਪਰਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਬਾਅਦ, ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ ਪੁਲਸਤਯ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਨੂੰ ਦਰਖ਼ਤ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸੋ ਕਿ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹੜੇ ਲੋਕ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।" ਪੁਲਸਤਯ ਜੀ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਭੂਪਤਿ, ਮੈਂ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਅਤੇ ਬਾਗਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਸਭ ਕੁਝ ਉਹੀ ਕਰਨਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਤਲਾਬ ਬਣਾਉਣ ਵੇਲੇ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਪੁਜਾਰੀ, ਮੰਡਪ, ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਵਿਉਂਤਨਾ ਸਮੇਤ।" ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਸੋਨਾ, ਵਸਤ੍ਰ, ਉੰਗਲੀਆਂ ਤੇ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤੇਲ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਜਲ ਨਾਲ, ਦਹੀਂ, ਅਟੁੱਟ ਅਨਾਜ ਅਤੇ ਆਭੂਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ। ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਉਣਾ, ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਣਾ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸੂਈ ਨਾਲ ਸਭ ਦਾ ਕੰਨ ਛੇਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਾਜਲ ਵੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸਲਾਈ ਨਾਲ ਲਗਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਫ਼ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਸੱਤ ਜਾਂ ਅੱਠ ਫਲ ਤਿਆਰ ਕਰਨੇ ਹਨ। ਹਰ ਦਰਖ਼ਤ ਦੇ ਪਾਸ ਹਵਨ ਕੁੰਡ ਤੇ ਚੜਾਵਾ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਗੁਗਗੁਲੂ ਦੀ ਧੂਪ ਤਾਮੇ ਦੇ ਵਾਸਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਬ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੁਗੰਧਤ ਕਪੜਿਆਂ ਅਤੇ ਤੇਲਾਂ ਨਾਲ ਸੱਤ ਕਿਸਮ ਦੇ ਅਨਾਜ ਰੱਖ ਕੇ, ਹਰ ਦਰਖ਼ਤ ਦੀ ਜੜ੍ਹੀ ਦੇ ਕੋਲ ਘੜੇ ਰੱਖਣੇ ਹਨ। ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਤੇ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਦਾ ਨੈਵੇਦਯ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਦਵਾਨ ਦੋਜਾਤੀ (ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮੇ) ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕੰਧੀ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਇਕ ਵਧੀਆ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ, ਤਾਮੇ ਦੇ ਵਾਸਨਿਆਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਛੱਡਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸੰਸਕਾਰ ਮੰਤਰਾਂ, ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਮੰਗਲ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਰਿਗ, ਯਜੁਰ, ਸਾਮ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਵਰੁਣ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਧਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਰਤਾ (ਯਜਮਾਨ) ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਕੇ ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਸਭ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਗਾਂਵਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਲਤ, ਕੰਗਣ, ਅੰਗੂਠੀਆਂ ਅਤੇ ਜਨੇਊ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਕਪੜੇ, ਬਿਸਤਰੇ, ਭਾਂਡੇ, ਜੁੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਚਾਰ ਦਿਨ ਤੱਕ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਘੀ, ਜੌ ਅਤੇ ਕਾਲੇ ਤਿਲ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹੋਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਲਾਸ਼ ਦੀ ਲੱਕੜ ਅੱਗ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ ਅਤੇ ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਉਤਸਵ ਮਨਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੋਹਰਾ ਦਾਨ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਮਾਫੀ ਮੰਗਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦਾ ਉਤਸਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਨੰਤ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਦਰਖ਼ਤ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਿੰਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਮਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਾਲ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੋਆਂ ਦੇ ਸੰਖਿਆ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਿਛਲੇ ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਉਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੁਸ਼ਕਿਲੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਸਦੇ ਲਈ ਦਰਖ਼ਤ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ 'ਚ, ਇਹ ਦਰਖ਼ਤ ਪਿੰਡ ਆਦਿ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਚਾਹੇ ਜਤਨ ਕਰਕੇ ਵੀ, ਅਸ਼੍ਵੱਥਾ (ਪੀਪਲ) ਦਾ ਰੁੱਖ ਲਗਾਉ। ਇਹ ਇੱਕ ਦਰਖ਼ਤ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਸ਼੍ਵੱਥਾ ਰੁੱਖ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਸ਼ੋਕ ਰੁੱਖ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਲੱਖਾ ਰੁੱਖ ਯਜ੍ਯ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਖੀਰੀ ਰੁੱਖ ਦੀ ਉਮਰ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਜਾਮੁਨ ਰੁੱਖ ਧੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਨਾਰ ਰੁੱਖ ਪਤਨੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਸ਼੍ਵੱਥਾ ਰੁੱਖ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਲਾਸ਼ ਰੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮਣਤ੍ਵ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਭੀਤਕਾ ਰੁੱਖ ਲਗਾਏ, ਉਹ ਪ੍ਰੇਤ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਅੰਕੋਲਾ ਰੁੱਖ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਖਦੀਰ ਰੁੱਖ ਸਿਹਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਨੀਮ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ ਸਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼੍ਰੀ ਰੁੱਖ ਵਿਚ ਸ਼ੰਕਰ, ਪਟਾਲਾ ਵਿਚ ਪਾਰਵਤੀ, ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਵਿਚ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਕੁੰਦ ਰੁੱਖ ਵਿਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਗੰਧਰਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਟਿੰਟਿੜੀ ਰੁੱਖ ਵਿਚ ਦਾਸ ਵਰਗ, ਵੰਜੂਲਾ ਵਿਚ ਚੋਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਜੈਕਫਲ ਰੁੱਖ ਪੁੰਨ ਅਤੇ ਵਾਧੂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਚੰਪਾ ਰੁੱਖ ਭਾਗ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਕਰੀਰਾ ਰੁੱਖ ਪਰਾਈ ਪਤਨੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਹੈ; ਤਾਲਾ ਰੁੱਖ ਸੰਤਾਨ ਨਾਸ਼ਕ ਹੈ, ਬਕੁਲਾ ਰੁੱਖ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਨਾਰੀਅਲ ਰੁੱਖ ਅਨੇਕ ਪਤਨੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅੰਗੂਰ ਰੁੱਖ ਸਰੀਰ ਸੁੰਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਕੋਲਾ ਰੁੱਖ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਕੇਤਕੀ ਰੁੱਖ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਾਸ਼ਕ ਹੈ। ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਦਰਖ਼ਤ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਗਿਣੇ, ਉਹ ਵੀ ਲਾਭ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਦਰਖ਼ਤ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦੀਵੀ ਯਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਪੁਲਸਤਯ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਹੋਰ ਇਕ ਵਿਧੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਇਹ 'ਸ਼੍ਰੀਯਾ ਸ਼ਯਾ' ਜਾਂ 'ਸੌਭਾਗ ਦੇ ਪਟ' ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਪੁਰਾਣ ਵਿਦਵਾਨ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।" ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼, ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਲੋਕ ਸਾਰੇ ਸੜ ਗਏ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਇਕ ਥਾਂ ਇਕੱਤਰ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਸਾਰੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵੈਕੁੰਠ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਵਿṣṇੁ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕ ਗਈ। ਫਿਰ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਰਚਨਾ ਹੋਈ— ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਪ੍ਰਧਾਨ ਅਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਕਮਲ-ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵਿਚ ਸਪਰਧਾ ਵਧੀ— ਤਾਂ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦੀ ਹੋਈ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਹਰੀ ਦੇ ਸੀਨੇ ਤੋਂ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਪਤਾਈ ਨਾਲ, ਉਹ (ਲਕਸ਼ਮੀ) ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈ।