ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਪੁਰਾਣਕਾਲ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਧਾਰਮਿਕ ਕਰਤਵਿਆਂ ਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਵਿਧੀਅਨੁਸਾਰ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਤਲਾਬ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਰੋਤ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਨੂੰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁਬੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਸਮਾਂ ਨੂੰ ਅਥਰਵਣ ਮੰਤਰ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਵਿਧੀਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ। ਫਿਰ 'ਆਪੋਹਿਸ਼ਠ' ਮੰਤਰ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਭ ਸੰਤ ਜਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਚਾਰ ਦਿਨ ਤੱਕ ਹਵਨ ਅਤੇ ਹੋਮ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਚੌਥੇ ਦਿਨ, ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਯਜਮਾਨ ਵੱਲੋਂ ਜੇਜਮਾਨਾਂ ਲਈ ਯਗਯ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਅਤੇ ਸਾਜੋ-ਸਾਮਾਨ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ-ਬਰਾਬਰ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੰਡਪ ਨੂੰ ਵੀ ਦੁਬਾਰਾ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਰਸਮ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦਾ ਭਾਂਡਾ ਅਤੇ ਖੱਟ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਜਾਂ ਅੱਠ ਸੌ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਪੰਜਾਹ ਜਾਂ ਵੀਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤਲਾਬ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਪੁਰਾਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਹੀ ਵਿਧੀ ਕੂਆਂ, ਜਲਾਸ਼ਿਆਂ, ਕਮਲ ਦੇ ਤਲਾਬਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਲਈ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਮੰਦਰਾਂ ਅਤੇ ਬਾਗ-ਬਗੀਚਿਆਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮੰਤਰ ਵੀ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਵੈੰਭੂ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਜੇ ਇਹ ਰਸਮ ਛੋਟੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਯਗਯ ਵਾਂਗ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੰਨ ਵਿੱਚ ਕੰਜੂਸੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਯਗਯ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਤਝੜ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਫਲਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਧੀ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਹਨ। ਜੜ੍ਹ ਅਤੇ ਠੰਢੀ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਵਾਜਪੇਯ ਅਤੇ ਅਤਿਰਾਤ੍ਰ ਯਗਯ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਵਸੰਤ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗਯ ਦੇ ਸਮਾਨ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਰਾਜਸੂਯ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਤਵਿਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰਨ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਦੋ ਪਰਾਰਧ ਤੱਕ ਸਵਰਗ ਆਦਿਕ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਖਿਰਕਾਰ ਯੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਪਰਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪੁਛਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਨੂੰ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ ਅਤੇ ਦੱਸੋ ਕਿ ਗਿਆਨਵਾਨ ਲੋਕ ਦਰਖ਼ਤ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਰਸਮ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦੇ ਹਨ?" ਪਲਸਤਿਆ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਅਤੇ ਬਾਗਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਵੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।" ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਹਰ ਕੰਮ ਤਲਾਬਾਂ ਵਾਲੀ ਵਿਧੀ ਵਰਗਾ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਯਜਮਾਨ, ਮੰਡਪ ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਆਚਾਰਯ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਹੋਵੇ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸੋਨੇ, ਵਸਤ੍ਰਾਂ, ਤੇਲਾਂ, ਅਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ, ਦਹੀਂ, ਅਟੁੱਟ ਅਨਾਜ ਅਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਇਕ ਦਰਖ਼ਤ ਦੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸੂਈ ਨਾਲ ਕਾਨ ਛੇਦਾਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕਾਜਲ ਵੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸਲਾਕ ਨਾਲ ਲਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੱਤ ਜਾਂ ਅੱਠ ਫਲ, ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ ਧੋ ਕੇ, ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਦਰਖ਼ਤ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲਾ ਗੁਗਲੂ ਧੂਪ ਤਾਮੇ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੱਤ ਕਿਸਮ ਦੇ ਅਨਾਜ, ਸੁਗੰਧੀਦਾਰ ਕਪੜੇ ਤੇ ਲੇਪ ਨਾਲ, ਹਰ ਦਰਖ਼ਤ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਘੜੇ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਦਾ ਨਿਵੇਦਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਲਈ ਵੀ ਵਿਧੀਅਨੁਸਾਰ ਰਸਮਾਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਫੈਦ ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਮਰਬੰਦ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ, ਜਿਸਦੇ ਸਿੰਗ ਸੋਨੇ ਦੇ ਅਤੇ ਭਾਂਡੇ ਕਾਂਸ ਦੇ ਹੋਣ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਮੰਤਰ, ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਮੰਗਲ ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਿਗ, ਯਜੁਰ, ਸਾਮ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਮੰਤਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਰਸਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹੀ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਯਜਮਾਨ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸਫੈਦ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਪੁਜਾਰੀ ਜੋ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਗਾਂਵਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਧਾਗੇ, ਕੰਘਣ, ਅੰਗੂਠੀਆਂ, ਅਤੇ ਜਨੇਊ ਦੇ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਸਤ੍ਰ, ਬਿਸਤਰੇ, ਭਾਂਡੇ ਅਤੇ ਜੁੱਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਚਾਰ ਦਿਨ ਤੱਕ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਅਭਿਅੰਗ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਘਿਉ, ਜੌ ਅਤੇ ਕਾਲੀ ਤਿਲ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਲਾਸ਼ ਦੀ ਲੱਕੜ ਅੱਗ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਮੇਲਾ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਥਾਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਚਾਹਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦਿਲ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਚਾਰਯ ਨੂੰ ਦੁੱਗਣਾ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਾਫੀ ਮੰਗਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦਾ ਮੇਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇੱਛਿਤ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅੰਤਹੀਂ ਅਨੰਤ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਇੱਕ ਦਰਖ਼ਤ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਿੰਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਾਲ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੋਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਿਛਲੇ ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਤਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਹੀ ਦੁਬਾਰਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸਦਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਦਰਖ਼ਤ ਆਪਣੇ ਆਪ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਦਰਖ਼ਤ ਪਿੰਡ ਤੇ ਹੋਰ ਰਸਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੇਹੜਾ ਵੀ ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਹੋ ਸਕੇ, ਇੱਕ ਅਸ਼ਵੱਥਾ ਦਾ ਦਰਖ਼ਤ ਲਗਾ ਲੈ। ਇੱਕ ਅਸ਼ਵੱਥਾ ਦਾ ਦਰਖ਼ਤ ਲਗਾਉਣ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਅਸ਼ਵੱਥਾ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਸ਼ੋਕ ਦਰਖ਼ਤ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਲੱਖਾ ਦਰਖ਼ਤ ਯਗਯ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਖੀਰੀ ਦਰਖ਼ਤ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜੰਬੂ ਦਰਖ਼ਤ ਧੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਨਾਰ ਦੀ ਵਾਟੀ ਵਿਆਹ ਲਈ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਸ਼ਵੱਥਾ ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਲਾਸ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਭੀਤਕਾ ਦਾ ਦਰਖ਼ਤ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰੇਤ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅੰਕੋਲਾ ਦਰਖ਼ਤ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਖਦੀਰ ਦਰਖ਼ਤ ਸਿਹਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਨੀਮ ਦੇ ਪੌਦੇ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ ਸਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।